De ſancta Cecilia

Uade igit̉ ī t̓tiū miliariū ab vrbe via q̄apia nūcupat̉ ⁊ pauꝑibꝰ qͦs illic inuenies dices Cecilia me miſit ad vos vt on̄datis mihi ſcm̄ ſenē vrbanū. qͦniā ad ip̄ꝫhēo ſecreta mādata q̄ ꝑferā Hūc duꝫ tuvideris indica ei oīa ꝟba mea. et poſtqͣꝫab eo purificatꝰ fueris ⁊ redieris angeluip̄m videbis Tūc valerianꝰ ꝑrexit. ⁊ ẜmſigna q̄ acceꝑat ſcūm Urbanū ep̄m ītraſepulcra martyꝝ latitātē īuenit Cūqꝫ eioīa ꝟba Cecilie dixiſſet. ille manꝰ ad celuꝫ pādēs cum lachrymis ait Dn̄e ieſuchr̄e ſemīator caſti ꝯſilij ſuſcipe ſeminuꝫfructꝰ q̄ ī cecilia ſeminaſti Dn̄e ieſu chr̄epaſtor bone cecilia famula tua qͣſi apistibi argumētoſa deſeruit Nā ſpōſū quēqͦi leonē feroceꝫ accepit. ad te qͣſi agnuꝫmāſuetiſſimū deſtinauit. Et ecce ſubitoapparuit ſenex qͥdā niueīs veſtibꝰ indutꝰtenēs libꝝ aureis lr̄is ſcpͥtū Quē vidēsvalerianꝰ p̄ nimio timore qͣi mortuꝰ cecidit ⁊ a ſene leuatꝰ ſic legit Unꝰ deꝰ vna fides. vnū baptiſma. vnꝰ deꝰ ⁊ pr̄ oīm qͥ ſr̄oēs ⁊ ꝑ oīa ⁊ in oībꝰ nobis Cūqꝫ hͦ legiſſet dixit ei ſenior Credis ita eſſe. an adhuc dubitas Tūc exclamauit di. Nō eſtaliud qd̓ veriꝰ credi poſſit ſub celo Statīqꝫ illo diſꝑente Ualerianꝰ a ſcō Urbatnō baptiſma ſuſcepit Et redic̄s ceciliaꝫcū āgelo loq̄ntē in cubiculo īuenit Angelꝰ āt duas coronas ex roẜ ⁊ lilijs ī manū hēbat. ⁊ vnā cecilie ⁊ alterā valerianō tradidit dicēs Iſtas corō̓as īmaculato corde ⁊ mūdo corꝑe cuſtodite. qꝛ d̓ ꝑadiſo dei eas ad vos attuli. nec vnqꝫ marceſcent. nec odoreꝫ amittēt. nec ab alijsniſi qͥbꝰ caſtitas placuerit videri poterūt Tu āt valeriane qꝛ vtile ꝯſilio credidiſti. pcte qd̓cūqꝫ voluēis ⁊ ꝯſeq̄ris Cuivalerianꝰ Nihil mihi ī hac vita extititdulciꝰ qͣꝫynicꝰ frīs mei affectꝰ Peto igitvt ⁊ ꝟitatē ip̄e mecū agnoſcat Cui āgelPlacet dn̄o petitio tua. ⁊ ābo cuꝫ palma martyrij ad dn̄m venietis C ¶ Poſthͦ ingreſſꝰ tiburciꝰ frater valeriani. cum

nimiū roſaꝝ ſenſiſſꝫ odorē dixit. Mirorhͦ tꝑe roſeꝰ hic odor ⁊ lilioꝝ vn̄ reſpie̓t.Nā ſi ip̄as roſas vel lilia ī manibꝰ meistenerē. nec ſic poterāt odoramēta tantomihi ſuauitatis īfundē Cōfiteor vobisita ſuꝫ refectꝰ vt putē me totū ſubito imutatū Cui valerianꝰ Coronas habemqͣs tui oculi vide̓ nō p̄ualēt. Floēs colore ⁊ niueo cādoē ꝟnātes. ⁊ ſicut me int̓pellāte odorē ſenſiſti ſi ⁊ ſi crediderꝭ. videre valebis Cui tiburciꝰ In ſomnis hͦaudio. an ī ꝟitate iſta tu loq̄ris valeriane Cui valerianꝰ In ſōnis vſqꝫ mō fuimꝰ. ſꝫ iā nūc in ꝟitate manemꝰ Ad queꝫtiburciꝰ Unde hoc noſti Et valerianusAngelꝰ dn̄i me docuit quē tu vidē poteris ſi tu purificatꝰ fueris. ⁊ oībꝰ idol̓ abrenūciaueris ¶ Huic miraculo de coronis roſaꝝ. Ambro. teſtat̉ in p̄fatione ſicdi. Scā cecilia celeſti dono repleta. vtmartyrij palmā aſſume̓t. ip̄m mudum eſtcū thalamīs execrata Teſtis ē valerianiꝯiugis ⁊ tiburcij ꝓuocata ꝯfeſſio. qͦs domine āgelica manu odoriferis floribuscoronaſti Uiros virgo duxit ad gl̓iam.mūdus agnouit qͣntū valeat deuotō caſtitatis. Hec ambroſius ¶ Tūc Ceciliaeuident̓ oſtendit ei oīa idola eſſe inſenſibilia ⁊ muta. ita vt tiburciꝰ rn̄dēt ac diceret Qui iſta nō credit pecꝰ ē Tūc cecilia oſculās pectꝰ eiꝰ dixit Hodie te fateor meū eſſe cognatū. Sicut enī amordei frē̄m tuū mihi ꝯiugē fecit. ita te mihi cognatū ꝯtēptꝰ faciet idoloꝝ. Uadeigit̉ cū fr̄e tuo vt purificatōeꝫ accipiaset angelicos vultus videre valeas. Dixitqꝫ tiburciꝰ fr̄i ſuo Obſecro te fr̄ vt mihi dicas ad quē me ducturꝰ es Cui valerianꝰ Ad vrbanū ep̄m Cui tiburciꝰ. Deillo vrbano dicis qͥ totiens dānatꝰ eſt. ⁊adhuc in latebris cōmoratur. Hic ſi inuentus fuerit cremabitur. et nos in illius flaminis parit̉ inuoluemur. ⁊ dum qͦrimꝰ diuinitatē latentē ī celis. īcurremꝰfurorē exurētē ī t̓rꝭ. Cui cecilia. Si hec