Sermo

De animabꝰ ſermo pͥmusTtende animemee ⁊ libera eā. psͣ. lxviij. Nihil ēinter omnia qd̓ plus trahit piumamicū ⁊ liberalē ad miſericordiā vel ſuffragium qͣꝫ penoſe captiuitatis oſtenſio quare hoqui eſt graniter captiuatus ab inimicis ⁊ ſeipſum nō poteſt liberare clamat pro auxilioalioꝝ vincula eis oſtendendo vt eocitius adpietatē moueantur. ip̄eqꝫ a captiuitate libeberet̉. hoc figuratū habet̉. Exo. iij. vbi legitur ꝙ filij iſrl̓ in graui a ffligebant̉ captiuitate Pharaonis. iō clamauerunt ad dn̄m quidixit motus pietate vide afflictionē populimei qui ē in egypto ⁊ clamorē eiꝰ exaudiui ⁊ſciens dolorē deſcendam ⁊ liberē eum d̓ manibus egyptioꝝ ⁊ deducā de terra egypti interrā bona ⁊ ſpecioſā que fluit lacte ⁊ melleA Myſtice ẜm ſenſum oīs ſacre ſcripturenulla ē doloroſior pena qͣꝫ captiuitaſ ī purgatorio. anime enī ibi exiſtētes dicere pn̄t illudThren̄ .j. O vos oēs qui tranſitis per viamattēdite ⁊ videte ſi eſt dolor ſimilis ſicut dolor meus. ī mundo nō ē dolor ſicut dolor noſter. q. d. nō pōt tantus dolor in tota t̓ra eſſequia ſcimus ꝙ captiuꝰ qui patit̉ in terra propria ⁊ in carcere qui ē in terra ⁊ in preſentiaparentū nō tm̄ dolet quātū in terra aliena īfra terrā ⁊ in preſentia alioꝝ cum poſſit interdū ab amicis viſitari eo citius liberari nec avermibꝰ moleſtari. modo ex illo penā grauiſſimā animaꝝ poſſumꝰ ꝑpēdere. qꝛ capte ſūtin terra aliena. ẜm illud psͣ. cxxxvj. Interrogauerūt nos qͥ captiuos deduxerunt nos. ⁊non ſolū in terra aliena ſed etiā ſubtꝰ terramvt habet̉ Eſa. xiiij. cui locꝰ purgatorij eſt vicinus. etiā patiunt̉ in pn̄tia demonū ẜm illd̓psͣ. Diabolꝰ ſtet a dextris eiꝰ. iō de hac graui captiuitate clamat quelibet illaꝝ ad ſuuꝫamicū dicēs. ſicut ponit amandꝰ in hora. ſapientie. li. ij. c. ij. O amicoꝝ omniū dulciſſime mihi ſuccurre miſere anime mee. memento incarcerari nec diutiꝰ ꝑmittas me affligi īcarcere caliginoſo. qꝛ derelicta ſum ab hocmundo. nō eſt inquit qui fidelitatē on̄dat nōeſt qui manū porrigat egenti. ⁊ hoc ē etiā qd̓petunt verba thematis. Intēde aīe mee ⁊ libera. E Pro quibꝰ ē ſciendū ꝙ animabuſdefunctoꝝ ſuccurrere debemꝰ propter qͥnqꝫPrimo ꝓpter nature ſil̓itudinē. qꝛ ſcimꝰ ꝙſimilitudo ē cauſa dilectionis. ⁊ hoc teſtaturAre. viij. Eth̓. dicens. Simile diligit ſibi ſimile. ſic omnis homo ꝓximuꝫ ſibi. Cui alludit dictū ſapientis. Ecc̄i. iij. Om̄e aīal dili-

git ſibi ſimile ⁊ ſi aīalia ſibi ſil̓ia vident aliqd̓in anguſtia cōſtitutum celeriter occurrūt etauxilia ferunt quantum poſſunt. Sicut hicſcribit Albertus in li. rerū de elephantibusquorum eſt natura quando volunt pauſarein die vel in nocte ſolent incumbere ī magnoarboris ligno eo ꝙ carent iuncturis mēbroꝝvenator autem hoc ſciens truncū arboris inparte cauat ⁊ reſecat. veniēs auteꝫ elephasmore cōſueto ſe illuc volens inclinare cū arbore cadit ⁊ ſi hō non aderit tunc gemit ſiuebarrit. qd̓ audientes alij elephantes concurrunt ad clamorem eius ⁊ cupiunt ſubleuareilli aūt nō pn̄t voces emittere vt conſueuerūtquouſqꝫ venerit minor elephas cuiꝰ roſtroeleuat̉. Myſtice quid per elephantē niſi humana anima intelligit̉. qꝛ ſicut elephas ē animal magnū ⁊ magne reputationis apud homines vt nōnūqͣꝫ propter ipſum capiendumhomines periculo ſe exponūt. ſic aīa eſt tammagna ⁊ apud deum tante reputationiſ ꝙ ꝓea in periculū mortis ſe dedit chriſtus filiusdei. Sicut de hͦ dicit Bern̄. in li. medita. c. iijSublime eſt anime p̄ciuꝫ que nō niſi ſanguine xp̄i redimi potuit. Na filiꝰ dei cum eēt inſinu patris a regalibus ſedibus ꝓ ea deſcendit vt eā a ptāte diaboli liberaret. ⁊ infra totus iſte mundus ad vniꝰ aīe p̄ciū eſtimari nōpoteſt. nō enī ꝓ toto mūdo deꝰ animā ſuamdare voluit quam ꝓ anima humana dedit.Et dicit Pli. in ſpec̄. natu. ꝙ inter elephantem ⁊ draconē ꝑpetua ē dimicatio. qꝛ vnusinuidit alteri ꝓpt̓ magnitudinē viriū ⁊ corporis quātitatem. Ita inter animā ⁊ draconē infernalē magna ē pugna. ẜm Augꝭ. in li.ſoli. c. xv. qꝛ ille draco nihil aliud deſideratniſi vt aīam ꝑdat. Nā ꝯtra eā multas dirigitſagittas. q̄ ſunt ira luxuria inuidia ſuperbiaauaricia ⁊ accidia quibus anima vulnerat̉.ẜm Bern̄. in lib̓. medi. c. xij. Iō bn̄ elephāticōꝑatur. Iſte igit̉ anime ſolent pauſare ī arbore hoc ē in corpore de terra formato quodbene arbori comꝑatur. qꝛ dicit Agaton ī vitaſpa. Homo eſt ſimilis arbori corporali cuiꝰlabor folia interior cuſtodia fructus. hec arbor corꝑis multotiens ē cauſa ruine aīe. Sic̄teſtat̉ Augꝰ. li. ſolilo. c. vlt̓. loquēs in ꝑſonaaīe dicens. Nullū peiorē patior hoſtē qͣꝫ corpus in qͦ habito. eſt enim quaſi leo ſubuerſorin domo mea vndiqꝫ me peſtifere morſu dilanians ⁊ cōſumēs. qd̓ ꝑpendēs venator. hͦeſt mors incidit arborē. qꝛ ſecuris eius iā dudū ad arborem poſita eſt. Matt. iij. Ideocadente arbore hoc eſt corpore cadit cum eoanima. ⁊ ſi habet aliquid adhuc purganduꝫ