Iacobo interciſoDe ſancto

meꝰ Cuꝫ ergo ꝓ errore ſuo ſe plurimuꝫafflixiſſet. nūciꝰ venit ad pͥncipem qͥ diceret iacobū chr̄ianū eſſe Que pͥnceps aduocans ait Dic mihi ſi nazarenꝰ es. Cuiiacobus Etiā nazarenꝰ ſum. Et ille. Ergo magꝰ es Cui iacobus abſit a me maguꝫ eſſe Cuꝫ ergo ei multa ſupplicia minaret̉. dixit iacobus Nō me ꝯturbāt mine tue qꝛ tāqͣꝫ ventꝰ flans ſuꝑ petrā furor tuꝰ aures meas cito ꝑtrāſit Cui pͥnceps Noli īprudenter agere. ne gͣui morte ꝑeas Cui iacobꝰ Hoc n̄ mors ſed ſomnus potiꝰ ē dicendū. cū poſt modicū reſurrectio tribuat̉ Cui pͥnceps Nō te ſeducāt nazareni dicentes morteꝫ eē ſomnū. qꝛ magni imꝑatores timēt eā Cui iacobus Nos mortē non timemꝰ. qꝛ d̓ morte ad vitā trāſire ſperamꝰ. Tūc pͥncepsde ꝯſilio amicoꝝ hāc ſuꝑ iacobū tulit ſētentiaꝫ. vt ad t̓rorem alioꝝ mēbratiꝫ iacobus puniatur Cū āt quidā ex his cōpaſſione ſuꝑ eū flerent. ille ait Nolite ſr̄me flere. ſꝫ ſuꝑ vos ip̄os plangite. qͥa egoad vitā ꝑgo ⁊ vobis ſupplicia et̓na debentur Tūc carnifices polliceꝫ manuseiꝰ dextre abſciderunt Et exclamās iacobus ait. Liberator nazarene ſuſcipe ramū arboris miſcd̓ie tue Nā a cultoē vinee ſarmentū abſcidit̉ vitis. vt potiꝰ germinet ⁊ vberiꝰ coronetur Cui carnificesSi aſſentire vis adhuc tibi parco. at medicamentū adhibeo Cui iacobꝰ Nōne ꝓſpexiſti ſtipitē vitꝭ. qꝛ cū āputant̉ ſarmeta. ille nodꝰ qͥ remanet: in ſuo tꝑe cū t̓racaleſcere incipit ꝑ ſingula abſciſionis locaꝓducit germina Si ergo vitis putatur viciſſitudine tꝑis vt germinet. qͣntomagis fidelis hō qͥ in vera vite chriſtopactꝰ ē Tūc accedens carnifex ſcd̓ꝫ abſcidit digituꝫ Btūs āt iacobꝰ dixit Suſcipe duos ramos qͦs plātauit de xteratua dn̄e. Abſcidit ⁊ tertiū Et dixit iacobus De triplici tentationē liberatꝰ bn̄dicaꝫ pr̄i et filio ⁊ ſpirituiſancto Et cumtribus ereptis de camino pueris ꝯfite-

bor tibi dn̄e. ⁊ in choro martyꝝ pſallamnomini tuo chr̄e Abſciſꝰ ē ⁊ qͣrtꝰ Et iacobus dixit Protector filioꝝ iſrael qͥ inqͣrta bn̄dictōe ꝓnūciatꝰ es. ſuſcipe a ſeruo tuo ꝯfeſſionem quarti digiti tqͣꝫ ī iuda bn̄dicti Abſciſo qͥnto digito dixit Cōpletū ē gaudiū meū Tūc carnifices dixerunt ei Parce iā nunc anime tue neper eas nec ꝯtriſteris ſi vnā manū amiſeris. qm̄ multi ſunt vnā manum tantuꝫhabentes. et multis diuitijs et honoribus abundantes. Btūs iacobus dixit.Quando paſtores incipiunt pecora tondere. nūqͥd dextrū tantum vellus auferunt ⁊ ſiniſtrum dimittunt. Si ergo pecus qd̓ animal brutū eſt totū vult vellꝰamittē. quātomagis ⁊ ego homo rōnal̓non dedignabor ꝓ deo occidi Accedentes igitur impij ad ſiniſtrā manum. digitum minimū inciderunt Et iacobꝰ dixitTu dn̄e cū magnꝰ eſſes. minimꝰ ⁊ paruꝓ nobis fieri voluiſti et idcirco reddotibi corpꝰ et aīam quam creaſti et ꝓprioſanguine tuo r̄demiſti Abſcidit̉ ſeptimꝰdigitus et ait Septies in die laudē dixidn̄o Abſciditur octauus et dixit. Octauo die circunciſus eſt ieſus. et hebreuscircunciditur octaua die vt tranſeat adlegales cerimonias. ⁊ mens ſerui tui domine tranſeat ab his incircunciſis. ⁊ coinquinatum habentibus p̄pucium. vtveniam ⁊ conſpiciam faciem tuam dn̄e.Inciditur etiā nonus digitus ⁊ ait Hora nona tradidit chr̄s in cruce ſpiritumUnde et ego domine in dolore noni digiti tibi confiteor. et gratias ago Inciditur decimus et ait. Decimus numerꝰeſt in preceptis. et ioth prima littera eſtnomiuis ieſu chriſti. Tunc quidam deaſtantibus dixerunt. O dilectiſſime q̄ndam noſter. profitere tantum coram conſule vt viuere valeas. Licet enim abſciſe ſint manus tue. ſunt tamen peritiſſimi medici qui tuis doloribus valeantſubuenire. ¶ Quibus Iacobus dixit.