Sermo
vt aſſerit Galienꝰ. Que cū excitat̉ digeſtio magis fortificat. Sed motus qui poſt cibum factꝰfuerit: cibū ſumptū ordinat ⁊ diſponit. vt reci⁊tat Cōſtātinꝰ ISic anteꝙͣ cibū ſanctiſſimi corporis ſumimꝰ. neceſſe ē ſumopere: vt in operibꝰvirtuoſis nos ſolicite exercęamꝰ. ad qd̓ hortat̉Orig. in li. de ritu eccl̓aꝝ. Anteꝙͣ inqͥt ſanctaſumitur euka. neceſſe ē vt ꝯſequant ⁊ p̄ueniantopera virtuoſa. que aūt opera v̓tutis ſunt magis neceſſaria vt p̄cedant. Certe hoc opus v̓tuoſum amare penitētie: cū qua ⁊ corpꝰ chriſtieſt ſumendū. Quia dicit Ariſt. de regimine prīcipū ad Alexan. Oīs quidē cibus eſt quadā ſalſedine ⁊ ſpecieꝝ acetudine ſumendus. Cuiꝰ ratio eſt ẜm conſtanti. Quia qd̓ accetoſum fueritporos interiorum membroꝝ aꝑit. vt humiditatem cibi inbibere quidē poſſit. ſic etiā cibus delicatiſſimꝰ aīe cū amaritudine ſumēdus eſt penitentie. In cuiꝰ figura preceptū fuit Exod̓. xij.vt agnū paſcalem comedere deberent cū lactucis aggreſtibꝰ. vbi hebrei habebāt in amaritudinibꝰ: hoc eſt peccatoꝝ ꝯmiſſoꝝ doloribus.Quia dicit fortunatꝰ in omelia. In damnationem ei vergit mentis ⁊ corporis. Qui cibū carnis xp̄i ſumit ⁊ ſanguinē abſqꝫ amaritudine doloris. ¶ Ex hoc ꝓbat Uincē. in ſpecu. hiſto. lib̓.xiij. c. xxxvj. dicēs. ¶ Quidā cōuerſus de altaK domo cecidit. propter culpā ſuā infirmatꝰ eſtvſqꝫ ad mortē. Abbas aūt hugo viſitās eum rogauit vt ſecure cōfiteret̉ peccatuꝫ ſuum de quoinfirmaret̉ ⁊ penitentiā ageret. Ille aūt noluitꝯfiteri: ⁊ pecijt ſibi dare corpꝰ chriſti. Abbasaūt ſuadebat ei vt nō ſumeret corpꝰ dn̄i: niſi bene ꝯfeſſus ⁊ contritꝰ Ille aūt dicens ſe bene cōfeſſum: miſit ſibi cōferre corpꝰ chriſti. Qd̓ cumpreſb̓r cōtuliſſet ⁊ in os eiꝰ poſuiſſet: ſtatim clamare cepit. qͥd faciā. Qd̓ audiens p̄ſb̓r: ſubuertit ab eo corpꝰ dn̄i. qd̓ ſuper linguam tenebat.quo ablato: ille mox miſerabiliter expirauit.Precedere etiā debet hanc nobiliſſimaꝫ eſcamopus v̓tuoſum lacrimaꝝ ¶ Quia dicit Pͣli. inſpe. na. Eo tꝑe quo infantulo dentes qͥbꝰ cibuꝫmaſcicat orti nō fuerint: magis plorant. Cuiuſratio eſt. qꝛ grandis eſt dolor integritatē infringi cartilagiū: ⁊ ꝓdire dētes. Sic eo tꝑe quo dētes fidelioriunt aīe ad ſumendū cibū ſancte eukariſtie: mētes in fletū ſolui debēt. Iō dicit fortunatꝰ in omelia. Eo ſiqͥdē tꝑe quō corpus xp̄iſumit̉ a fidelibꝰ: maior ſemper aſſit fletꝰ ⁊ ſingultus ¶ Et ſic refert euſebiꝰ in epl̓a ad damaſumep̄m de Piero. Qui cū ferebat̉ corpus xp̄i in extremis ꝓſtrauit ſe in terrā ⁊ lacrimas quātumpotuit effudit. Et ſciendū ꝙ motꝰ moderatusneceſſarius eſt pꝰ cibi corꝑalis ſumptionem. vtcibus debite ordinet̉. Si qͥs aūt hō ſtatim dor-
mit poſt cibum. ſignum eſt infirmitatis. Teſte¶ Auice. in. vj. li. Signū qͥdam eſt inualitudinis L⁊ alicꝰ morbi in corꝑe latitantis: dum qͥs moxſumpto cibo flectit̉ in ſoporē. Cuiꝰ rō ẜm Gali.Nam corruptis ⁊ infectis interioribus mēbriscorporis. ſopor veniēs intra cōcaua ſubire nōpoterit ſed capitis mēbra petit. Idem ait ibidēſimiliterqꝫ virilia. cū ſomnꝰ frequēs cibū immediate ſequit̉: febres vt frequēter efficit. Et ratōnem ponit cōſtantinꝰ. Ꝙ ſomnꝰ in pͥncipio digeſtionis factꝰ: peſſimū generat nutrimētum.Sic ſpūaliter motꝰ v̓tutis valde neceſſarius eſthis qͥ ſumpſerūt cibū corꝑis chriſti ſalutarem.Quia dicit beatꝰ Grego. in paſtorali. Nihil periculoſiꝰ aīe ꝙͣ chriſti ſumpta carne. ⁊ ſanguineſegnē eſſe quēpiā in bono opere ⁊ v̓tute. Sicqꝫdum ſomnꝰ accidie ſequit̉ cibū .ſ. corpꝰ chriſti.febres efficit eterne miſerie ⁊ doloris. Ut dicitHugo de ſancto vic. Mens em̄ inqͥt humanaaſſumpta carne ⁊ ſanguīe in laude dei ſi torpuerit mors ſibi profecto eterne penalitatꝭ ⁊ miſerie preſto erit. Cui alludit. b. Amb̓. in hexame.Cū quis ſumpta ſancta eukariſ. accidia ⁊ corpore laſſus fuerit timor profecto eterni ſupplicij imminebit. Iō nō ſimus accidioſi in gr̄aꝝ actione atqꝫ laude: ꝓ hac bn̄dicta corꝑis chriſtirefectione. quatenꝰ hic laus inchoet̉. Ibiqꝫ ī celis ſine fine perſeueret. qd̓ nobis p̄ſtare ⁊cͣ.¶ In bona ſexta feria videlicet paraſceues.Sſcuratū eſtauruꝫ mutatus eſt color optimꝰTreno. iiij. ¶ Dicūt naturales. Cum ſol clarelucet gaudēt de eius claritate creature vniuerſe: preter illas que ſunt venenoſe: q̄ lucente ſolecontriſtant: vt ſunt buffones ⁊ dracones. Si ātpatit̉ ſol eclipſim lumīs ſui: aut defectū. tūc luna triſtis efficit̉ velud ſanguīs in colore. vt dic̄Temiſciꝰ. in ſumma naturaliuꝫ encium. Ratiohuiꝰ ē. qꝛ luna hꝫ lumē ſuuꝫ a ſole. ⁊ qn̄ per īterpoſitionē t̓re: ſol in ſua luce impedit̉: luna etiāſuo lumine pͥuat̉. iō rubeſcit ⁊ triſtat̉. ⁊ nō ſoluꝫluria ex eclipſi ſolis. ſꝫ etiā alie etheree triſtant̉regiones ſic̄ ſtelle. Sic̄ teſtat̉ in teorica planetarū dicēs. Cū ſol eclipſimꝰ patit̉: mox regionesvniuerſe etherꝭ alteratōeꝫ ⁊ mutatōem ꝑcipiūtaliqͣlē ¶ Spūalit̓ ꝑ ſolē ītelligr̄ xp̄s: qͥ ab eccl̓iaſctā iuſticie ſol noīat̉. cū canit̉ de. b. v̓gīe. Ex teortꝰ ē ſol iuſticie. Sꝫ ꝑ lunā intellige v̓ginē mariā. qꝛ ꝑ ſalomo. cāt. vj. dr̄. pulcra vt luna. ꝑ alias āt creaturaſ ītelligūt̉ ſctī apl̓i: ⁊ ceteri hoīeſdeuoti. Per venēoſa v̓o aīalia iudei deſignāt̉ qͥ