.III.CAPI.
Et interrogabāt euꝫturbe dicentes. quidergo faciemꝰ. Reſpōdes aūt dicebat illisQui habet duas tuncas. det nō habēti. etqui habet eſcas. ſimiliter faciat. Veneruntautem ⁊ publicam vtbaptiſarent̉. et dixerunt. Magiſter quidfaciemus. et ille dixitad eos. nichil ampliꝰꝙͣ qd̓ conſtitucum eſtvobis faciatis Int̓rogabant aūt eum ⁊milites. d. quid faciemus ⁊ nos Et ait illisnemine cōcuciatis neqꝫ calūniaꝫ faciatis ⁊cōtenti eſtote ſtipendijs veſtris
Baſilius. Neqꝫ em̄ equū veloceꝫ eſſe facit patriserga curſū ſcrenuitas. Sꝫ veluti ceteroꝝ animalium ꝓbitas ꝯſiderat̉ in ſingulis Sic qͦꝫ laus propria viri diſcernit̉ quā pn̄tium bonoꝝ in ſe comprobat argum̄tum. Turpe namqꝫ ē alienis ornari decoribus. quē ꝟtu: ꝓpria nō venuſtat Grego. Niſenꝰ Sic igit̉ iudeoꝝ ꝓmulgato exilio. cōſequent̓ ingerit ꝯuocacōꝫ gentiliū. quos lapideſappellat. vn̄ ſequit̉. Dico. n. vobis qꝛ pt̄ deꝰ de lapidibꝫ iſtis ſuſcitare filios abrahe Criẜ. Quaſidi. ne putētis ꝙ ſi vos perieritis. filijs priuet̉ patriarcha. poteſt em̄ deus etiā ex lapidibꝰ. hoīesilli prebere et ad illū ꝑducere ſāguinem. Nam etab ipſo pnͥcipio ſic euenit. Et namqꝫ qd̓ eſt ex lapidibus homines fieri. equipollet exitus filij abillo emortuo vteroſare Ambro. Sed licet deuspoſſit diuerſas cōuertere et mutare naturas. tn̄mihi plus miſteriū. ꝙͣ miraculū ꝓdeſt. Quid em̄aliud ꝙͣ lapides habebant̉. qui lapidibꝫ ẜuiebātSimiles vtiqꝫ hijs qui fecerant eos. ꝓphetaturigit̉ ſaxoſis gentiliū fides infūdenda peccatoribus et futuros ꝑ fideꝫ abrahe filios oracula pollicent̉. vt aūt ſcias quia lapidibꝫ cōparati ſūt homines. arboribus qͦꝫ hoīes cōparauit. cuꝫ ſubditiam em̄ ſecuris poſita eſt ad radicem arboris. Exēpli aūt ideo facta eſt mutacō vt illo ꝯparacōnisꝓc eſſu quidā intelligat̉ hoī clemētior iam ꝓfectus. Orig. Et quidē ſi iam vigeret cōſumacio.et tempoꝝ finis inſtaret. nulla mihi queſtio nāſceret̉. Dicerē em̄ ꝓpt̓ea hoc ꝓphetatum eſſe qꝛillo tꝑe complebitur. Cum aūt tanta poſt ſeculafluxerīt quo ſpirituſſanctus hoc dicit. ego putoiſrahelitico populo ꝓphetari ꝙ p̄ciſio eius vicina ſit His em̄ qui egrediebātur ad eum. vt baptizarent̉. hec int̓ cetera loquebat̉ Ciril. Securim gͦ in pn̄ti nomīat mortiferā iram. q̄ diuinitusirruit in iudeos ꝓpter exercitā īpietateꝫ in criſtūnon tn̄ heſiſſe radici. ſecurim p̄nunciat. ſꝫ ad radicem id ē iuxta radicem poſita Deciſi namqꝫ fuer̄trami. nec radicitꝰ exſtirpata eſt planta. reliquieem̄ iſrael ſalue fient Greg̉. in ho. vel alit̓ arborhuiꝰ mūdi eſt vniuerſū genus humanū. Securisvero eſt redēptor noſter. qui velut ex manubrioet ferro tenet ex humanitate. ſꝫ nicidit ex diuinitate. q̄ videlicet ſecuris iam ad radicē arboris poſita eſt. qꝛ et ſi ꝑ pacienciā expectat. videt̉ tn̄ qͥdfactura eſt. Et notandū ꝙ non iuxta ramos ſecuripoſitam. ſꝫ ad radicē dicit Cum .n. maloꝝ filij tollunt̉. quid alid̓ ꝙͣ rami infructuoſe arboris abſcīdunt̉. Cum ꝟo tota ſimul ꝓgenies cū parēte toſlitur infructuoſa aibor a radice abſciſa eſt. Vnuſquiſqꝫ aūt ꝑuerſus paratā citius gehēne cōcremacionē inueīt qui fructū boni oꝑis ꝯtemnit. vn̄ſequit̉. Omīs gͦ arbor q̄ non facit fructū bonuꝫ excidet̉. ⁊ in ignem mittet̉ Criẜ. E legāter dictuꝫeſt non faciens fructum. et adijcit̉ bonū. officioſūem̄ hoc animal deꝰ et creauit et nat̉alis eſt ſibi exercicioꝝ inſtancia. otium ꝟo innaturale Obeſt eīinerciā etiā cūctis corꝑis mēbris. nulli aūt vt aīeEa nāqꝫ cum ꝯtinuo ſit naturalit̓ mobilis. ociarinon patit̉. ſicut autem ocium malū eſt. ita et indecens exerciciū Ex eo autē ꝙ ꝑmiſit penitenciam.
p̄dicat ꝙ ſecuris adiacet. non quidē incidens. ſedterrorem incuciens Ambro. Faciat gͦ fructuꝫ qͥpoteſt gr̄e. qui debet penitentie. ad eſt dn̄s qͥ fructū reqͥrat fecundos viuificet. ſteriles rep̄hedatGre. in hō. In premiſſis ꝟbis baptiſteioh̓is ꝯſtat ꝙ audiēciuꝫ corda tͣbata ſūtque ꝯſiliū querebātcum ſubmfert̉ Et inter. eum turbe di. qͥdergo fa. OrigeneſTres ordines īdicūtur ſuſcitantiū ioh̓eꝫſuꝑ ſalute ſua. Vnusquē ſcriptura appellauit turbas. aliusqueꝫ publica nos nōmīai. Tercius qͥ militū appellacōe cenſet̉Theo. Et quideꝫpublicanis et militibꝰ a malo abſtine̓ p̄cipit Turbis aūt qͣſin̄ malicioſis exiſtentibus bonuꝫ aliqd̓ p̄cipit. obſeruari. vndeſequit̉ Rn̄dens autēdi. illis qͥ ha. du. tu.det nō hn̄ti Greg̉in ho. ꝓpt̓ hͦ. ꝙ tunica plus eſt neceſſaria vſui nr̄o ꝙͣ palliūad fructū dignū penitētie ꝑtinet. vt nōſolū exteriora q̄cumqꝫ ſꝫ ipſa nob̓ valde neceſſaria diuide̓ cuꝫ ꝓximisdobeamus ſcꝫ vel tunicā qͣ veſtimur. vel eſcam qͣcarnalit̓ viuimus. vn̄ ſequit̉. Et qui habet eſcas ſimiliter faciat Baſil. Hic aūt docem̉. ꝙ ex oī eoꝙ affluit ſupra ꝓprij victus neceſſitatē. tenemurerogare illi qͥ non ht̄ ꝓpt̓ deum. qͥ quecūqꝫ poſſidemus largitus ē Greg. in ho. Quia. n. in legeſcriptū eſt diligēs ꝓximū tuū ſicut teipſū minꝰꝓximū amare ꝯunncit̉. qͥ nō cū eo ī neceſſitate illius ec̄ ea que ſūt ſibi neceſſiaria partitur. idc̓co dediuidēdis cum ꝓximo duabꝰ tunicis dat̉ p̄ceptūqm̄ ſi vna diuidit̉. nemo veſtit̉. Int̓ hec aūt ſciendum ē qͣntū miſericordie oꝑa valeāt. cum ad fructus dignos penitēcie ipſa p̄ ceteris p̄cipiunt̉Ambro. Alia em̄ officia p̄cepta ꝓpria ſūt ſingulorum. miſericordia ꝯmunis eſt vſus. Ideo cōmunep̄ceptū ē omībus vt ꝯferant nō hn̄ti. Miſericordia eſt pleītndo ꝟ tutū. miſericordie tn̄ ipſiꝰ propoſſibilitatē ꝯditioni huāne mēſura ẜuatur vt n̄ſibi vnuſquiſqꝫ totū eripiat. ſꝫ ꝙ habet. cum paupere ꝑtiat̉ Orig. Profūdiore aūt locus iſte recipit intellectū Quo .n. nō debemꝰ duobus ẜuiredn̄is. ſic nec duas hr̄e tuīcas. ne ſit vnū indum̄tūveteris hoīs et alteꝝ noui. ſꝫ debemꝰ nos exuereveterem hoīeꝫ et ei dare qui nūdus ē Alius enimhabet vnum. alius ꝟo oīno non ht̄. Contraria ſcꝫ