¶ Dominica
gētes oēꝫ offenſā. Et poīt ꝓ exēplo xp̄m di.Sic̄ dn̄s donauit vob̓. ita ⁊ vos facite. Dn̄sem̄ donauit vob̓ integͣlit̓. Iuxͣ illud apl̓i adCol̓. ij. Donauit vob̓ oīa delicta delēs quodadu̓ſus vos erat cirogͣphum decreti qd̓ eratꝯtrariū nob̓. Sic etiā vos facite remittendoiniurias vob̓ illatas. ⁊ offenſas. de qͣ dixi ſatꝭsͣ dn̄ica. ij. pꝰ eph̓ie ẜmo .j. N. L. G Secūdus lapis p̄cioſus qͥ dꝫ fulgere in regia veſtecharitatꝭ eſt achates. qͥ moral̓r ſignificat benignitatē. ⁊ bn̄ aſſil̓at̉ benignitas lapidi huicp̄cioſo ꝓpt̓ duo. Prīo ꝓpt̓ amabilitateꝫ. ſic̄eī achates fac̄ hn̄tem ip̄m hoībꝰ amabilē. gͣtū ⁊ ſapiētē ⁊ placētē. vt dic̄ Dyaſ. Sic etiaꝫbenignitas relucēs ī veſte charitatꝭ fac̄ hoīeꝫamabilē hoībꝰ ⁊ aīcū. ſic̄ teſtat̉ Sen̄. in li. declemētia ad Nero. Qui benignꝰ atqꝫ blandꝰfu̓it cūctoꝝ ſibi hoīm aīciciā acqͥrit. ⁊ n̄ ſoluꝫbenignꝰ acqͥrit amiciciā hoīm ſꝫ etiā dei. iuxͣilld̓ Rich. de ſan. vic. Qui benignitatē ẜuaterga ꝓximū benignum faciet ſibi ip̄m deumQuid aūt dicā de nimia aſperitate p̄latoruꝫAudi illd̓ qd̓ dico ꝙ ruinā fac̄ ſubditoꝝ Sicut ꝓbat Caſſianꝰ li. col̓. Uidi inqͥt ꝙ ruinaꝫſepe ītulerit multoꝝ nimia aſperitas p̄latoꝝCui ꝯſanatariſ. in li. de re. pͥn. Benignitaſ regis maxīe decet. aſꝑitas em̄ nimia ſi erga ſb̓ditos hēat̉ regnū diſſipat̉. ſic̄ figuratuꝫ fuitiij. Re. xij. de Roboā filio ſalomōis qͥ nimisaſperū ⁊ auſterū ſe erga ppl̓m oſtēdebat diPr̄ meus cecidit vos flagell̓. ego cedam vosſcorpionibꝰ. Eſt aūt ſcorpio genꝰ flagelli duriſſimi. hn̄s in fine cordulaꝝ nodulos plūbeos vel ferreos. ⁊ iō vocat̉ ſcorpio. qꝛ ſic̄ ſcorpio gͣuiter pungit caudā ſuꝑ caput reflectendo. ſic extremitas huiꝰ flagelli in qͣ eſt plum/bum ſiue ferrū ꝑcutiēdo reflectit̉ ad manusꝑcutientis ſuꝑ corpꝰ ꝑcuſſi. Uidēs aūt ppl̓seiꝰ aſperitatē. ⁊ ꝙ noluiſſet audire eos. Glo.de onerꝭ releuatōe ꝓ qͣ petebant. ſed magꝭ cōmiuatus eſt de agguatōe. rn̄dit dura .ſ. ꝓ duris di. Que nob̓ ꝑs in dauid? q. d. Nō habuit regnū ex hereditate pat̓na. ⁊ iō poſſumusaliū elige̓. iō elegerūt Hieroboā ẜuum Salomonis. ⁊ regnū iudeoruꝫ fuit diuiſuꝫ ſub eo īduo regͣ. ⁊ .x. tribus receſſerūt ab eo ⁊ adheſerunt Hieroboaꝫ. Scd̓o aſſil̓at̉ benignitasachati ꝓpt̓ ire mutabilitatē. ſic̄ em̄ Achatesd̓r valere ad ꝯuerſionem tēpeſtatū ⁊ mutatōnem ꝑiculoſoꝝ ẜm Dyaſ. ſic etiā benignitasꝯu̓tit tempeſtatē ire. ⁊ mutat ꝑicula inuidie.qꝛ vbi benignitas fuit ira nō punit. ſic̄ ꝓbatEndoxus in geſtꝭ ph̓oꝝ de benignitate ducꝭathenienſis qͥ dictꝰ fuit Phiſitarcꝰ et ph̓us.Cū em̄ qͥdam iuuenis amore filie ſue ꝟginis
accenſus eſſꝫ ⁊ locū cōſideraſſet ī quo ꝟgo cūmatre tranſiebat ad templū. v̓gineꝫ obuiamoſculabat̉ iuuenis. Cū mr̄ ꝟgīs ꝓpt̓ hoc nimium fuiſſet cōmota. ⁊ ducē inſtigaret vt iuuenem capitali ſnīa puniret. Phiſitarcꝰ victus benignitate ſic rn̄dit. Si nos eos qͥ nosamāt interficeremꝰ. qͥd his faceremꝰ qͦs odimus. Hec vox pͥncipis ꝓceſſit ex radice benignitatis. Refert etiā ꝙ qͥdā Areſippꝰ nomīeqͥ ꝯtra hunc ducē in tm̄ exarſit in ira. vt ip̄mvoce ⁊ ꝟboꝝ ꝓcacitate inepte obrueret. ⁊ tādem in faciē eiꝰ ſpūeret. ſed pͥnceps ſic animūvocē ⁊ geſtū ab ira cohibuit vt putaret ſe nōſuſcepiſſe l̓ audiuiſſe minas. ſꝫ laudes honoris. ⁊ qͣre hͦ: qꝛ benignitas ſua ꝯu̓tit irā ne caperet vltionē. Iō hortat̉ nos etiā apl̓s ī hacepl̓a. Induite vos ſic̄ electi dei viſcera miẜicordie benignitatē. In qͦ qͥdeꝫ pͥncipalit̓ monet ad gr̄arumactiōeꝫ. Iſte iō lapis achatesbenignitatꝭ recte ponit̉ pꝰ iridē miſcd̓ie in veſte charitatis. qꝛ miſcd̓ia ꝑtinet ad bn̄ficiumbenignitas ꝟo ad bn̄ficiatū. qꝛ qͥ recipit bn̄ficiū tenet̉ ad gr̄aꝝ actōꝫ. ⁊ hͦ ꝓpt̓aliqͣs cauſaſPrīo ꝓpt̓ āmonitōꝫ ſctōꝝ. Vn̄ Ber. Diſce īreferēdo gͣtiā nō eē tardꝰ aūt ſegnis. diſce adſingl̓a dōa dei debita gr̄aꝝ actōe vti. Cui alludit illd̓ apl̓i ad Eph̓. v. In oībꝰ gr̄as agiteScd̓o ꝓpter ammonitōꝫ creaturaꝝ q̄ inceſſāter nos incitāt ad gratiaꝝ actōes Bn̄ficiū em̄alicui dat̉ vt danti gͣtias agat. Ergo cū oīa q̄videmus homī data ſint. Gen̄. j. Faciamushoīem ad imaginē ⁊ ſimilitudinē nr̄am. vt p̄ſit volatilibꝰ celi. piſcibus marꝭ ⁊ beſtijs t̓re⁊ vniu̓ſe creature. Igit̉ hec oīa ad gr̄aꝝactōnes nos incitāt. Scd̓o ꝓpt̓ tꝑs in qͥ ſumꝰ .ſ. ītꝑe gr̄e cui nulla oꝑatio magꝭ ꝯgrue vid̓r ſic̄actio gr̄aꝝ. Iō dic̄ ſanctꝰ augꝰ. ad .ſ. aureliūQuid meliꝰ aīo geramꝰ. ⁊ ore calamo exprimamus qͣꝫ deo gr̄as agere? hͦ nec dici breuinec audiri leuiꝰ. nec intelligi grandiꝰ. nec agifructuoſiꝰ pōt. ¶ H Tertiꝰ lapis qͥ dꝫ ornareregiā veſtem charitatis eſt magnes qͥ ſignificat magnā hūilitatē. de qͣ ſcripſit apl̓s Induite vos ⁊cͣ. hūilitatē Et recte hūilitas aſſil̓at̉magnēti. Prīo ꝓpt̓ attractōeꝫ. Sic̄ em̄ magnes ẜm Iſi. ferrū attrahit. qꝛ ẜm augꝭ. tanta eſt eiꝰ vis vt ſi qͥs eūdē magnētē ſb̓ aureovl̓ eneo vaſe tenuerit ferrūqꝫ deſuꝑ poſueritlapis ferrū deſuꝑ mouebit. Sic etiā humilitas mētes ferreas interdum mouet. ⁊ attrahit eas ad pnīam. ⁊ maxime hūilitas ⁊ benignitas dei. Cum enim videt homo durus etobſtinatus ad inſtar ferri quanta xp̄s pertulit humiliter ⁊ labores ſuſtinuit qͥ nullū peccatū fec̄. j. Pe. ij. incipit ſe pro pctīs ſuis que