Sermo

lent homines qui ſunt de eadem terra inuicemſe diligere. ſicut patet in Petro Andrea ⁊ Philippo qui fuerunt de ciuitate bethſaida. et ſpecialem dilectionem ad ſe habuerunt. Secūdo fec̄eum ſuum ſecretarium qn̄ fecit euꝫ ſuum diſcipulum quia fuit vnus de duodecim diſcipulis. Ethodie electus in apoſtolum electione ſpeciali qͥbus chriſtus apl̓is ſecre ta ſua narrauit. Ioh̓.xv. Iam non dicam vos ẜuos ⁊cͣ. Tertio fecitip̄m cōmilitem ſuū quia qͥdā volunt ꝙ ſit crucifixus. et ſic cum chriſto in eodem equo ſedit qd̓fuit ſibi magnus honor. ẜm illud Heſter. vi. homo quem rex honorare cupit debet poni ſuperequum qui eſt de ſella regis. Alij enim ſuꝑ equūregis ſederunt qui penas martirij tulerunt. Sꝫnon ſuper illo qui eſt de ſella regis .i. ſuper quēnullus equitauit niſi ſolus rex Mathias auteꝫvt aiunt quidaꝫ ſedit ſuper equū qui fuit chriſtiregis quia eum crucifixerūt ẜm illud Sapiētiexviij. Simili pena ſeruus cum dn̄o paſſus eſt etafflictus. Ideo figuratus eſt per Mardocheūiudeū quem rex aſſuerus miſit poni ſuꝑ equumſuum ſuper quem nemo equitauit niſi ip̄e. et precepit euꝫ duci per ciuitatem Heſter. vi. Et ſicuthabetur Heſter. viij. Mardocheus fulgebat inpallacio regis varijs veſtibus ⁊ omnis ciuitasexultauit. Et iudeis noua lux oriri viſa eſt. Itaxp̄s qui vera beatitudo eſt omnium electorumiuſſit poni b. Mathiam ſuꝑ equū ſuū ſcꝫ cruceꝫẜm illud Math̓. xvi. Si quis vult venire poſtme tollat crucem ſuam ⁊ ſequatur me. et precepit angelis vt ip̄m ducerent ad ciuitatem hancglorioſam. De qua dicit Augꝰ. li. de cōtem. xp̄ic. xxvi. O ꝙͣ glorioſa dicta ſunt de te ciuitas d̓ifundaris enī exultatiōe vniuerſe terre nec ē inte ſenectus nec ſenectutis miſeria Non enī in teclaudꝰ: neqꝫ gibboſus: neqꝫ difformis. Sꝫ omnes occurrūt in virū ꝑfectu. in hac nemo iraſcitur: nemo leditur: nemo inuidet. Cupiditas nl̓la exardeſcit. nullus ibi diaboli metus. inſidiedemonū nulle. Terror gehenne ibi ꝓcul. nō eſtmors corꝑis aut aīe. ſed immortalis vita. HecAugꝰ. In hanc ciuitatem hodie bea. Mathiasglorioſe equitauit precinentibus angelis. iuxtaillud Heſter. vi. Sic honorabit̉ quē rex xp̄s voluerit honorare. Ibi anima ſua ſanctiſſima fulget varijs veſtita virtutibus. Iuxta illud Psͣ.xliiij Aſtitit regina a dextris tuis in veſtitu d̓aurato circūamicta varietate. Ideo om̄es incolehuius glorioſe ciuitatis exultauerunt in aduentu eius ſcꝫ comparis. ibi nunc lucet quaſi noualux. et preſto eſt omnibus qui deum ꝯfitentur ⁊ipſum ſedule laudant et honorant. rogemus ergo dominum.¶ Sermo pͥmus De ſancto Gregorio.

Go nouiſſimꝰvigilaui ⁊ qͣi qͥ colligit racemos ptꝰvidemiatores Ecc̄i. xxxiij. Mgr̄ li. ꝓprietatumxvi. ait de quodā lapide precioſo geraticon. nūcupato huius v̓tus ſic ꝓbat̉. Si corpus homīsmelle inungit̉ ⁊ muſcis exponit̉ Si lapis ille eſtpn̄s corpus illud intactu remanet: muſce moxfugient ⁊ corpus eius nō corrūpent. De lapide hͦdr̄ in lapidario ꝙ geſtatꝰ hoīem reddit dilectūet amabilem atqꝫ gratū. Myſtice per hūc lapidem humilitas deſignatur que eſt virtus ml̓tuꝫprecioſa. Eſt enim ẜm Augꝭ. virtus multum p̄cioſa. qꝛ ē caput omniū virtutū ⁊ obtinet pͥma Atum ceterarū tanꝙͣ conẜuatrix. Hec humilitastūc vera ꝓbat̉ ſi aliqͣ gl̓ia hoī exhibet̉ ſiue lauset homī exhibita ꝯtemnit laudem. ſignū eſt ꝙ illi adeſt humilitas qͥue dr̄ in libello paradiſus anime vere humilis ne ſibi aliqͣ gl̓ia exhibet̉ ſiuelaus. et cū exhibita fuerit expaueſcit. qd̓ ptꝫ deſancto Grego. qui cū vngeret̉ melle laudis egretulit. et laudeꝫ refugit. et ſic muſcis adulationūintactus permanſit. Iō ep̄o Steffano qui eū inſuis epl̓is melle laudis ꝑunxit ſic reſcripſit. ml̓tum mihi ⁊ vltra quā audire merui indignus inveſtris litteris demonſtratis. Et ſcriptu eſt nōlaudas hominē ꝙͣdiu viuit. Tamē ⁊ ſi audire īdignus talia fui or̄onibus vr̄is peto vt dignusefficiar. Ex quo dicto patet. ꝙ veram humilitatem habuit ꝙ ſi nō habuiſſet muſce adulatiōisip̄m corroſiſſent Ideo gratus fuit deo ⁊ ml̓tū dilectus. ꝓpter hanc humilitatē. quia dicit btūsAugꝰ. Nihil facit nos ita gratos deo: niſi ipſahumilitas que ad ſe traxit clementiaꝫ dei. Ꝙ fuit dilectus deo patet Ecc̄ i. xlv. Dilectus deo ⁊hominibus cuius memoria in benedictione eſt.Et ſua humilitas patet in v̓bis preaſſumptꝭ. Inquibus a duobus laudatur. Quantū ad p̄mumab humilitatis abundantia. ibi. Ego nouiſſimꝰ.Secūdo a virtutis vigilantia. ibi. vigilaui. Depͥmo eſt ſciendum. Arbor ẜm naturales dicta ēꝙ terre radicibus ſolet firmiter adherere vt dicit Iſi. li. xviic. v ¶ Et illa arbor que non eſt bene radicata facile a vento proſternitur. Sed q̄profunde radices terre infigit euelli nō poteritMoraliter homo ẜm Ariſto. dicit̉ arbor euerſa hn̄s radices ſurſum ⁊ ramos deorſum Hec ſinō vult deijci a vento ſuperbie neceſſe eſt vt valde profunde radicatus ſit in humilitatē. IdeoSeneca ad Lucillum in epl̓a dicit. ad yma atqꝫad humilitatem redige te mi Lucille ex quibuscadere non poſſis. ¶ In humili etenim via nullus accidit caſus aut ruina. Et ſicut arbor quenon eſt radicibus profundata raro cernitur nimium eleuata. Sic nullus poterit ad altitudinē