De ſancto Iacobo martireAcōbꝰ martir ꝯgnomento interciſus nobilis genere. ſꝫ fidenobilior Ex regionē ꝑſaꝝ ⁊ ciuitate Elape oriundus fuit HHic exxp̄ianiſſimis parentibꝰ ortus eſt etvxorē habuit Erat qͦꝫ notiſſimꝰ regi ꝑſaꝝ ⁊ inter optimates primusAccidit autē vt pͥncipe nimio amore ſeduceret̉ et ad colenda ydolaflecteret̉ Hec aūt mater ac vxor audientes ꝓtinꝰ ſibi ſcripſerunt dicetes Vbediendo mortali deſeruiſtieū qui vitā eſt Placēdo future citoputredini. deſeruiſti ſempit̓nū odorem Veritatē in mendaciū cōmutaſti et mortali ob tēperans. viuorū et mortuoꝝ iudice reliquiſti Noueris ergo nos amō a te futurasextraneas. nec tecū de cetero aliqͣtinꝰ moraturas Tū āt hās lr̄as Iacobꝰ legiſſet. amare flens ait Si mr̄mea q̄ me genuit et vxor mea a meextranee facte ſūt qͣꝫto magis a meexͣneꝰ factꝰ eſt deꝰ; Tū ergo ꝓ errore ſuo plurimū ſe afflixiſſet. nunciusvenit ad pͥncipē qui dice̓t Iacōbūxp̄ianū eſſe Quē pͥnceps aduocāsdixit Dic mͥ ſi naͣzarenꝰ es Cui Iacobꝰ Etiā naͣzarenꝰ iū Et ille Ergomagꝰ es Cui iacobꝰ Abſit a me magū eſſe. Tū ergo ei multa ſuppliciaminaret̉. dixit iacobꝰ Nō me cōturbant mine tue. qꝛ tanqͣꝫ ventꝰ flansſuꝑ petrā. furor tuꝰ aures meas cito ꝑtrāſit Tui pͥnceps Voli imprudent̓ agē ne graui morte pereas.Cui iacobꝰ Hoc nō mors ſꝫ ſomnꝰpotiꝰ eſt dicendū. Tui poſt modicūrefectio tribuat̉ Cui pͥnceps Nō teſeducāt nazareni dicētes mortē eēſomnū qꝛ magni imꝑatores timēteā Cui iacobꝰ Nos nō timemꝰ mortē. qꝛ de morte ad vitā tranſire ſperamꝰ Tūc pͥnceps de ꝯſilio amicorū hāc ſuꝑ iacobū tulit ſnīaꝫ vt adalioꝝ terrorē mēbratim puniat̉ Cūaūt qͥdaꝫ ex ꝯpaſſione ſuꝑ eū fle̓ntille ait Nolite ſuꝑ ⁊ fle̓. ſꝫ ſuꝑ vosip̄os plangite qꝛ ego ad vitā ꝑgoet vobis ſupplicia eterna debenturTūc carnifices pollice manꝰ eiꝰ dextre abſciderūt Et exclamās Iacobꝰ ait. Liberator nazarene ſuſciperamū arboris miſericordie tue. nāa cultore vinee ſarm̄tū abſcidit̉ vitis vt potiꝰ germīet et vberiꝰ coronet̉ Cui carnifex Si aſſētire vis adhuc tibi parco et medicamentū adhibeo Cui Iacobꝰ Nōne ꝑſpexiſtiſtipitē vitis. qꝛ cū amputant̉ ſarmēta. ille nodꝰ qͣ remanet in ſuo tꝑe cūterra caleſce̓ incipit ꝑ ſingula abſciſiōis loca ꝓducit germīa? Si ergovitis putat̉ viciſſitudīe tꝑis vt germinet qͣꝫto magis fidelis hō qui invera vite xp̄o ꝯpactꝰ eſt; Tūc carnifex indicē eiꝰ abſcidit Dtūs aūt iacobus dixit Suſcipe duos ramosqͦs plātauit dexterā tua dn̄e Abſcidit et tertiū Et dixit iacobꝰ De triplici tēptatiōe liberatꝰ. bn̄dica pr̄iet filio et ſpūiſācti Et cū tribꝰ ereptis de camino pueris cōfiteor tibidn̄e et in choro martiꝝ pſallā noītuo xp̄e Abſciſus eſt et qͣrtꝰ Et Iacobꝰ dixit Protector filioꝝ iſrahelqͥ in qͣrta bn̄dictionē ꝓnūciatꝰ es.Suſcipe a ſeruo tuo ꝯfeſſionē qͣrtidigiti tāqͣꝫ ī iuda bn̄dictio ſubſciſo
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten