Appellans ab interlocutoria vel grauamine non p̄t cauſas noīatim inappell̓one non expreſſas ꝓſequi. etiam ſi notorie ſint. Et noͣ ſingularit̓hoc vltimū. et rōnem gl. dū dicit rōnem eſſe. qꝛ notorietas nō releuatab onere ꝓponendi. licet releuet ab onere ꝓbādi vt dicit h̓ gl. in ver.alias. Ex qua noͣ ꝙ habens cām ſeu exceptionē qͣntuncunqꝫ notoriā.tenet̉ illam exprimere ſi vult ex illa iuuari. licet illā ſic ꝓpoſitā probarenon teneat̉. qꝛ notoria non indigent ꝓbatione. hoc intelligo in eo quieſt preſens in iudicio ſic̄ ꝯtingit in appellante. Sed ſi abſens citat̉ cuinotorie ꝯpetit exceptō declinatoria. vel alia ꝯtra partē non tenet̉ ꝯꝑarere vel aliter proponere ſi nō vult. quia talis citatio tanqͣꝫ temerarianon habet artare citatū. Exemplum patet in citato ad locum notorienon tutum. vt dixi in gl. poſt cle. paſtoralis. sͣ. ti. prox. ⁊ vide quod no.Inno. in. c. ij. de dila. facit. l. non videt̉. ff. de iudi. Sed qn̄ eſt preſens etnō ꝓponit videt̉ illi tacite renūciare. ſꝫ abſens nō comparens vr̄ illamtacite ꝓponere. ⁊ in hoc cogita.Licet appellatio ab interlocutoria non poſſit iuſtificari. niſi ex cauſis nominatim deductis in ip̄a appellone. ſecus tn̄ eſt in appell̓one a diffini-tiua. illa enim poteſt iuſtificari ex nouis cauſis. vide hic gl. in ꝟ. nec ꝓceſſus. quā noͣ tu canoniſta. ſꝫ tex. eſt expreſſus de hoc vltimo in. l. ſcio.ff. e. facit qd̓ le. ⁊ noͣ. in. c. cū ioh̓es. de fi. inſtru.Duo requirunt̉ ad appellonem ab interlocutoria iuſtificandā. videlicetꝙ grauamen p̄ceſſerit appell̓onem. vt h̓. ⁊ ꝙ grauamē fuerit expreſſuꝫin ipſa appell̓one. vt hic in. ij. rn̄ſo. vide glo. in. ꝟ. ex nouis.Ele.Si appellationemAppell̓o q̄ a pͥncipio nō tenuit vtputa qꝛ int̓poſita tertio. vl̓ pꝰ decē diesnō ꝯualeſcit. liꝫ appellās ⁊ appellatꝰ ſimul ꝓſequant̓ ipſā vel appellatꝰtm̄. vide gl. h̓ in ꝟ. deſertā. Idē ſi pꝰ renūciationē fiat ꝑ eos ꝓſecutio.Quare nō valet ſn̄ia lata a iudice appell̓oniſ. vtroqꝫ ſcꝫ appellāte. ⁊ appellato ꝓſequēte ſi appell̓o erat deẜta. vide glo. mag. ꝓpe mediū q̄ reddithanc rōnem lꝫ lapſus tꝑis ꝓſecutionis fiende ratificat ſn̄iam ⁊ facithaberi ꝑinde acſi nō fuiſſet appellatū. ſnīa gͦ poſtea lata reperit̉ a nōſuo iudice lata merito nō valet. ⁊ vide circa hͦ qd̓ dixi in. c. qm̄. d̓ ꝓba.Dunqͥd pꝰ appell̓onis deſertionē ꝑ negligentiaꝫ appellātis poſſit appellatus ꝓſequi petēdo ꝓnūciari male appellatū. ⁊ ſn̄iaꝫ tranſiuiſſe in remiudicatā. facit tex. iſte in ar. ꝙ ſic inqͣntum dicit appellatū ꝓſequi ſcd̓aꝫſn̄iaꝫ. tn̄ nihilominꝰ nō minꝰ cenſet̉ trāſiuiſſe in rē iudicatā. ⁊ vide hicglo. mag. in ꝟſi. ſit hꝰ rō. q̄ hͦ ſentit. vr̄ tn̄ in fi. dubitare nunqͥd illa duoſil̓ accumulari poſſint. Mihi tn̄ plꝰ plꝫ ꝙ nō poſſint. ſꝫ ſatis ē ꝙ ꝓnunciGn̄ia nll̓a a qͣ tn̄ fuit Cetur ſuꝑ deſertione ⁊ trāſitū in rē iudicatā.appellatū nō trāſit in rē iudicatā. lꝫ appell̓o deſerat̉. vide glo. fi.