Sermo

Quō celeſtis pater miſit filiū ſuū et̓naliter a ſegenitū qͣi peregrinū in hūc mūdū queꝫ Mariacū gaudio vix expectauit genitū ⁊cͣ. Hodie etiāmagi de longinqͥs egreſſi ſunt regionibꝰ ad vidēdū regē natū. Sic̄ refert Criẜ. ſuꝑ Mat. Ꝙip̄a die natiuitatis ſuper quēdaꝫ montem ſteliaapꝑuit. q̄ formaꝫ pueri pulcerrimi hēbat. ⁊ ī eiꝰcapite crux ſplēdebat qͥ magos alloquēs dixitvt in iudeā pergerēt. ⁊ ibi natū regē inuenirent.ſp̄i aūt huic voci obtemperātes de regionibuſſuis exierūt ⁊ ad chriſtū vſqꝫ videndū deuenerunt. Idcirco nos qͥ hic ītelligimur ꝑ filias ſyon nō debemꝰ brutis aīalibꝰ eſſe viliores nec īfidelibꝰ ſegniores. ſꝫ cū ſanctis angelis exire. ⁊chriſto nato exēplo Marie ⁊ magoꝝ obuiareEt ē notandū ꝙ illi qͥ volūt rege terreſtri digne obuiare ſolēt ſe veſtibꝰ vt poſſunt decenterornare. ⁊ multa alia q̄ regi diſplicēt poſtergareIta ⁊ nos debemꝰ exornare mentes nr̄as pervirtutes ẜm illd̓ qd̓ canit̉. Adorna thalamū tuum ſyon. ⁊ ſuſcipe regē chriſtum. Quia dicit. b.Aug. in li. retractatio. Fruſtra tibi chriſtus incarne naſcit̉ niſi etiā in mēte ſpūaliter miſticeqꝫnaſcat̉. Etiā debemꝰ poſtergare ⁊ egredi de illis q̄ ſibi diſplicēt. Et primo de terra ad celum.vt nobis ſolū celeſtia ſapiant ⁊ nō terrena: ẜmillud apoſtoli ad Col̓. iij. Que ſurſuꝫ ſunt ſapite. nō que ſuper terrā. Et ſubdit Mortificatemēbra veſtra q̄ ſuper terrā ſunt. fornicationemimmūdiciā. libidinē. cōcupiſcentiā malā ⁊ auariciā q̄ eſt idoloꝝ ſeruitꝰ. De his oportet nosegredi. qꝛ deo ⁊ xp̄o nato diſplicēt. Ipſe em̄ demunda v̓gine naſci voluit vt mūdi oēm cōcupiſcentiā a ſe ammoueret Pauper naſci voluit vtmundi oēm auariciā ⁊ cōcupiſcētiā excluderetSecūdo egredi debemꝰ de carne ad ſpm̄ vt nōſequamur carnales concupiſcentias. ſed ſoluꝫſpūales ẜm illud apl̓i ad Gal̓. v. Spū ambulate. deſideria carnis nolite ꝑficere. Caro enimconcupiſcit aduerſus ſpm̄. ⁊ ſpūs aduerſus carnem ¶ Tertio egredi oportet de ſpū in deuꝫ vtperfectionē adeptā in ſpiritu nobis nō arrogāter aſcribamꝰ nec nobis de illa placeamus. ſedoīa in deū tranſmittamꝰ vt ſic ſpū ꝑ feruidā dilectionē ⁊ internā deuotionē in ip̄m deū ī oībꝰdeſiderijs tranſformemur. vt dicamus cū apl̓oUiuo ego iā nō ego. viuit āt in me xp̄s ad Gal̓.y. Et he tres ſalubres egreſſiones figurate ſūtin Abraham. cui dixit dn̄s Gen̄. xij. Egrederede terra tua quātū ad primū. ⁊ cognatione tuaquantū ad ſcd̓m. ⁊ de domo patris tui quantuꝫad tertiū. Et faciā te in gentē magnā. ¶ Quarto egredi debemꝰ per maximā meditationē. qꝛtantū bn̄ficiū qd̓ chriſtus hodie fecit cū dignatus eſt ꝓ nobis incarnari ſemꝑ opertet deuote

meditari. ad hoc hortamur Deutꝭ. vj. Meditaberis .ſ. hoc bn̄ficiū hodie factū ſedēs in domotua. ⁊ ambulās in itinere ꝯſurgēs atqꝫ dormiēſEt ponit̉ triplex ſitus corꝑis. ſedere: ſtare ⁊ iacere. In ſtādo totū corpꝰ laborat. ꝑ qd̓ intelligitur labor actōis. In iacēdo totū corpꝰ quieſcit ꝑ qd̓ intelligit qͥēs cōtemplatiōis. In ſedēdo ꝑtim laborat. ⁊ ꝑtim qͥeſcit. per qd̓ intelligit̉vita cōpleta ex vtroqꝫ. ex labore actōis ⁊ ociocōtemplatōis. Et vult dicere ꝙ iſtud tantū bn̄ficiū meditari dn̄t actiui ⁊ ꝯtēplatiui. ⁊ oēs viriperfecti. ¶ Quinto egredi nos oꝑtet per magnaꝫ gratiaꝝ actōeꝫ. Quia dicit. b. Amb̓. in p̄fatione. Qui ingratꝰ fuerit chriſti natiuitatis indignꝰ erit omni fructꝰ eiꝰ paſſionis merito. Iōſancta eccl̓a ne cū filijs ſuis fidelibꝰ ingrata eēvideat. genua flectendo hūiliter canit. Gratesnūc om̄s reddamꝰ dn̄o. Et canit notant̓. qͥ ſuanatiuitate nos liberauit de dyabolica ptāte.Quia ẜm Orige. ſuꝑ cāti. In puncto qͥdē ⁊ inſtanti chriſti natiuitas toto renouata fuit inducta vetuſtas cōditionis generiſqꝫ humani. Ethꝰ quo ad primū. ¶ Quantū ad ſecūdun tangitur decorata chriſti nati coronatio cū dicitur.In diademate qua coronauit eum mater ſua.Pro quo ſciendū ẜm naturales. Inter oīa tꝑaanni ver pre alijs exornat fructꝰ ſuos. Uidemꝰeniꝫ ꝙ flores ſuos decenter exornat ⁊ coronatnūc albis folijs. nunc rubeis. nūc flaueis ⁊cͣ. jLilia coronat folijs albis. roſas rubeis. ſolſeqͥum flaueis. Miſtice per ver intelligi poteſtcommuniter v̓go Maria mater dei benedicta:Recte nanqꝫ ſicut flores non naſcuntur niſi vere adueniente Sic chriſtus verus flos campi ⁊lilium conualium naſci noluit niſi hoc ver btāv̓go Maria aduenerit. qꝛ ea nondū nata diſtulit ſuam incarnationem per multos cētenariosannoꝝ quos enumerat poeta. Un̄ v̓ſus. Annoducenteno minus vno milia quinqꝫ. ¶Quia nulla mulieꝝ fuit digna de ſe gignere ⁊ produceretalem florem delicatū qualem hodie de ſe Maria produxit. ¶ Hunc nobiliſſimū coronauit ip̄adiademate hūanitatis quā habuit ex ea. Et ſic̄diadema ẜm Iſi .j. ethy. eſt corona regalis multos habēs in ſe ornatꝰ de auro ⁊ gemmis. ⁊ poteſt in ſe cōtinere plures coronas. ſic diademahūanitatis quo coronauit Maria xp̄m fructuꝫſuū bn̄dictū cōtinet in ſe multas alias coronas¶ Prima corona ⁊ dignitas fuit ꝙ cōcepit ⁊ peperit eū virgo nō virili ſemine. ſed ſpūſſancti v̓tute. Qd̓ poteſt in multis exemplis declarariad confundendā iudaicā prauitatem que per fidem negauit Mariā cōcepiſſe v̓ginē? ¶ Pr īmexemplum eſt nat̉ale. ¶ Refert Albertus in li.gemmaꝝ. Ꝙ oſtrea vernali tempore ad litus