cho Romano noīe. qͥ ſibi ſedule neceſſaria mīſtrabat Tu ꝟo ad ſpecūa romani mōaſterio iter nō eēt. panē ī lōgiſſimo fune ligabat ⁊ ſic eūdepone̓ ꝯſueuerat Iintinabulū ec̄ip̄i corde inſeruit. vt ad eiꝰ ſonituꝫvir dei ꝯgnoſcet. qn̄ ſibi romanuspanē p̄beret ꝙͣ exiens acciꝑet. Sꝫantiquꝰ hoſtis vniꝰ caritati ⁊ alterius inuidēs refectioni. lapidem iactauit ⁊ tintinabuluꝫ fregit. ſed tāmen eidem romanus miniſtrarenon deſijt. Poſt hec cuidaꝫ p̄ſbitero refectiōem ſibi in paſcali ſolēnitate ꝑanti dn̄s ꝑ viſuꝫ apparuitdicens Tu tibi delicias p̄ꝑas ⁊ ẜuus meꝰ ī illo loco fame cruciatur.Qui ꝓtinꝰ ſurrexit ⁊ eū cū difficultate magna inueniēs ait Surge etſumamꝰ cibū. qꝛ hodie paſca dn̄i ēCui Bn̄dictꝰ Scio ꝙ paſca ē qꝛ videre te merui Lōge qͥppe ab hoībꝰpoſitꝰ qꝛ die eadē eēt paſcal̓ ſolēnitas ignorabat Cui p̄ſbit̉ Ueracit̓hodie reſurrectiōis dn̄ice dies eſt.Abſtinere te nō ꝯuenit qꝛ ob hͦ adte miſſis ſū ſicqꝫ deū bn̄dicētes ſūpſerūt cibū ¶ Quadā die auis q̄Iijibudā nigra. q̄ merula vocat̉ īportune circa eiꝰ facieꝫ volitabat. ita vtab eo manu capi potuiſſet. ſꝫ ſignocrucꝭ. edito auis receſſit Mox qꝫ diabolꝰ qͣndā feīam quā aliqn̄ viderat. an̄ mētis eiꝰ oculos reduxit eiꝰqꝫ aīm tāto igne in ſpēm illiꝰ accēdit vt pene he̓mū voluptate victꝰdeſerere deliberaret. ſed ſubito diuinā gr̄a ad ſe reuerſus ꝯtinuo ſeexuit et in ſpinis et vepribꝰ q̄ ibi aderant nudū ſe adeo volūtauit vttoto corꝑe ide vulneratꝰ exiret vtꝑ cutis vulnera. vulnēa mētis educeret Bicit itaqꝫ pcc̄ꝫ qꝛ mutauitincendiū nb illo at tꝑe nulla poſtmodū tēptatio in eiꝰ corꝑe pullulauit Crebreſcente itaqꝫ eius famacuꝫ abbas monaſterij cuiuſdā obijſſet. tota ip̄iꝰ monaſterij ꝯgregatio ad eū venit ⁊ vt p̄eſſe debereteis petijt. Qui diu negando diſtulit. ac ſui mores illorum fratrū moribus ꝯuenire non poſſe predixit.Sed tandē victus aſſenſum deditCunqꝫ illic regulaꝫ diſtrictiꝰ ſeruare ꝯpelle̓t. ſemetip̄os rep̄hēdebātꝙ ip̄m ſibi p̄eſſe popoſcerāt Quorum ſcꝫ fortitudo in normam eiusrectitudinis offendebat Tunqꝫ ſibi cū eo ꝯſpicerent illicita nō licereet ſedule aſſueta relinq̄re. venenuꝫvino miſcuerūt et ſibi recūbēti obtulerūt Sed bn̄dictꝰ ſignuꝫ crucisedidit ⁊ qͣi iactu lapidis vas illudvit reū illico ꝯfregit Intelligēs ergo ꝙ potū mortis vas illd̓ habuerat qd̓ portare nō poterat ſignūvite. illico ſurrexit ⁊ placido vultudixit Miſereat̉ vr̄i omp̄s deꝰ fr̄esNūquid nō dixi vobis fr̄es qꝛ vr̄imores meis moribꝰ nō ꝯuenirentTūc ad locū derelicte ſolitudinisredijt vbi crebreſcentibꝰ ſignis claruit ⁊ multꝭ. ad cū veniātibꝰ xij. monaſteria ꝯſtruxit In vno āt illoruꝫqͥdā monachꝰ erat qͥ diu ī orōe eēnō pote̓at ſed orātibꝰ alijs mox foras exibat ⁊ aliqͣ terrena et tranſitoria agere cogitabat Quod cuꝫabbas illius monaſterij beato bn̄dicto narraſſet iuit illuc ⁊ vidit g
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten