Sermo
noſtrorum. Et ſequitur. Cum veniſſet arca federis in caſtra vociferatꝰ eſt omnis iſrael clamore grādi ⁊ ꝑſonuit terra p̄ exultatiōe. Sꝫ etphiliſtei audiētes clamorē iubili dixerūt. Quenā ē hec vox clamoris magni ī caſtris iudeorūEt cū cogͦſcerēt ꝙ arca dn̄i veniſſet timuerunt⁊ dixerūt. Ue nobis qͥs nos ſaluabit de māibꝰdeoꝝ ſublimiū iſtoꝝ. Per filios iſrl̓ intelligūt̉oēs fideles ꝑ fidē viuētes. iſti dicebāt an̄ natiuitatē marie. afferamꝰ .ſ. ꝑ deuota ſuſpiria adnos arcā federꝭ hoc ē Mariā vt ſaluet nos ⁊cͣ.ſcꝫ demonū qͥ eiꝰ an̄ aduētū fuerūt ſeuiſſimi hoſtes generis humani. Sed veniēte arca ſeu aurora letatꝰ ē oīs iſrl̓. hoc ē fideles ⁊ canunt hodie iubilant̉. Gaudeamꝰ oēs in dn̄o ⁊cͣ. Philiſtei autē .ſ. demones audiētes clamorē iubili timēt dicētes. Ue nobis qꝛ ptās eoꝝ ablata eſteis ⁊ ipſi detruſi in abyſſuꝫ. ẜm qd̓ d̓r̄ Axo. iiijUeniēte aurora ſubmerſus ē in ꝓfundū totꝰ exercitꝰ Pharaonis .ſ. diaboli. Aertio aurora cōſurgēs morbū mitigat ī infirmis. vt dicit Philarethus in tractatu de natu. mor. Cui alluditGalienꝰ. Leueſcit inqͥt morbꝰ dū tempꝰ matutinū ꝓpinqͣt. cuiꝰ rō ē. Nā in aurora dulcis influentia locū hꝫ. etiā in aurora humor ſanguineꝰpͥncipalit̓ dn̄at̉. qꝛ ẜm Cſtātinuꝫ aurora vſqꝫad ternā imitat̉ naturaꝫ veris. meridieqꝫ naturā eſtatis. hora veſꝑtina ſeqͥt̉ naturaꝫ tꝑis autūnalis. Nox v̓o hyemis qͣlitatibꝰ aſſil̓at̉. Iōī aurora ꝓpt̓ dn̄iuꝫ ſanguinis ſomnꝰ dulcis eſt⁊ ſalubris qͣre tūc egritudinibꝰ alleuiatis infirmi ⁊ meſti requiē habēt ⁊ tūc illud aurore deſiderio deſiderāt vtiqꝫ ⁊ expectāt. Sic venienteMaria q̄ clarior ē aurora infirmitates ſūt ablate. ſꝫ anteꝙͣ naſceret̉ ſancti pr̄es ī magno dolore fuerūt ⁊ ꝑ deſideria ⁊ orōnes luctabant̉.qd̓ figuratum fuit Gen̄. xxxij. vbi legit̉. Iacobtrāſiēs a meſopotamia in terrā natiuitatis ſuevenit ad euꝫ. ẜm glo. lyre. angelꝰ ſuus ad ip̄mꝓtegēdū. qꝛ timebat ira fr̄is ſui Eau. Cuꝫ angelꝰ diſſil̓aret ab eo recedere accepit eū Iacobmanibꝰ ſuis. Nā apparuit in ſpē viri ⁊ luctabatur cū eo. Cui angelꝰ: Dimitte me. iā enī aſcendit aurora. Rn̄dit Iacob: Non dimittā te niſibn̄dixeris mihi. Et ſeqͥt̉. Bn̄dixit ei in eo loco.Spualiter ꝑ angelū ītelligi p̄t deꝰ ꝑ Iacob v̓oſctōꝝ patꝝ affectꝰ. qͥ cū deo ꝑ orōnes ⁊ deſideria ſuſpiria ⁊ anxietates ꝯtinue luctabant̉.Eſa. c. ix. dixit effectualit̓. Egrediet̉ v̓ga de radice ieſſe ⁊cͣ. Antiquꝰ Simeo ait ꝯtinue ī orationibus ſuis. O ſi me inueniret illa felix natiuitas. Sꝫ cū v̓go Maria hodie cepiſſet naſcēdiexordiū tūc nox anxietatꝭ qͣſi ad aurorā qͥetis⁊ reſpiratiōis ē adducta. ⁊ tūc potuit deus patrū deſiderio rn̄dere. Dimitte me qꝛ aurora ē
qꝛ d. ceſſet murmur ceſſet clamor ceſſet dolor.qꝛ iā aſcēdit aurora. qꝛ naſcit̉ v̓go cuiꝰ ē natiuitas gaudioſa. Sꝫ ꝯuētꝰ ſctōꝝ patꝝ rn̄dit. Nōdimittā te niſi bn̄dixerꝭ mͥ. q. d. niſi maledictioQue auferat̉ a nob̓. Ideo certificat eos beatꝰHiero. ī ſer. d̓ aſſūp. Quicqͥd maledictiōis īfuſum ē ꝑ Quā totū abſtulit bn̄dictio Marie. Acirco ad gaudiū īuitat Damaſcenꝰ ī ſer. de natiui. v̓gi. dicēs. Hodie īſpirauit aurore gaudiorū p̄nūcia. letent̉ celi exultet terra. hoc ē pctōres deſꝑati qꝛ hodie v̓go q̄ pariet p̄cioſaꝫ margaritā q̄ lux ē cecis infirmis medicina claudisgreſſus mortuis vita deſꝑatis venia expulſis⁊ exulibꝰ verꝰ regreſſus ad patriā. ⁊ hoc ad primū Quātū ad ſcd̓ꝫ ī v̓bis p̄miſſis ponit̉ beatev̓ginis fecūditas oꝑoſa cum dr̄. electa vt lunaCirca qd̓ notāduꝫ. dicūt naturales luna quodāmodo obſcuritatꝭ ē oſtenſiua ⁊ obnubilationis q̄ qͥdē reſultat ex vmbra terre q̄ ipſiꝰ lumēobfuſcat. et hoc maxime qn̄ terre appropinqͣtSꝫ ꝙ hec macula nō ē ibidē realit̓ patꝫ ex illoqn̄ luna ad altiores tēdit circulos claret mūda⁊ nullis maculis obnixa tūc videt̉ ſic̄ dic̄ Marcianꝰ. de hoc vide sͣ in arēga ſer. exurgēs Ma Dria. Ita ī btā v̓gine Maria dicūt qͥdā vel veriꝰopināt̉ fuiſſe maculā pctī originalis. quēadmodū vides in ſer. de ipſiꝰ ꝯceptiōe. tn̄ aliqͥ negātfuiſſe aliquā pctī obſcuritatē. ſic̄ ꝓbat Anſhel.in li. de ꝯcep. v̓gi. in exēplo. Attēde inqͥt ſi deꝰꝯfert caſtanee vt infra ſpinas a ſpinis remotaꝯſpiciatur alat̉ ⁊ formetur. quō nō potuit darecorpori humano ꝙ ipſe ſibi templū fecerat dequo ī vnitate ſue ꝑſone ꝑfectꝰ hō fieret īter ſpinas pctōꝝ. ab ipſis tn̄ ſpinis expers redderet̉q. d. certe bn̄ potuit hoc facere. Quid tn̄ d̓ iſtofaciēdū cōmitto doctoꝝ ſciētijs diffiniēdū. Etcerte decuit v̓ginē glorioſaꝫ eſſe mundā ⁊ in ſenullaꝫ habere maculā q̄ parere debuit oīuꝫ vitam. ſicut declarat idē doctor dicens. Decenserat vt ea puritate niteret qͣ maior neqͥt ſb̓ deointelligi. Qui deꝰ pater vnicū filiū quē de cordeequalē ſibi genuit ⁊ tanꝙͣ ſeipſū diligebat darediſponebat. Hec ille. Gerte talis puritas alijsſanctis nō legitur data. Ideo dicit Hern̄. ī ſer.Paucis hoībus cōſtat locatu vt exirent ſanctide vtero. phas tn̄ nō eſt ſuſpicari tāte v̓gini fuiſſe negatu. ꝑ quā oīs mortalitas emerſit ad vitam. Et ſubdit. Puto ꝙ copioſior gr̄a aſcēditin Mariā vbi sͣ. Scd̓o luna eſt valde fecunda.qꝛ vt ait Ambro. in exa. ē mater roris. qꝛ vimſue humiditatis aeri impͥmit ⁊ ipſum inſenſibiliter īmutās in ipſiꝰ ſuꝑficie rorē gignit. Myſtice enī videmꝰ qͣnto luna eſt eſtiuali tꝑe ſerenior tāto abūdantiꝰ ros ſe ſuꝑ gramīa extēditSic Maria veri roris Ieſu xp̄i quem rorē deſi