ſentētia diffinitiua ꝑ modū nullitatꝭ. vel attemptati. vt in. c. nō ſolū. d̓app. li. vi. Etſi apparere pōt ꝙ male fuit appellatū. appareret illū primoꝯtumacem fuiſſe. ⁊ ſic nil reuocabit̉. So. dic vt h̓ no. in gl. magna ꝓpefi. in ꝟẜ. ſꝫ ẜm hoc. Ex cuiꝰ ſol̓one bn̄ noͣbis ꝙ iteꝝ appellans a diffinitiua non cogit̉ proſequi primā interpoſitam ante ſententiam. ſꝫ p̄t proſequi ſcd̓am. poteſt enim eſſe multum vtile proſequi potius ſcd̓am qͣꝫprimam Forte enī fuit interpoſita ad iudicē magis cognitū appellanti. Item poteſt eſſe ꝙ tꝑe ꝓſecutionis ſcd̓e et lapſū tp̄s pͥme ꝓſequēdē⁊cͣ vt in gl. Conclude ergo ꝙ eſt in optione appellātis etiam a diffini-tiua ꝓſequi primā vel ſcd̓am. n̄ alio impedimēto canonico excludat̉.vt hic in fine lr̄e. Etſi ꝓſequendo ſcd̓am excipiat̉ de nullitate pͥme ⁊ ꝑꝯſequens de ꝯtumacia appellātis. poterit replicare appellans d̓ iuſtaappell̓one. de qua iudex incident̓ cognoſcet ad effectū an ſit admitten-da ſcd̓a vel non. vt in fi. gl. magne. quā noͣ.Nō ex glo. magna in pͥncipio quattuor modos ꝑ qͦꝝ quemlibet appell̓oab int̓locutoria manifeſte dicit̉ friuola. Et qͥlibet illorū modorū excludit a facultate denuo appellandi. Et noͣ ſingulariter quartū modū qꝛneſcio alibi n̄ hic. videlꝫ ꝙ ſi iudex ad quē ꝓnunciat cauſā exp̄ſſam inappell̓one fore falſaꝫ. ⁊ ideo dicit̉ appellans manifeſte ꝯtumax. n̄ ꝯpareat qͣi tacendo vr̄ adqͥeuiſſe illi ꝓnunciationi. Et intelligo qn̄ iudecꝓnūciauit hͦ in pn̄tia appellātis. Nā ſi ad hͦ illū citauit non tenet̉ ꝯparere. vt in. c. ſi a iudice. de appl̓. li. vi. 2º no pͥncipal̓r ex gl. magna qͦsdicat̉ verus ꝯtumax. fictus. euidens ⁊ manifeſtus. In hͦ enī ponit gliſta multas opi. tandē approbat opīoneꝫ magis ꝯmunē vt veruſ ꝯtumax dicat̉ quē citatio apprehendit. n̄ doceat de ltīmo impedimento. ⁊idem dicit in fi. gl. in citato a iure vt etiam talis dicat̉ verus ꝯtumarnͥ doceat de ltīmo impedimēto. qꝛ fortiꝰ cadit vera cōtumacia in citato ꝑ ius ꝯmune. qd̓ ignorare nō licuit qͣꝫ in citato a iudice. ⁊ in hͦ noͣ.fi. huiꝰ gl. ſingl̓r. Et vide ad vtrunqꝫ dictū qd̓ noͣ. ī cle. cām. de do. ⁊ ꝯtuin gl. penl̓t. Euidens ſeu manifeſtus ꝯtumax ē qui nuncio citanti reſpondet ſe nolle venire. Sꝫ an hͦ ſufficiat dicere extra iudiciū. vide texſingularē iūcta gl. in. c. venerabilibꝰ. §. ſecus. de ſentē. ex. li. vi. Fictusꝟo ꝯtumax ē quē citatio nō apprehendit. vtputa qꝛ fuit citatꝰ ad do-mū nec ꝯparuit in t̓mino p̄fixo. qd̓ limitat gl. n̄ iudicialiter ꝓbari poſſit ꝙ citatio ad eius noticiam peruenit. tūc enī ſatis p̄t dici verus cōtumax. niſi ꝓbet de legitimo impedimēto. q̄ nota. qꝛ ſatis placēt. 7ex eadē glo. magna noͣ ꝙ verus ꝯtumax in nō veniendo nō appellat.fortius nec euidens ſeu manifeſtus. fictus autem mō p̄dicto appellatDota tamen in hoc nouū ⁊ ſingulare dictum glo. qualiter iudex a qͦ.⁊ iudex ad quem debent ſe habere cum ſciliꝫ ꝯtumax pn̄ſus appellat.