Sermo

ſeruare quod omnibꝰ poteſt ſufficere. An ſi tuohoc labore habes aſſignes. ſi tuos eſſe putas ipſos fructus quos terra ꝓducit ꝓba. Acce aufero auxilium meum. habeto tu laborem tuum. abduco pluuiam meam ⁊ arefaciam terram tuam.Auferam miſericordiam meam. ⁊ apparebit miſeria tua. Si tua eſt terra. mea eſt pluuia. plue ſuper terram ſi potes. ꝓducat germen tuum ſi valeat. facoriri ſolem vt excoquat meſſem tuā. Ecce nunc ſpergam pluuiam meam. ⁊ ꝓducet terratua panem. Et ipſa terra non eſt tua ſed mea. psͣDomini eſt terra ⁊ plenitudo eius ergo fructuoſiſſime feci pluuiam meam. vt ꝓducat terra tuapanem. ⁊ pauperes mei habentes me omnia habent. Si quid habes qui me non habes. quaſi diceret nihil. Hec ille. Ex his dictis patet ſi fuerimꝰ fructifere oliue in donis elemoſynaꝝ Chriſtꝰerit miſericors dator in bonis diuitiarū. RefertApiarius venerabilis epiſcopus. I partibusHrabantie erat matrona que circa montes alpium in anglia habitabat. ⁊ magna eo temꝑe eratfames ⁊ valida. ita vt cōmunis populi multitudo moreretur. Ila aūt matrona opibus ⁊ genere clara egenis cepit ſine pondere ⁊ menſura etnumero liber aliter erogare. Quod cernens vireius miles artauit eam vt ei farine menſurā certam per ſingulas hebdomadas daret. Cum autdie quadam totum expenderat. inſtante paupere precepit domina ancille vt diligenter ciſtamſcobet in qua farina erat ⁊ pauperi daret. Sic fecit ancilla vt domina iuſſit. Poſt hunc vero venit alter qui ſe nihil comediſſe infra biduum deplorabat. Quod audiens domina fleuit amare.Iteratoqꝫ iubet ancillam ſcobare ciſtam ⁊ pauperi dare. intrauit ancilla nihilqꝫ penitus remāſiſſe dixit. Inſtante autem domina cum lachrymis cucurrit patientius illa ⁊ ciſtā aperiens plenam florentiſſimis ſimulis mox inuenit. Ad cuiꝰintuitum ancilla clamans cecidit reſupina. Clamore audito cucurrit domina. occurrit dominꝰ⁊ familia. viſo miraculo dominum in omnibꝰ benedicunt. Mox ipſe dominus horreum aperuitletus omnibus ex illa die videntibus ⁊ venientibus largiſſime dedit. Nec deſinit farina in ciſtadonec ſuperueniente auguſto appropinquaretdominus populo ſuo quem afflixit. Et dicit epiſcopus qui hoc ſcribit ꝙ predictus miles ſibi retulit niſi fuiſſet hoc diuinum miraculū. nequaꝙͣtria vel quinqꝫ milia horrea ſibi ſuffeciſſent. Tertio oliue ſunt pingues in materia olei. ⁊ quāto ſerenius fuerit celum de tanto mielius proficiunt.Quia ẜm Plinium libro. xj. ca. iij. ſerenitateꝫ roremqꝫ celi ⁊ aeris diligunt. caligineqꝫ pluuiaruꝫ

deficiunt. Si enim tunc oliue matureſcunt vitiatur oleum ⁊ conſumitur. Serenitas autē in ꝙͣ cito venerit liquor ſubſequitur. Ia noſtri beatiſſimi apoſtoli oliue ſpecioſe fuerunt pingues ī gratia ſpirituſſancti quam copioſe in die pentecōſtes cum alijs apl̓is receperunt. ẜm illud Actꝭ.ij. Cepleti ſunt omneſ ſpirituſancto. Ideo dilexērunt lumen celi. id eſt. chriſtum qui eſt lux verailluminans omnem hominem venientem in hūcmundum. Ioh̓. j. Ipſi ſunt figurati per duos filios Iſaac Gen̄. xxviij. quibus benedixit dicēsIacob. Det tibi deus de rore celi ⁊ de pinguedine terre abundantiam frumenti. vini ⁊ olei. ſeruiant tibi populi. Sed Iſaac̄ ſic benedixit FſauIn pinguedine terre ⁊ rore celi deſuper erit bn̄dictio tua. Myſtice Iaac interpretat̉ gaudium⁊ ſignificat chriſtum. qui ẜm venerabilem Bedāin omelia ſuorum gaudium omnium effectus eſtpopulorum. angelo atteſtante qui ait. Ecce euāgelizo vobis gaudium magnum quod erit omnipopulo. Luc̄. ij. Hic inquam benedixit Simoneꝫbeatum dicens. Det tibi deus de rore celi. hoc ēde gratia ſpirituſſancti. ⁊ de pinguedine terre.de qua psͣ. Credo videre bona domini in terraviuentium. Abundantiam frumēti. id eſt. doctrine. vini. id ē. amoris. ⁊ olei .i. miſericordie. ⁊ ſeruient tibi ppl̓i. qꝛ hoc ꝑ totam chriſtianitatē fidele ſeruitiū ab omni ppl̓o in ſcā eccl̓ia btō Simoni exhibet̉. ⁊ Iude fratri ſuo ẜm illud qd̓ caniturExultet celū laudibꝰ. reſultet terra gaudijs apoſtolorū gl̓ia ſacra canūt ſolennia. Sic etiaꝫ noschriſtiani exemplo hoꝝ apl̓oꝝ ſerenitatē ꝯſcīe⁊ rorē .ſ. gratiā ſpūſſcī debemꝰ diligere vt ſimusbone oliue. ⁊ vt qͥlibet dicere poſſit cum psͣ. Egoqͣſi oliua fructificaui in domo dn̄i. Sꝫ prochdolor aliqͥ noſtrū plꝰ diligunt caliginē pctōꝝ in qͣimpingueſcimꝰ. Ioh̓. iij. Lux venit in munduꝫ. ⁊dilexerūt hoīes magis tenebras ꝙͣ lucē. Qꝛ dic̄Conſtantinus in li. de natura liquidorū pumꝰetenim in tenebris naturaliter pinguiores. Cuiꝰratio eſt. Nam cum tenebre frigida corpora conſtringant. ⁊ operiant ne humidum quod in natura dulce fuerit euaporari quidem poſſit. quēadmodum in captiuis cernitur. quia poſtꝙͣ de tenebris exeunt pinguiores ſolito apparēt vt refertUalerius libro ſexto. Sic et nos intra caligines⁊ tenebras peccatorum vt frequenter ſumꝰ pinguiores quo ad felicitatem ⁊ effluentiam terrenorum. ẜm ꝙ Rich̓. teſtatur de ſanc vic. Quanto etenim quis mentis ſue cecitate caligineqꝫ oppreſſus fuerit tanto in hac vita felicior apparebit. ſicut patuit de diuite epulone ⁊ auaro qͥ hicfeliciter abundabat ⁊ lautē comedebat. Luc̄. xvj