Petri apponi medici clariſſimi in librum iohannislitio incipit.I autem rixaeo hūor mordicans cumprecedenti eius adequatione: ⁊ virtus ſufficiet ⁊humorum accidentia dilationem recipiunt materia in qualitate ei contraria repellatur vel cum cōtrario a forma ⁊ ſpētie ꝙefficacius ⁊ tutius aſſeroUirtuteꝫ autem cordisconfortare non negligas omni hora intrinſecus ⁊ extrinſecus ⁊ ſtudeas cognoſcere mēbrum a quo nocumentūadbaſim emanat conditione non dubia. Noſti quod oīum accidentium conuenientiuꝫ corpori cauſa extrinſecavel intrinſeca. Primus concurſus eſt ad baſiꝫ in qua naturalis vigor ſpirituū virtutemqꝫ omniuꝫ ſigillatiꝫ creauit ſpiritum ſapientia ſedem animarum viteqꝫ naturalium principium motus ⁊ quietis. Quo deficiente nullaHit Mrinifa.amplius corpori dari poſſunt ſuffragia continuo eo moriuntur omnia membra. erit enim terminus omniū operationum anime rationalis. In cerebro enim omnes he⁊ ille incipiunt operationes: in corde vero ſuſcipiunt cōplementum eius: virtus tamꝙͣ forma omniuꝫ membrorum ea irradians ⁊ viuificans virtutum organicarū perfectio. In materia vero nō intelligibilis forme quia glorioſus ſicut diuini decoris ratio poſtulauit tunc ſolicitunembrum rectificauit mandans. ⁊ ſi a matrice cum hisque matricem reſpiciunt. ⁊ ſi a ſtomaco ⁊ pulmone ſiueſint membra nutritionis ſiue ſpiritui ſeruientia rectificare ne differas ⁊ dolor violentus eſt ex maxime proſternetibus virtutem eius ⁊ ſi fuerit in officialibus membris.Inquit Hipo. omniū membrorum vnica eſt conueniētia ⁊ omnium virtutum ⁊ ſpirituum vnicum eſt ſubiectū propter quod omnia membra dolētur adinuicem omnium virtutum vnica eſt virtus cum vſque ad hunc terminū diaffonat dolor per ſpiritus ledēdo virtutes. occultatur in eo ſpiritus ⁊ efficietur illa paſſio quam dicimusſincopim. non enim vſque ad radicem patitur paſſionesſed cedit vite ſubiectum eius leſionem nullam ſubſtinēsparuam eſtuationem influere recuſat. Si quidem contīgit hec paſſio malitia ſāguinis inquanto vel in quali auxiliaadhuc non ſunt mortua omnīo nec deferēda. Dilatio enim ducit ad mortem feſtinam. ſed tanquam theſauro nobiliſſimo ſucurrendum eſt. Facimus hoc enimauxilio dei cum rebus quarum proprietas eſt naturaleꝫconſeruare calorem ⁊ extraneuꝫ extinguere. ⁊ ſi ſciuerisex abundantia ſanguinis in toto corpore phlebotomare ne differas. ⁊ primo a remotis vt aperire ſaphenā poſtea baſilicam poſtea deuenire cuꝫ ventoſis apud ſiniſtrāſpatulaꝫ poſtea cum firupis de boragine ⁊ bugloſa camphora ⁊ pſilio ⁊ procedentibus hoc curſu portare ipſumnon differas: hoc enim refrigerat ſanguinem peccantemin quanto ⁊ in quali. In malitia autem complexionis rafo phlebotomamus: ſed alterantia ⁊ confortantia ei preparamus. ⁊ multe eius paſſiones incōprehenſibiles atqꝫ4 3occulte nobis exiſtunt. ⁊ dicitur ꝙ aliquando verius adid ſcilicꝫ cor graditur ⁊ continuo cum mordet interficitnec non vltimata gaudia vel vltimate triſtitie inter eiuspaſſiones exiſtunt. Boni autem odores incolumitateꝫeius ſeruant quia ſolo dolore anima confortatur. Interdicendum eſt ei omne medicamen generans motum cordis ⁊ que ſanguinem inflamant. hec eius potum effreītate faciunt quia ſua nobiliſſima natura nihil ſupelflui nihil diminuti ſubſtinent. Ad figurā numeri ⁊ natural̓ ordinis conſonantia facta ē vt ſubſiſtat. ē. n. fons ⁊ prīcipiūvite decor aīme rex nature ⁊ moderator ē corporis diuina ſapientia conceptꝰ ad latꝰ exceſſus magne caliditatisvel frigiditatis poſita obuiare dicemus. Hec enim īmoderatū motum cordis generat: illa vero trepidationeꝫ ⁊caloris ebetationem ei affert. ⁊ ſciuiſti qm̄ non ē ſimplexnatura ī cōplexiōe calidius ⁊ ficcius ſubſtantia frigida ⁊ſicca. Ratione vero contenti valde tēꝑatiſſimꝰ calidorūvſus eiꝰ ē forma .i. craſis minꝰ moleſta frigidorū portatſuper hoc a conſortio minꝰ recedūt niſi vltimitatem excedant tēꝑamēta ſua calitas ē cā vite ⁊ conſiſtētia maxīe inflegmaticis cuiꝰ vigore īnata cōplexio que mēbra īeē uiuificat: ⁊ vigore ꝯtinuo cōſeruat ⁊ cōſiſtit. ⁊ non ignoresquod hic calorē virtꝰ humane nature .ſ. quē traximꝰ a pͥmo homine. ꝑ hāc .n. ſpēꝫ īdiuiduat̉ ⁊ hec ſubiectū ⁊ fundamētū ē īnati caloris que nullo genere febriū alteraturīmo ē actꝰ eiꝰ reductiōi extrāei ⁊ diuerſi caloris fortaſſe īnouiſſīa ſpetie ethice celerat̉ ⁊ tūc mors accelerat neceſſaria ⁊ feſtīa. Nō .n. ſperabis hūc calorē poſſe naturali medicamīe reduci. Hec īter virtutē regitiuā ⁊ virtutē reiadminiſtrate diſtīguebat ⁊ regulabat ⁊ huic cōplexionioī tēpore ſimile regimē dādū c: puta calidū ⁊ humidū tōꝑatū: hoc pꝰ morte ſc̄i ꝯſiſtit ꝙͣꝙͣ equocē. Cūqꝫ ſecūdūſciētiā tuā īueſtigaueris qͣlitates paſſiōuꝫ baſis ⁊ mēſiōeꝫcauſarū ſit tua p̄cipua ⁊ magnifica ītentio cōfortare cor ⁊vnire virtutes ⁊ ſic earū ē auferre laſſitudinē: ⁊ hoc auxilio dei cū rebꝰ aromaticis ⁊ alijs generibꝰ admīſtratīaꝝrerū ē ꝓprietas confere rei vite: maxīe in ꝗbꝰ natura delectatur. Inquātū āt tua ſolertia euigilantiſſie ſpecularipoteris virtutes cordis coadunare ⁊ confortare euigilesHoc erit ſūmū bonū ⁊ primū ſtudiū iuuamētorū ⁊ tutele baſis. qm̄ ſecuriꝰ nō vacillādo ad alias res ſue cureꝓcedere poteris: virtutis .n. vnite nō ē recipere quod effūdit̉ ad mēbruꝫ ſꝫ repellere ⁊ effugare cōtrariū. ⁊ eſto ſolicitus nō orbatis oculis ītuere vt ſi ſit aūt ꝓpter īopiaꝫcaloris ⁊ laudabiliū humorū abſtinētiā aūt ꝑꝑ exuberātiā multe humiditatis donātis corpori furioſitatiſqꝫ ſanguinis aūt ſoliꝰ ꝯplexiōis malitie. aliter .n. ⁊ aliter medicabitur. ⁊ cū ignoraueris veritatē ⁊ titulabit tua ſcientiaſuꝑ hoc ſēꝑ ſecurius erit calidis ī tēꝑamēto vti ⁊ cōfortare cū ſtipticis ⁊ odoriferis obliuiōi nō cōmitte. Secūdaē cōuerſio materiei vl̓ eius qualitatis que fūditur aduerſus eā ad ꝑtes remotiores aūt ignobiliores ſicut iā diximꝰ ⁊ ī pratica huius canonis rememorabimur ſi deo placuerit. Tertia res ē mūdificare mēbra mādātia eāqꝫ confortare ⁊ reſiduū eorū. ⁊ ē qn̄qꝫ primū ī diſpoſitione curehuiꝰ proprie cuꝫ ab alijs mēbris nocumētuꝫ fluit obuiare accidētibus. Hec pretermittas confortare ſtomacummaxīe ī digerēdo. Corruptio cibi ⁊ potꝰ. ī eo ē p̄paramētu morborū. Prīaꝫ reꝫ cōplēt quecūqꝫ cōplexiōe ex ſubſtātia hac vel illa baſim confortat cibi laudabilis chimi.