Cella⁊ fortem ꝯplexionē ſunt octuaginta anni. ⁊ in ſtatu ꝯuenienti etamplius .i. vltra illud tēpus eſt labor ⁊ dolor: que tunc multiplicant̉. ⁊ vere breues dies. vt pꝫ reſpcū ātiqui tēporis: etiā reſpe-ctu eui et̓nitatis .i. dei. Sicut enim t̓ra eſt quaſi punctus reſpe-ctu celi: ſic tēpus eſt quaſi nichil reſpcū et̓nitatis diuine. Et re-ſpcū noſtri Iob. Breues dies hōis ſunt. ⁊ Sapientie ix. Homo infirmus exigui tēporis. ſed ⁊ btūs Gregorius ij. moraliuꝫexponēs predem verbū Iob. Hoc inquit apud nos velut noneſſe cōſiderat ꝙ tāta velocitate trāſcurrit. In diebus breuitastēporis In meſibus vero quaſi multiplicata dierū ſpacia deſignantur. Nobis gͦ dies breues ſunt. Sed qꝛ noſtra vita poſt tēditur apud deū: numerus noſtroruꝫ mēſium eē memorat̉. nullaque hominibꝰ in hoc mūdo fiūt abſqꝫ dei omnipotētis occultoꝯſilio veniūt. Statutū quoqꝫ eſt quantū in ipſa vita mortali tē-poralit̓ viuat Nec obſtat vt idē dicit de Ezechia/ cui dictuꝫ eſtper prophetā Diſpone domui tue qꝛ morierꝭ tu ⁊ non viues. ⁊tn̄ ſibi xv. anni ſuperadditi ſunt in vita. vt yſaye xxxviij. ⁊ quar-ti Regū xx. Quia vt idē Gregoriꝰ Rn̄det per prophetaꝫ ſibidies ignoſcit̉ qua mori merebat̉. per largitatē vero miē illo euꝫtēpore ad mortē diſtulit/ quādo an ſecula ipſe deus p̄ſciuit. Delamētabili duratōis breuitate inducit ph̓s in poetria fabulā cuiuſdā poete qd̓dā palaciū deẜtū deplorātꝭ in hijs v̓bis. Domꝰegregia ꝯpungor ad lacrimas tuā intuēs ſolitudinē. Ac illa contremuit ꝯpaſſa michi ꝓpter lacrimarū multitudinē. Cui inqͥtvbi q̄ſo ſunt qui quondā te inhabitauerūt/ ⁊ iocūdam vitā cū ſe-curitate ⁊ tēporis ſerenitate ac amenitate duxerūt? Et illa ſecūme quoqꝫ ſubſecuti tēporis trāſitoriā dimiſerūt. Res nāqꝫ nulle ſtabiles: quin cum fluxibus tēporis fluxibiles fluunt. Qua-propter dicit Iob Ducūt in bonis dies ſuos: ⁊ in pūcto ad in-ferna deſcendūt. Super quo Grego. xv. moral̓. Om̄is inquitlōgitudo tēporis preſentis vite punctꝰ eſſe cognoſcit̉/ cū fine terminat̉. Quicquid trāſire potuerit ſubito fuit: in pūcto ſtilū po-nimus ⁊ leuamꝰ. quaſi gͦ in pūcto vitā tetigit/ quam hāc accepit⁊ amiſit. hec ille. Uita ergo nr̄a ratione huiꝰ duratiōis atqꝫ vanitatis breuitate non incōgrue in ſacra ſcriptura tribꝰ ꝯparatur