Dn̄ica īfra octauas aſcen.

ter egeſtas. Prouer. xiiij. Quarto hoſpitalitas debet habere pietateꝫ ſine negatione vt fiat pro dei amore ⁊ non pro nummo vel lucro.tales enim habebunt mercedem ſuam. Naꝫ refert Apiarius in li. apum. c. lij. ꝙ prior fratrūpredicatorum in traiecto Gumandus nominedomum hoſpitis poſt prandium introinit dicens cellerario. Uade in cellarium affer fratribus ciphuꝫ vini ſi potes. ait ille. vere tres dies ſunt ꝙ eleuato doleo vinum totaliter eſt extractum. quid plura? iubēte priore redit ad doleum cellerarius et repletum inuenit. Et vltraſpem fratribus diu poſtea miniſtrauit. Idē refert de alio viro quodam nomine Iordano quifuit in rebus tenuis. Sed elemoſynis deditusſuꝑ vires āno domini Milleſimoducenteſimotriceſimopͥmo. ſuper renum et muſellam ī teutonia chariſtia habebat̉. Et accidit vt duo fratres ordinis p̄dicatorum ad dicti viri hoſpitium declinaſſent quibus hilariter introductusfilium cum laguncula pro vino miſit. Quo reuerſo dixit filio mater defectuꝫ cordis frequēter in mane patior. tu autem nocte hac hauſtum vini reſerues de laguncula. his dictis cōſederunt ad cenam omnes qui erant in domo.Ebibito autem vino fere de laguncula filius īaure patri matris verba ſuſurrat. Sed ille diſſimulans cum hoſpitibus vinum ebibit. maneillis recedentibus cepit mulier defectum cordis pati ⁊ vocato filio ſuo queſiuit ſi qd̓ eſſet īvaſculo ⁊ nihil inquit ille? Cui mater. v̓ſa igit̉inquit in manu mea. vt ſaltem in tribus guttisſumpta buccella panis cordis mei debilitas releuetur. acceſſit itaqꝫ puer et vaſculum plenuꝫinuenit. ibidem narrat idem de venerabili alM heyde de Bolonien̄ que ꝓpter ſuam hoſpitalitatem tale miraculum dignata eſt videre. Recedente ergo viro ſuo nobiliſſimo milite non qͣſi diebus plurimis redituro petēte leproſo hoſpitium eſt receptus. illo ergo gemente cauente infirmitate cordis fatigatus petijt in lectuꝫſuauiſſimum ſe deponi. dn̄a autem nullum cernens vel credens lecto ſui domini molliorem.in eo leproſum hominem mox deponit nec mora ex inſperato dominus rediens petens ſe inthalamum intromitti. diſſil̓ante ergo dominaconiecturauit ille aliquem eſſe in lecto et irruptione facta hoc hyemali tempore lectum ſuūroſis fragrantiſſimus coopertum inuenit. āmiratus inquit qͥd factū ſit indicat vxor. nec mora in laudem xp̄i ambo cū lachrymis reſoluūtur. Ex his miraculis patet ꝙ etiaꝫ dominusdignatur hoſpitalitatibus mercedem hic darein terris et multo maiorem tunc in celis. ideoapl̓s hortatur nos ad hoſpitalitateꝫ ad Heb̓.

xiij. Charitas fraternitatis manet in vobis ⁊hoſpitalitatem nolite obliuiſci. talibus enī hoſpitibus ꝓmeretur deus. hoc eſt dictum de hoſpite actiuo qui ꝑegrinum recipit vel egenumNunc de hoſpite paſſiuo. ſcꝫ qui recipitur. hecſunt notanda ¶ Primo debet eſſe contentus acceptatiōe. videlicet acceptando q̄ ſibi ſpontanee referuntur. hanc curialitatem docuit xp̄sdiſcipulos ſuos Luc̄. x. In quācūqꝫ domū intraueritis in eadem manere edentes et comedentes que apud illos ſunt. dignus ē enī mercēnariꝰ mercede ſua. Et iterum. In quācunqꝫciuitatem intraueritis et ſuſceperint vos manducate que apponūtur vobis. Eo modo ꝯtemptus fuit pͥnceps clarus timotheus ciuitatisathenis qui cū apud platōnē ph̓m atheniēſemcenaſſet eiuſqꝫ cōuiuio delectatus fuiſſet. quiacum moderamine fuit peractum ait. vt ſcribitTulius ei poſt triduum cene tue nō ſoluꝫ in p̄ſentia. ſed etiam poſtero die ſunt iocūde. q. d.Ex cenis tuis homines non ſunt grauati crapula nec ebrietate impediti. Sunt autem ecōtra qͥdam qͥ hoſpitibus ſuis improperāt et decibarijs appoſitꝭ murmurāt. Sicut refert Sene. Eum ſocrates hoſpites ſuos ſatis cibo tenui refeciſſet amicus eius hoc ſibi improperauit. reſpōdit Socrates. ſi boni ſunt equanimiter ferent. Si mali tūc cruciabuntur. Ideo dicit Tulius moralis. noli culpare dapes quasſumere debes. Nec quid preponat inuitans tutibi queres. De hoc etiam dicit apoſtolus. hoſpitales inuicem ſine murmurationē. Secundo debet hoſpiti ſuo eſſe gratus Sicut de hoc Onarrat Dares frigius de bello troiauo ꝙ theolphus impediuit ſocium ſuum Achillem neregem teutrancum occideret memor eſto ſcilicet ꝙ tu cum patre ſuo Percule teutrāco olimhoſpitatus fuiſti. In hiſtoria etiam Eccleſiaſtica. c. xxxiiij. narrat magiſter. ꝙ cum Gregorius epiſcopus vrgente temporis ⁊ procelle anguſtia in alpibus in phanum appollinis diuertiſſet a ſecerdote licet prophano officioſiſſimeeſt receptus. poſt cuius digreſſum acceſſit ſacerdos ex more poſcere conſilia ⁊ reſponſumSed nullo modo reſponſionem inueniebat iterum ⁊ iterum ſacerdos victimas offerebat. ſꝫnihilominus ſilentium permanebat. Cunqꝫ ſacerdos ſtupore maneret per noctem in ſomnisdemoniuꝫ aſſiſtens dixit ſe nihil poſſe percunctari. cauſam ait ſe per aduentuꝫ Gregorij epiſcopi eſſe expulſum. Et cum requireret ſacerdos quid ſibi remedij deberet exhibere. reſpōdit. alter non ſibi ingredi licere niſi Gregoriꝰpermiſiſſet. Quibus auditis ſacerdos ſecutꝰeſt beatum Gregorium. ad eumqꝫ perueniens