De ſancto franciſco

parit̓ reſignauit. ⁊ ſic nudꝰ ad dn̄ꝫ euolauit ⁊ cilicio ſe induit. Aduocat inſuꝑſeruꝰ dei quēdā ſimplicē virū quē locopr̄is ſuſcipiēs rogat vt cū pr̄ eiꝰ maledicta ꝯgeminet ipſe ſibi ecōuerſo bn̄dicat ¶ Fr̄ eiꝰ carnal̓ hiemali tꝑe frāciſcūvilibꝰ pānicul̓ tectū orōi vacantē ⁊ tremebūdū videns ait cuidā. Dic frāciſcovt de ſudore ſuo vnā tibi numatā vendat. Qd̓ ille audiēs alacriter rn̄dit Reuera ego hāc dn̄o meo vendā. Quadādie dū audiret ea que dn̄s diſcipul̓ ſuisad p̄dicādū miſſis locutꝰ eſt. ſtatī ad vniuerſa ẜuādā tota ꝟtute ꝯſurgit. Soluitcalciamēta de pedibꝰ. tunica vnā. ſꝫ viliinduit̉ ⁊ ꝓ corrigia mutauit funiculūTꝑe niuis ꝑ ſiluā ambulans a latrōibꝰcapit̉ et ab eis qͥs ſit reqͥſitꝰ p̄conē deiſe ec̄ aſſeruit. Quē illi arripie tes ī niuē̄ꝓijciūt dicētes. Iace ruſtice preco dei.B Multi nobiles et ignobiles clericiet laici ſpreta ſecl̓i pōpa eiꝰ veſtigijs adheſer̄t. qͦs pr̄ ſcūs docuit euāgelicā ꝑfectionē imple̓. pauꝑtatē app̄hendere. etꝑ viā ſcē ſimplicitatis īcedē ¶ Scripſitpreterea euāgelicā regulā ſibi ⁊ ſuis fr̄ibꝰ hītis et habēdis quā dn̄s papa innocentiꝰ cōfirmauit. Cepit extuc feruentius ꝟbi dei ſeīa ſpargere ⁊ cītates ⁊ caſtella feruore mirabili circuire ¶ Frat̓qͥdā erat. qͣntū a foris videbat̉ eximīe ſāctitatis. ſꝫ tn̄ admodū ſingularis. qͥ tanta diſtrictiōe ſilentiū obẜuabat vt nonꝟbis ſꝫ nutibꝰ cōfiteret̉. Cūqꝫ ſcūs aboībꝰ laudaret̉. vir dei illuc adueniensdixit. Sinite fr̄es. nec mihi ī eo diabolica figmenta laudate. Moneat̉ ſemel velbis ī hebdōada ꝯfiteri Qd̓ ſi nō fece̓it.diabolica tentatio ⁊ deceptio fraudulēta. Monentibuſqꝫ illū fr̄ibꝰ digitum oriſuo īpoſuit ⁊ caput cōcutiēs ſe nullatenꝰ ꝯfeſſuꝝ innuit. Non pꝰ multos diesad vomitū redijt. et ī facinoroſis actibvitā finiuit ¶ Fatigatꝰ ī itinē ſeruꝰ deidū aſinū eqͥtaret. ſociꝰ eiꝰ frater leonar-

dꝰ de aſiſio ſil̓iter fatigatꝰ intra ſe cepitcogitare ac dice̓. Non de pari ludebanthuiꝰ ꝑentes ⁊ mei. Et cōtinuo vir deide aſino deſcēdēs dixit fr̄i ſuo. Nō ꝯuonit me eqͥtare et te peditē venire. qꝛ nobilior me fuiſti. Stupe factꝰ fr̄ ad pedespr̄is ꝓcidit ⁊ veniā poſtulauit. ¶ Trāſeūti ſibi aliqn̄ mulier q̄daꝫ nobil̓ cōcitogradu occurrit. cuiꝰ laſſitudinē et ītercluſos anhelitꝰ miſeratꝰ qͥdnā reqͥreretinquiſiuit. Et illa Ora ꝓ me pr̄. qꝛ ſalubre ꝓpoſitū qd̓ ꝯcepi. viro īpediente nōexequor. ſꝫ ī ẜuitio chr̄i mihi pl̓imū aduerſat̉. Cui ille. Uade filia qꝛ cito de eocōſolationē recipies et ex ꝑte dei oīpotentis ⁊ mea ſibi denūcies ꝙ nūc ē tꝑsſalutis. poſtmodū eqͥtatis. Qua denuciante vir ſubito immutat̉ ⁊ ꝯtinētiampollicet̉ ¶ Tuidā ruſtico in quadā ſolitudine ſiti deficiente. fontē aqͣ ibidē ſuis oronibus impetrauit. ¶ Cuidā fr̄i ſibi admodū familiari ſecretū hoc ſcō īſtigante ſpū retulit dicēs. Hodie ē aliqͥsſeruꝰ dei ſuꝑ terrā ꝓpter quē quoad vixerit nō ꝑmittet dn̄s famē ſuꝑ homīesde ſeuire ſꝫ ſic ꝓculdubio fuiſſe narrat̉.Sed illo ſublato tota in ꝯͣrium conditio p̄mutat̉. Nā pꝰ eiꝰ felicē tranſitump̄dicto fr̄i apparuit dicens. Ecce iā venit fames quā donec viuerē ego. vēireſuꝑ terrā dn̄s nō ꝑmiſit. ¶ In feſto paſche cū fr̄es in hēmo greci. mēſam accuratiꝰ ſolito albis et vitreis p̄ꝑaſſent. ⁊vir dei hͦ cōſpexiſſet ꝓtinꝰ greſſum retrahens capellū cuiuſdā pauꝑis qͥ tuncaderat capiti ſuo īponit. et baculū māugeſtās foras egredit̉ ⁊ ad hoſtiū p̄ſtolat̉Māducātibꝰ igit̉ fr̄ibꝰ clamabat ad hoſtiū vt amore dei ꝑegrino pauꝑi et īfirmo elēoſynā largiātur. Uocatꝰ pauꝑ īgredit̉ ⁊ ī terra ſolꝰ recūbēs diſcū pōitin cinere. Qd̓ vidētes fr̄es ſtupore nimio ſunt repleti. Quibꝰ ille ait. Menſāvidi paratā et ornatā ⁊ pauꝑm hoſtiatieuntiū vnicū nō eē cognoui. C. ¶

E ij