propicius. que ꝯcedit iratus. ſꝫ ſi peccatoris oratō ꝓcedit ex deſideriobone nature deus exaudit. non qͣi ex iuſticia. qꝛ talis non meret̉. ſꝫ expura miſericordia. ſi tn̄ alia in or̄one ꝯcurrunt. de qͥbus. jͣ. ⁊ in. d. gl. ſt̓vij. q. Ex his ꝯclude cautū ⁊ expediens. vt ſꝑ eligas ſacerdotē meliorem ⁊ ſanctiorē. qꝛ oratio porrigenda ē ꝑ bene diſpoſitū. ꝯtritum ⁊ penitentē. Dā ſi is qͥ diſplicet ad intercedendū mittit̉. ⁊cͣ. iij. q. vij. iudicet.⁊. c. in grauibꝰ. ⁊ xlix. di. §. i. Ibi etiaꝫ no An or̄ones maloꝝ ꝓſint hisꝓ quibus orant. vide etiaꝫ qd̓ habet̉ .i. q. i. ipſi ſacerdotes.An liceat in orōne aliqͥd petere in ſpecie. Et nunqͥd licet pete̓ tꝑalia. Adpͥmū licet Ialeriꝰ li. vi. referat Socratē quaſi qd̓dam humane ſapīeterreſtre oraculū nihil vltra petendū a dijs immortalibꝰ arbitrari qͣꝫvt bona tribuerent. tn̄ vt inquit gl. p̄alle. in vi. q. patet ex oratione dominica ꝙ etiaꝫ aliqͥd determinate petere poſſumus. vn̄ Augꝭ. ad Probam dicit ꝙ ad deū id licet orare qd̓ licet deſiderare. Dicens ꝙ oratōdominica on̄dit etiā tꝑalia a deo peti poſſe. dū dicit panē noſtrū quo-tidianū ⁊cͣ. vn̄ tenēt theologi ꝙ tꝑalia a deo orādo petere poſſumꝰ. nōvt ꝯſtituamꝰ in illis finē. ſꝫ vt ſint adminicula beatitudinis ꝯſequende. vt .ſ. deſeruiant ad ſuſtentationē vite corꝑalis exercende ad actusvirtuoſos. facit .i. q. iij ſiquis obiecerit. ⁊ hec noͣ.Aodus orandi reqͥrit humilitatē corꝑis. cordis deuotionē. attentioneꝫ⁊ breuiloquiū. De pͥmo Eccleſiaſtici xxxv. Oratio humiliantis ſe. pe-netrabit nubes. De 2º ſic ait Augꝭ. Quid ꝓdeſt ſtrepitꝰ labioꝝ ſi mu-tū eſt cor. De 2º ptꝫ de ꝯſe. di. v. nunqͣꝫ. in pͥn. Et Typrianus nil aliudcogitet animus qͣꝫ id ſolū qd̓ precat̉. de ꝯſe. diſ. i. qn̄ aūt. Et dicit Grego. Illā orōneꝫ deus nō audit. cui ille qͥ orat nō attendit. Dicunt tn̄Theologi hoc intelligendu inquando attentio nullo modo orationiconiungitur. Non enim requiritur ſꝑ maneat in oratione ꝑ actus eſſentiam. vn̄ psͣ. xxxix. Cor meū dereliqͥt me. Satis eſt enī ꝙ maneat ꝑvirtutē. qd̓ eſt. qn̄ cū boͣ intentione qͥs ad orationē accedit. etſi in ꝓſe-cutione mens ad aliud rapiat̉. ſꝑ enim pͥme intentionis virtꝰ permanet. n̄ tanta ſit vagatio ꝙ attentio oīo depereat. ⁊ h̓ noͣ. q̄ vide hic la-tius per gl. p̄al. in. vij. q. De qͣrto habet̉ Mathei vi. Cū oraueritis nolite multū loqui ⁊cͣ. facit de ꝯſe. di. v. nō mediocriter. Dec tn̄ putes ẜmglo. p̄alle. breuiloquiū eſſe de neceſſitate orationis. nā oratio nō ſolūẜm ſuā cām que eſt deſideriū caritatis. ſꝫ etiā in ſe ipſa p̄t eſſe diuturna. naꝫ ⁊ de chriſto legimꝰ ꝙ ꝑnoctauit orādo Luc̄. vi. Itē dicit̉ ꝙ ꝓli-xius orauit. Luc̄. xxij. Item dicit̉. Luc̄. xviij in pn̄ci. oportet ſꝑ orare. ⁊nō deficere. facit lxxvi. di. noſſe. ibi orōnibus pernoctanter inſtitimusSꝫ qꝛ vt dicit Augꝭ. ad Probam Multū loqui in orādo. eſt rē neceſſariā ſuꝑfluis age ꝟbis. cū plerunqꝫ hͦ negociū plus gemitibꝰ qͣꝫ ſermo-nibꝰ agat̉. iō monemur ad breuiloquiū. Nā vt dicūt ſācti. frequēs eē