meū ſi vero ſanctꝰ nō eſt incolumīseuadam. Ludo finito vt eiꝰ oratiofieret in pcc̄m nepoti ſuo iniuriā inferebat ⁊ ille gladiū arripiens ī viſcera patrui tranſfixit ⁊ ꝓtinus interfecit. Uir quidā crure ſic ꝑdito erat vt nll̓atenꝰ mouē poſſꝫ ſc̄mFrāciſcū tl̓ibꝰ vocibꝰ inclamabat.Adiuua me ſancte Franciſce mēordeuotionis ⁊ ſeruicij qd̓ tibi impēdi In aſino te portaui ſanctos pedes tuos et manus tuas oſculatꝰfui ⁊ ecce morior dolens hmōi duriſſimo in cruciatū. Aox qͣꝫ ille ſibiapparens cū ꝑuulo baculo qͦ thauin ſe figurā habebat locuꝫ doloristetigit ⁊ fracto apoſtemate ꝓtinſanitatē r̄cepit. ſꝫ ſꝑ ſignū thau ſuꝑlocū remanſit. Hoc ſigno ſc̄s Fraciſcus lr̄as ꝯſueuerat cōſignareCū in caſtro pomacio in mōtanisapulie quedā puella patri ⁊ matrivnica mortua eſſet. et mr̄ ſc̓o Franciſco deuota nimia t̓ſticia fuiſſꝫ abſorpta apparuit ei ſc̄s dicens Doliflere qꝛ lucerne hͦ lumen qd̓ deploras extinctū in ea ē int̓ceſſione reddenduꝫ Mater igit̉ ſumpta fiducianō ꝑmiſit corpꝰ extinctū efferri ſedſācti Frāciſci nomē inuocās ⁊ mortuā filiā apprehendēs eā incolumēalleuauit. ¶ In vrbe romana cumparuulꝰ d̓ feneſtra palacij cecidiſſꝫet penitꝰ expiraſſꝫ beatꝰ Franciſcꝰab oībus inuocat̉ et vite ꝓtinꝰ reſtituit̉. ¶ In ciuitate ſueſſa cuꝫ quedam domꝰ corruens iuueneꝫ quendā extinxiſſet ⁊ cadauer iā in lectoad ſepeliendū poſuiſſent mr̄ beatūFranciſcū toͣ deuotione qͣ poteratīuocabat ⁊ ecce circa mediā noctēpuer oſcitabat ⁊ ſanus ſurrexiſſet.⁊ in verba laudis prorupit. Frater Iacobus reatinus cum in nauicula quādā fluuiū quēdam ꝑtranſiſſet cuꝫ fratribus ⁊ ſocijs iam ſuꝑripaꝫ poſitis poſtremo ſe ad exitūp̄pararet naui reuoluta ipſe in fundū fluminis ē immerſus. Fratribigit̉ ꝓ deliberatione ſummerſi beatu Franciſcū inuocantibꝰ ipſo etiācorde qd̓ poterat beati Franciſciauxiliū implorante ecce dictus frat̓ꝑ ꝓfundū ſic cum perambulabat. ⁊demerſam nauiculā capiens cū eaperuenit ad litus. veſtimenta enimeius mādida nō fuerunt. nec aquegutta ad eius tunicā ꝓximauit.De ſancta PelagiaElagia pͥma feminaruꝫ anthiochie ciuitatis rebus etdiuicijs plēa. corꝑe pulcerrima habitu ambicioſa ⁊ vana animo et corpore impudica quadā vice ꝑ ciuitatē cum ambitione maxīatranſibat ita vt nihil ſuꝑ eā niſi aurum et argentū ⁊ lapides p̄cioſi viderent̉ ita vt quocunqꝫ iret aerē diuerſorū aromatum odore repleretquā p̄cedebat et ſequebat̉ multitudo pueroꝝ et puellaꝝ qui et ipſi p̄claris erāt veſtimentis induti. quāquidē ſanctꝰ pater nomine Donnꝰepiſcopus diopoleos q̄ nunc clariata vocat̉. videns amariſſime flerecepit ex eo illa ꝙ maiorē hēbat curā placere mundo. qͣꝫ ipſe haberetplacere deo. ꝓcidens qꝫ ſuper pauimentum faciem ſuā cum terra ꝑcutiebat. et ipſam terram lacrimisrigans dicebat Altiſſime deꝰ ignoſce mihi peccatori. quia vnius diei