Sermo

xlii.

terminū deſerat̉. vn̄ dicit dn̄s. q̄ꝑſeuerauerit vſqꝫ in fine ⁊cͣ. et inapoc̄. d̓r Eſto fidel̓ vſqꝫ ad mortē et dabo tibi coronā vſte. Suꝑhoc exemplū habemꝰ. Contigitꝙͣ capti erant. xl. xp̄iani ꝑ gentiles et poſiti fuerūt in vnū doleumplenū aqua frigida. ſed cū martiriſarent̉ ibidē gentilis qͥdā viditxl. angelos. xl. cōronas tenētesſuꝑ capita eoꝝ. tandē vnꝰ eoruꝫex illis dixit ſe negaturū fidē xp̄ianaꝫ dūmodo exponeret̉ ex doleo. qͥ cū expoſitꝰ fuiſſet vnꝰ angelꝰ cū vna corona volauit in celū. qd̓ ille gentilis vides dixit. etego credo in illū ꝓ quo iſti paciūtur penā iſtā. et ſtitim poſitꝰ fuitin locū illiꝰ. ſꝫ ille qͣ expoſitꝰ fuitq̄ſiuit ab eo qͥs eū ita ſubito conuertiſſet. Ille dixit ei que viderat. et ſic ille corona amiſit. qꝛ inbono nō ꝑſeuerauit in pena cumillis. et alter ꝑſeuerauit et accepit corona et̓ne vite. ad quā ⁊cͣDuīca ſexta.Nuis qui iraſcitur fratri ſuo reusIerit iudicio. Math̓. v.In hoc euangelio duo pn̄t notari. Primo motꝰ ire ꝓhibetur. ibiomīs qui iraſcit̉. ſecūdo recōciliatio ſuadet̉ ibi. vade pͥus recōciliari fratri tūo Circa primū notādūꝙ iraꝓhibet̉ qꝛ eſt ianua omniūvicioꝝ. Itē ꝓhibet̉ ideo qꝛ om̄sſumꝰ frēs et ituri ſumꝰ ꝑ longaviā. Hoc figuratū fuit ī gen̄. vbilegit̉ ꝙ poſtꝙͣ Ioſeph dotauerat fres ſuos annonis in egipto

ꝓ quibꝰ ibi venerāt. tūc vocalisdixit eis. modo ituri eſtis longaviā ad patrē veſtꝝ. rogo vos neiraſcimini in via. Glo. ꝑ ioſephid eſt ꝑ xp̄m dicit̉ nobis xp̄ianisne iraſcamur in via pn̄tis vite.Om̄i em̄ die facimꝰ vnā dietā adpatriā celeſtē. et ideo nō debemꝰiraſci donec ad patria veniamusItē ꝓhibet̉ ira qꝛ deo multū diſplicet. ideo qꝛ domū in qua deusinhabitare deſiderat ꝑturbat ꝙ īea nullo mō manere p̄t Itē ideoqꝛ ymaginē ſuā deturpat ſcꝫ animā. Quelibet em̄ aīa creata eſtad ymagine dei et illā hō maculat ꝑ ira. et ſic aſſimilat̓ falſarioqui argentū falſificat cuprū apponendo. talibꝰ ꝯtīgit ſic̄ falſarijs.ꝯburēt̉ eī ī igne īfernali. qꝛ diſplicet deo et placꝫ dyaº hō iracūdꝰ qꝛ multū ira dn̄at̉ hōi. nō em̄timet hō iracūdꝰ qͥd dyabolꝰ p̄cipit face̓ qͣntūcūqꝫ magnū pcc̄m̄nec ꝑcit vxori nec filijs qͦs qn̄qꝫcū ſede cū cultello percutit vel inignem mittit. ipſe etiā deo n̄ ꝑ citItē ꝓpo corꝑi nocet ira. excecatem̄ hoīeꝫ ī aīa ꝙ nō p̄t diſcerne̓int̓ verū et falſū. vn̄ dicit poeta.Impedit ira aīm ne poſſit cerne̓veꝝ. qn̄qꝫ em̄ hō ſeipſū occidit īaīa ꝑ ira. hͦ figuratū ē. jͣ. Re. vl.qꝛ ſaul nō poſſi fuge̓ hoſtes ſuoset victꝰ erat ꝓpt̓ ira quā habuitꝯtra īimicos ſuos irruit ſuꝑ glaᵐſuū et ſic mortuꝰ fuit. ſic ꝯtingitoībꝰ iracūdīs q̄ occidēt̓ ī die iudicij. ꝑ gla. i. ꝑ ſnīaꝫ quā ꝓfert cōtra eos xp̄s ⁊ nō tm̄ ī corꝑe ſꝫ et ī