Druckschrift 
1 (1487) De tempore, Pars hiemalis
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Epi.Quarta poſtP

eleuarēt̉. ſic̄ ꝯtigit huic impio de qͦ d̓r in psͣ.Uidi impiū ſuꝑ exaltatū ⁊ elēuatū ſic̄ cedroſlibani. Et ſeqͥt̉ caſus. Trāſiui ⁊ ecce nō erat.q̄ſiui ⁊ nō eſt inuētꝰ locꝰ eiꝰ. Iō dic̄ Hylariꝰſuꝑ mat. Iā nūc altitudinē abhorreāt filij d̓iq̄ ſine ꝑiculo nūqͣꝫ aſſumit̉ ſine caſu neqͣqͣꝫ ducitur ⁊ ſine timore mortꝭ et̓ne nullatenus terminat̉. Cui ꝯſonat Saluſtiꝰ in iugurtio. Exhͦ ip̄o ꝙ qͥs ſe extulit in ꝑiculoſos caſus p̄cipitem ſe effic̄. Tertia cā eſt ꝓpt̓ bonoꝝ ꝯtemptibilitateꝫ. Sic̄ em̄ mare ẜm naturales oīacorꝑa mortua a ſe reijcit ⁊ in ſe hr̄e ꝯtēnit ꝑmotuſqꝫ violentiā expellit. Ita md̓us contēnit eos a ſeqꝫ reijcit qͥ mortui ſunt md̓o viuūteī xp̄o. Dicūt .n. amatores md̓i Sap̄. ij. Circūueniamꝰ .i. decipiamꝰ iuſtū. qm̄ inutil̓ ē nobis. q. d. qꝛ nō vult p̄care nr̄is oꝑbꝰ. nō ē nōbis vtil̓ vt carnalit̓ ſiml̓ viuamꝰ. nec vtil̓ eſtad opprimendū viduas ⁊ veteranos. ſꝫ contrariꝰ eſt oꝑibus nr̄is. q. d. cū nos volumꝰ viuere ẜm ꝯcupīas carnales ip̄e vult viue̓ ẜmlegē diuinā ⁊ dictamē rōnis. Iō dic̄ apl̓us .j.Cor. iiij. Puto hāc vr̄aꝫ eſſe eſtimatōꝫ ꝙ deꝰnos apl̓os nouiſſimos .i. abiectos on̄dit morti deſtinatos. qꝛ ſpectaculuꝫ facti ſumꝰ huicmd̓o. ⁊ infra. tāqꝫ purgamēta hꝰ md̓i facti ſumus. Glo. lyre dic̄. iudei ⁊ gētiles dicebantmd̓m infici ꝑ vitā ⁊ doctrina apl̓oꝝ. ⁊ ꝑ ꝯn̄sip̄m debe̓ purgari ꝑ mortē ip̄oꝝ. Ecce audiuit dilectio vr̄a ꝙ ꝑ nauiculā eccl̓a. ⁊ ꝑ maremd̓s deſignat̉ B Quicūqꝫ gͦ in nauicl̓a ſācte militantꝭ eccl̓e intrat mare huius md̓i. ſequēs dn̄m ſuū ih̓m xp̄m ei ẜuiendo ſtatiꝫ fitmotꝰ tribulationū. ⁊ ſuſcitāt̉ vēti temptationuꝫ. qꝛ dicit Hiero. in ꝓlogo ſuꝑ apoc̄. Oēsqͥ pie viuere volūt in xp̄o ꝑſecutōꝫ patiūtur⁊ ſunt originalit̓ ꝟba apl̓i. ij. ad Thi. iij. Iōdic̄ Sap̄. Eccī. ij. Fili accedens ad ẜuituteꝫdei ſta in iuſticia ⁊ timore. ⁊ p̄para aīaꝫ tuaꝫad tēptationeꝫ. Querit em̄ doctor deuotusamādus in ho. ſap̄. li. j. c. xiij. diuinā ſapīamQuare inqͥt aīcos potiꝰ adu̓ſis qͣꝫ ꝓſperis ſoles exerce̓: rn̄dꝫ qꝛ ꝓni ſūt ſenſꝰ hoīs ad malum. iō ab adoleſcētia ſua ſepiēda eſt via electorum ſpinis tribulationū. ne noxia d̓lectatio materiā p̄beat delinquēdi. ſꝫ dū electꝰ qͥſqͥs ꝯtinuis tribulatiōibus p̄mit̉ ad ſuꝑna tēdere etiā inuitꝰ cogit̉. Hec ille. Et qꝛ tribulatio a deo eſt. ẜm illd̓ Eccī. xj. Bōa ⁊ mala vita mors ⁊ pauꝑtas ⁊ honeſtas a deo ſunt. iōeſt amāda. Solēt .n. chara hr̄i q̄ dant̉ ab aīciſſimis. licet ſint parui valorꝭ. Sic tribulatōqꝛ eſt munꝰ datū a deo qͥ ē nr̄ amiciſſimꝰ amāda eſt vald̓. Eſt etiā potꝰ aut potio data a ſapiētiſſimo ⁊ fideliſſimo medico. qͣre nō eſt ti-

mendū de exceſſu in infirmo. Quō eī excedederet qͥ ſapiētiſſimꝰ ⁊ fideliſſimꝰ eſt. iuxͣ illudj. Cori. x. Fidel̓ eſt deꝰ qͥ nō patiet̉ te tēptariſuꝑ illd̓ qd̓ poterꝭ. Ip̄e .n. ẜm psͣ. eſt congregas ſicut in vtrē aqͣs marꝭ. qꝛ mēſurat aqͣs tribulationuꝫ. qꝛ dicit Iob. xxxvij. Circūdedimare termīsˡ meis ⁊ poſui vectē ⁊ hoſtia ⁊ dixi. Hucuſqꝫ venies ⁊ nō ꝓcedes ampliꝰ. ⁊ h̓ꝯfringes tumētes fluctꝰ tuos. Scd̓o tēptatōſeu tribulatio ad ſummū bonū ducit. iuxͣ illd̓Gre. Mala q̄ nos h̓ p̄munt ad deū ire cōpellunt. Cui ꝯſonat illd̓ Actu. xiiij. Per ml̓tastribulatōes oportꝫ nos intrare in regnū dei.Iō eſt amāda ⁊ nō ꝓijciēda licꝫ ſit amara vtfaciūt qͥdā ſymee ſil̓es. q̄ aſcēdēs in arboremnūcꝭ inueniēs amaritudinē in cortice fructuꝫeiꝰ ꝓijcit. ⁊ iō nō guſtat de dulcedīe. Sic illiqͥ tribulationē ꝓijciūt cū amaritudinē ī ea inueniūt. dulcedinē fructꝰ et̓ni p̄mij non guſtabūt. Iuxͣ illd̓ apl̓i. ij. Thi. ij. Si cōpatimur ⁊ꝯregbimꝰ. q. d. ſic ecōu̓ſo. ſi nō cōpatimur n̄ꝯregͣbimꝰ. Iō d̓r Sap̄. iij. Diſciplinā qͥ abijc̄infelix ē. qͣre ꝯſulit ſapiēs ꝓuer. iij. Fili mi tene diſciplinā. ⁊ ne dimittas eā. q. d. Ncc̄e eſtvt te tāgat diſciplīa tribulatōis. qꝛ d̓r h̓ ꝙ tēpeſtas facta eſt in mari vl̓ motꝰ magnꝰ Si eīdilecti diſcipuli eſſe nō potuer̄t ſine tribulatōe. ml̓tominꝰ nos. Sꝫ ꝙ ih̓s d̓r dormire. ī hͦſigͣt̉ ꝙ dormit pio ſomno ẜm Origꝭ. in ome.nr̄aꝫ tolerantiā ⁊ patīaꝫ expectās vl̓ īpiorūpnīaꝫ ⁊ ꝯuerſionē ſuſtinēs. Iō nos clamaredebemꝰ ad ip̄m alacrit̓ cū or̄ōibꝰ ⁊ cū ꝓph̓adice̓ Exurge qͣre obdor. dn̄e exur. ne re. in fi.⁊ iteꝝ. Exur. dn̄e adiuua nos ⁊cͣ. Et ip̄e ẜmOrigꝭ. ſurgēs imꝑauit vētꝭ .i. aereis d̓monūſpiritibꝰ Ip̄i em̄ marꝭ tēpeſtates cōmouēt. hͦeſt amaros ⁊ elatos ꝯcitāt fluctꝰ hꝰ md̓i pͥncipes ad ꝑſecutōes ſanctis oībꝰ immittendasad ꝯtumelias fidelibꝰ ingerēdas. oībꝰ dn̄s īꝑauit. oībꝰ cōminat̉. oīno mitigat. fac̄qꝫ trāquillitatē magnā. hec Origꝭ. Iō etiā. b. Augꝰ. videns ſe ⁊ alios xp̄ifideles in mari huiꝰmd̓i ꝑiclitari. Sic orauit in li. ſoli. ca. xxxiiij.Infelices heu nos miſeri qͥ ꝑ huiꝰ maris magni fluctꝰ ꝓcelloſas voragineſ nauē trahimꝰignorātes an ad portū ſalutis ꝑuenire valēInfelices inqͣꝫ qͦrū eſt in exilio vita. via in ꝑicul̓. ⁊ in dubio neſciētes finem nr̄m. qꝛ oīa infuturo reẜuāt̉ incerta. ⁊ adhuc in pelagi fluctibus ꝟſamur ſuſpirātes ad portum. O patria nr̄a. o patria ſecura a lōge te videmꝰ Abhͦ mari te ſalutamus. ab hac valle ad te ſuſpiramus cum lachrymis vt quandoqꝫ ad te ꝑueniamus ſpes humani generiſ chriſte deusrefugium noſtrum ⁊ virtus. cuius lumē a lō-