barbare feritatē timuit valde ſꝫ ſtatim beatꝰ Iacobꝰ in ſpē eqͥtis ſibiapparens ⁊ eū ꝯſolās ait Trade mͥhuc mortuū ⁊ tu aſcende poſt meſuꝑ equū Sic qͣꝫ illa nocte an̄ ſolisortū xv. dietas ꝑagētes ad mōtēgaudij qui eſt dimidia laucā circaſc̄m Iacobū ꝑuenerūt Ibi qꝫ ſc̄usIacobꝰ vtrūqꝫ depoſuit p̄cipiensvt canonicos ſc̄i Iacobi ad ſepeliēdū ꝑegrinū mortuū ꝯuocaret ⁊ ſocijs ſuis diceret. ꝙ ꝓpter fidem eorum fractā eorū ꝑegrinatio nil valeret Qui iuſſa cōpleuit ⁊ ſtupentibꝰ ſocijs de eiꝰ itinē ea q̄ ſc̄us iacobꝰ dixerat intimauit vt ait calixt̓papa Theutonicꝰ qͥdaꝫ cū filioſuo circa ānū dn̄i Axc. ad ſc̄m iacobū ꝑgēs ī vrbe Tholoſana gratiahoſpitandi diuertēs ab hoſpite inebriabat̉ ⁊ ab eo in malha ciphusargēteꝰ abſcōdit̉ Māne igit̉ exeuntes qͣi latrones inſequēs ruocauit⁊ ꝙ ciphū argēteū furati fueranteiſdē obiecit Tui cū dicerēt ꝙ eospuniri faceret. ſi apud eos ciphuminuenire poſſet et cū aꝑta malha īuentꝰ fuiſſet ꝓtinꝰ a iudice̓ rapiunt̉Data ergo ſnīa ōnia q̄ habebanthoſpiti dant̉ et vnꝰ eoꝝ ad ſuſpendiū iudicat̉ Sed cū pat̓ ꝓ filio. filius ꝓ patre mori vellet tadē filiusſuſpendit̉. ⁊ pater ad ſcūm iacobūmerēs ꝓgredit̉ Igit̉ poſt dies xxxvi. redies. et ad corpꝰ filij diuertēs⁊ ſuꝑ eū lamētabiles voces ꝓmēsecce filiꝰ ſuſpenſꝰ eū ꝯſolari cepit dicens Dulciſſime pat̓ ne fleueris qꝛnūqͣꝫ ſic bn̄ fuit. qm̄ hucuſqꝫ ſc̄s iacobus me ſuſtentat ⁊ celeſti dulcedine refocillat Qd̓ pat̓ audiēs advrbē cucurrit ⁊ veniētes populi filiū ꝑegrini incolumē depoſuerūt ⁊hoſpitē ſuſpēderūt. Refert Hugode ſc̄o victore ꝙ cuidā ꝑegrino adſc̄ꝫ iacobū ꝑgenti diabolꝰ in ſpē ſācti iacobi apparuit ⁊ de miſeria pn̄tis vite plurā ꝯmemorās feliceꝫ ſeeē ſi ob honoreꝫ ſuū ſe necaret aſſeruit Qui mox gladiū arripuit ⁊ ꝓtinꝰ ſemetip̄m occidit Et cū ille ī cdomo fuerat hoſpitatꝰ ſuſpectꝰ haberet̉ ⁊ mori plurimū formidae̓t ꝯtinuo qͥ fuerat mortuꝰ reuixit aſſerens ꝙ dū demō qͥ mortē ſuaſeratad ſupplicia ip̄m duxiſſet btūs Iacōbus mox cucurrit ⁊ ereptum adthronū iudicis deduxit ⁊ accuſantibꝰ demonibꝰ vt vite reſtituereturobtinuit ¶ Quidā iuuenis in territorio Lugdun. vt narrat hugo abbas cluniacenẜ qͦ ad ſc̄m iacobumfreq̄t̓ cū deuotiōe magna ire ſolebat. qͣdā vice dū illuc tedere velletnocte illa ī fornicatiōeꝫ lapſꝰ ē Pergēti igit̉ nocte qͦdaꝫ diabolꝰ in ſpēſc̄i iacobi apparuit dicēs Hoſti qͥsſū? Degāti illi dixit diabolꝰ Ego ſūapl̓s Iacobꝰ ꝙͣ ſingul̓ ānis viſitae̓ꝯſueuiſti Scias ꝙ multū de deuotiōe tua gaudeba ſꝫ nuꝑ de domotua egrediēs ī fornicatiōe cecidiſti⁊ n̄ ꝯfeſſꝰ ad me accedē p̄ſūpſiſti qͣitua peregrinatio deo et nihil placere poſſet Nō ſic expedit ſed qͥnqꝫad me peregrinando venire d̓ſiderat. prius peccata ſua per cōfeſſioneꝫ debꝫ pāde̓. ⁊ poſt ꝑegrinādoeadē ꝯmiſſa punire Ex his dc̄is d̓mon euanuit. Tunc iuuenis anx