Sermo

Iuit etiam magnꝰ per exemploꝝ oꝑationē. ip̄eem̄ abſens adhuc viuēs notabilia fecit miracula. Et in nautis a tempeſtate liberatis ⁊ tribusprincipibꝰ a conſtantino ceſare incarceratꝭ. Iōcōuenienter de eo pōt exponi illud Eccͣi. xliiij.Ecce ſacerdos magnꝰ qui in diebꝰ ſuis placuitdeo. ẜm glo. propter ſui pnīam. Feſtiuale: quiaadhuc infans incepit penitere qui peccata nonnouit cōmittere. perpendēs illud Trenoꝝ. iij.Bonū eſt viro cū portauerit iugū dn̄i ab adoleſcentia ſua. Et nō ſolum ſtuduit placere deo ſedetiā hominibꝰ benignū ſe exhibere: ⁊ amabilisfieri. ſicut canit̉ de ipſo Beatus nicolaus pontificatꝰ infulis decorus talē ſe exhibuit vt ab omnibus amaret̉. Ipſe em̄ paterna benignitate homines in ciuitate mirrea errantes in idolatriaquā diane fecerant liberauit: ⁊ in viam veritatiſreduxit. ꝓ eis contra draconē infernalem ſe oppoſuit. Ideo in verbis premiſſis nobili hominiqui debet eſſe benignus aſſimilat̉. cū dicitur Homo quidā nobilis. A quibꝰ. b. nicolaꝰ principaliter a tribꝰ cōmendat̉. ¶ Primo a v̓tuoſa oꝑation. ibi. Homo quidā nobilis. Scd̓o a miraculoſa reuerſione. ibi. Et reuerti Tertio a glorioſa deceſſione. ibi. Abijt in regionē longinquam.De primo eſt notandū ẜm Amb̓. in li. exhame.Ꝙ apes eligūt regē manſuetudine clariore Hicſi aculeos habuerit: nō vtit̉ ad vindictā. nō em̄extollitur ex hoc ꝙ in regē eligit̉. ſed eſt inter illas ſicut vna ex ipſis. naturali pietate paſcit eaſin hoc ꝙ in aluęario circuit. ⁊ ipſas ad laboresexcitat. vt vnaqueqꝫ paſtū ſibi querat: ne ſic invita deficiat ⁊ ob hoc habet circa apes lictoreſaculeos. qua auctoritate aſſidua regis ſunt inutiles punientes. vt ait Ambro. Moraliter ꝑapes pn̄t ītelligi ciues ſiue īcole ciuitatꝭ mirreerecte em̄ ſic̄ apes ſine rege errāt: ⁊ hīcinde deuiant. ſic illi errant in fide. qꝛ tota predicta regioidolis deſeruiuit. pre ceteris nephāde dyane ſimulacra populuſ coluit vſqꝫ ad tempus ſanctinicolai Ideo ipſum elegerūt in regē ymo in medicū animaꝝ ſuaꝝ. ita vt de ipſis exponi potuiſſet illud. j. Pe. ij. Eratis ſicut oues errantes. ⁊cōuerſi nūc eſtis ad paſtoreꝫ aīaꝝ veſtraꝝ. Etbn̄ beatus nicolaus per regē apum intelligiturqꝛ ſicut ille eſt mitis ⁊ humiliſ ⁊ liberalis. ſic. b.nicolaus eſt mitis in diuitijs renitendis humiliſin dignitatibus nō appetendis. liberalis in elemoſinis tribuendis. Et illud innuit̉ in nominehomo. qꝛ homo ẜm Ariſto. li. j. ethi. eſt animalmite ⁊ manſuetum natura humile. dicitur ab humo qd̓ eſt infimuꝫ elementum. ⁊ eſt miſericorsſeu liberale. ẜm illud Luc̄. vj. Eſtote miſericordes ſicut ⁊ pater veſter miſericors eſt. ¶ Dico pͥmo ꝙ. b. nicolaꝰ fuit mitis in vicijs remittēdis

Nam iniuriā ſibi illatam ab hoībꝰ malis. nō ſtatim ſicut certi ſancti vindicat. ſed tanꝙͣ hō mitꝭ⁊ patiens. ita vt de ipſo exponi pōt illud Eccͣi.xlv. In fide inqͥt ⁊ lenitate fecit illuꝫ ſanctum. ⁊elegit eum ex omni carne. recte ſicut apes eligunt regem mitiorem. Cuius mititatē teſtat̉ dominus per ſapientꝭ dictū. In pace inquit ⁊ lenitate ambulauit mecū. ⁊ auertit multos ab iniquitate. De eiꝰ mititate refert Ioh̓es dyaconusdicēs. Ꝙ qͥdam iudeus vidit. b. nicolaū virtuoſum ⁊ potentem in miraculis faciendis imaginēeius ſibi fieri fecit. ⁊ eaꝫ in ſua domo collocauit⁊ cū aliquo modo longiꝰ pergeret. ſibi res ſuasꝯmendauit dicēs. Ecce nicolae oīa bona mea tibi ꝯmitto. ⁊ niſi oīa bene cuſtodieris. vltionemde te expetā verberibus ⁊ flagellis. Quadā diecū ille abeſſet: fures veniunt. ⁊ oīa ſibi rapiunt.⁊ ſolam imaginē dereliquerunt. Iudeus aūt veniens: ⁊ ſpoliatū ſe videns imaginē alloquit̉ di.Dn̄e nicolae nonne in domo mea poſui te vt resmeas a latronibꝰ ſeruares? cur hoc facere noluiſti. ideo pro raptoribꝰ penam lues. Arripiensaūt imaginē dure eam verberauit: ⁊ dire flagellauit. Mira res. Diuidentibꝰ furibus qd̓ rapuerunt. ſpūs dei tanꝙͣ in ſe verbera excepiſſet apparuit di. Cur tam diu ꝓ vobis flagellatus ſumcur ita crudeliter verberatus. ecce quō corpusmeū luit. Ecce qͣlit̓ effuſione ſanguinis rubet. ꝑgite cito: ⁊ cuncta reddite que rapuiſtis. alioqͥnomnipotentis dei ira in vos deueniet. ita vt ſcelus veſtrū in mediū publicet̉. ⁊ quilibet veſtruꝫſuſpendiū patiet̉. Ad quē illi Quis es tu qui nōbis talia loqueris? ¶ Quibus reſpondit. Egoſum nicolaꝰ ſeruus Iheſu chriſti quē iudeꝰ ille ꝓrebus ſuis quas ſibi tuliſtis tam grauiter flagellauit Territi ad iudeū veniūt. miraculū referūtab eo qd̓ magnuꝫ fecerat. audiunt ⁊ cuncta reddunt. Sicqꝫ ⁊ latrones redeunt in viā rectitudinis. ⁊ iudeus viam amplectit̉ ſalutis. ¶ Scd̓obeatꝰ nicolaꝰ fuit humilis in p̄laturis nō appetendis. nō em̄ ad prelaturas ſicut nūc faciunt aſpirauit. quod pꝫ ex hoc. qꝛ inuitꝰ eſt ad epiſcopum electus. nam cū fuiſſet oſtenſus eſſe dignꝰepiſcopali dignitate per vocē lapſam de celo ſicut canitur. O paſtor eterne. o clemens ⁊ bonecuſtos vſqꝫ dignū ep̄atu nicolaum oſtendiſti tuum famulū. ⁊ ille ep̄us pre foribꝰ eccleſie excubaret. vt pͥmū venientem eligeret. Cum veniſſetde nomine queſiuit. Ille aūt vt erat humilis. etcolūbina ſimplicitate plenꝰ. inclinato capite dixit. Nicolaus vocor ſanctitate veſtre ſeruus.Quē in eccleſiā ducentes vt in digmitate ſublimarent: plurimū renitebat. qui ſciuit illud dictūb. Bern̄. de regiminibꝰ. Nunꝙͣ ī honore ſine dolore. in prelatione ſine tribulatōe. in ſublimitate