Sermo
ſeruare qd̓ omnibꝰ poteſt ſufficere. An ſi tuohoc labore habes aſſignes. ſi tuos eſſe putasipſos fructus quos terra producit ꝓba. Ecce aufero auxilium meū. habeto tu laboremtuum. abduco pluuiam meam ⁊ arefaciā terram tuam. Auferam miſericordiam meam.⁊ apparebit miſeria tua. ſi tua eſt terra. meaeſt pluuia. plue ſuper terrā ſi potes. ꝓducatgermen tuum ſi valeat. facoriri ſolē vt excoquat meſſem tuā. Ecce nūc ſpergā pluuiammeā. ⁊ producet terra tua panē. Et ipſa terra nō eſt tua ſed mea. ẜm psͣ. Dōini ē terra etplenitudo eius. ergo fructuoſiſſime feci pluuiam meā. vt ꝓducat terra tua panē. ⁊ pauperes mei habētes me oīa habēt. Si qͥd habes qui me nō habes. q. d. nihil. hec ille. Exhis dictis pꝫ ſi fuerimꝰ fructifere oliue ī donis elemoſynaꝝ chriſtus erit miſericors dator in bonis diuitiaꝝ. Refert Apiarius venerabilis ep̄s. In ꝑtibus Brabātie erat matrona que circa montes alpiū in anglia habitabat. ⁊ magna eo tꝑe erat fames ⁊ valida.ita vt cōmunis populi multitudo moreret̉.Illa aūt matrona opibus ⁊ genere clara egenis cepit ſine pondere ⁊ mēſura ⁊ numero liberaliter erogare. Qd̓ cernens vir eiꝰ milesartauit eam vt ei farine menſurā certā ꝑ ſingulas hebdomadas daret. Cū aūt die qͣdaꝫtotū expenderat. inſtante pauꝑe p̄cepit domina ancille vt diligent̓ ciſtam ſcobet in quafarina erat ⁊ pauperi daret. Sic fecit ancillavt domina iuſſit. Poſt hunc vero venit alt̓qui ſe nihil comediſſe infra biduū deplorabat. Qd̓ audiens domina fleuit amare. Iteratoqꝫ iubet ancillā ſcobare ciſtā ⁊ pauꝑi dare. intrauit ancilla nihilqꝫ penitꝰ remanſiſſe.dixit. Inſtante aūt dn̄a cū lachrymis cucurrit patientius illa ⁊ ciſtā aperiens plenā florentiſſimis ſimulis mox inuenit. Ad cuiꝰ intuitū ancilla clamans cecidit reſupina. Clamore audito cucurrit dn̄a. occurrit dn̄s ⁊ familia viſo miraculo dominū in omnibꝰ bn̄dicunt. Mox ip̄e dn̄s horreū aperuit letꝰ omnibus ex illa die videntibus ⁊ venientibuslargiſſime dedit. Nec deſinit farina in ciſtadonec ſuperueniente auguſto appropinqͣretdn̄s populo ſuo queꝫ afflixit. Et dicit ep̄s qͥhoc ſcribit ꝙ p̄dictꝰ miles ſibi retulit niſi fuiſſet hoc diuinū miraculum. nequaqͣꝫ tria vl̓quinqꝫ milia horrea ſibi ſuffeciſſent. Tertiooliuē ſunt pingues in materia olei. ⁊ quantoſerenius fuerit celum de tanto meliꝰ ꝓficiūt.Quia ẜm Pli. li. xj. c. iij. ſerenitatē roremqꝫceli ⁊ aeris diligunt. caligineqꝫ pluuiaꝝ deficiunt. Si enim tunc oliue matureſcūt vitia
tur oleum ⁊ conſumit̉. Serenitas aūt qͣꝫ citovenerit liquor ſubſequit̉. Ita noſtri beatiſſimi apoſtoli oliue ſpecioſe fuerunt pingues īgr̄a ſpūſſancti qua copioſe in die pētecoſtescū alijs apl̓is receperunt. ẜm illd̓ Act̉. ij. Repleti ſunt om̄s ſpūſancto. Iō dilexerunt lumen celi. id eſt. chriſtum. qui eſt lux vera illuminans omnem hominē venientē in hūc mūdum. Ioh̓. j. Ipſi ſunt figurati ꝑ duos filioſIſaac. Gen̄ .xxvij. quibus benedixit dicensIacob. Det tibi deus de rore celi ⁊ de pīguedine terre abundantiā frumēti. vini ⁊ olei ⁊ſeruiant tibi populi. Sed Iſaac ſic bn̄dixitEſau In pinguedine terre ⁊ rore celi deſuꝑerit benedictio tua. Myſtice Iſaac interp̄tat̉ gaudiū ⁊ ſignificat chriſtum. qui ẜm venerabilē Bedā in omelia ſuoꝝ gaudiū oīumeffectus eſt populoꝝ angelo atteſtante qͥ aitEcce euangelizo vob̓ gaudiū magnū qd̓ eritomni populo. Luc̄. ij. Hic inquaꝫ benedixitSimonē beatū dicens. Det tibi deꝰ de roreceli. hoc eſt de gratia ſpirituſſancti. ⁊ de pinguedine terre. de qua psͣ. Credo videre bona domini in terra viuentium. Abundantiāfrumenti .i. doctrine. vini. ideſt. amorꝭ. ⁊ oleiid eſt miſericordie. ⁊ ſeruient tibi populi. qꝛhoc per totam chriſtianitatē fidele ſeruitiuꝫab omni populo in ſancta eccleſia beato Simoni exhibetur. ⁊ Iude fratri ſuo. ẜm illudqd̓ canitur. Exultet celum laudibus. reſultꝫterra gaudijs apoſtolorū gloria. ſacra canūtſolennia. Sic etiam nos chriſtiani exemplohorum apoſtoloꝝ ſerenitatē cōſcientie ⁊ rorem .ſ. gratiam ſpūſſancti debemus diligerevt ſimus bone oliue. ⁊ vt quilibet dicē̓ poſſitcum psͣ. Ego quaſi oliua fructificaui in domo domini. Sed prochdolor aliqui noſtruꝫplus diligunt caliginem peccatoꝝ in qua impingueſcimus Ioh̓. iij. Lux venit in mūdū⁊ dilexerunt homines magis tenebras qͣꝫ lucem. Qꝛ dicit Conſtantinus in li. de naturaiquidorum. Sumus etenī in tenebris naturaliter pinguiores. F ¶ Cuius rō ē. Nā cuꝫtenebre frigida corpora cōſtringāt ⁊ operiant ne humidū qd̓ in natura dulce fuerit euaporari quidem poſſit. quēadmodū in captiuis cernitur. quia poſtqͣꝫ de tenebris exeuntpinguiores ſolito apparent vt refert Ualerius li. vj. Sic ⁊ nos intra caligineſ ⁊ tenebraſpctōꝝ vt frequēt̓ ſumꝰ pinguiores qͦ ad felicitatē ⁊ affluētiā terrenoꝝ. ẜm ꝙ Rich̓. teſtatur de ſan. vic. Quāto etenī qͥs mētꝭ ſue cecitate caligineqꝫ opp̄ſſus fuerit tāto ī hac vitafelicior apꝑebit. ſic̄ patuit de diuite epulone⁊ auaro qͥ h̓ felicit̓ abūdabat ⁊ lautē comede