retur eidem. et timere debet ne punīat̉ ſicut falſus teſtis. et ſicut in iudicioſeculari tenetur teſtis ad interrogata reſpondere de eo quod nouit et creditde facto ſuper quo teſtis producitur. ſic in propoſito ad interrogationeꝫſacerdotis. caue ergo ne per falſitatem tuam deus amittat cauſaꝫ ne adiuues aduerſarium in mortem tuam: ne p̄cedentibus viciis addas nouaꝫ falſitatis culpam. Tercio dicit̉ allegatio quod eſt officiuꝫ aduocati in quo iudex inſtruit̉ de iure ſicut teſtis īſtruxit eū de facto. hic fit allegatio in circūſtantiarum expreſſionibus que peccata aggrauant uel attenuant confitentis iob. xvi. Sapientes confitent̉ ⁊ non abſcondunt patres ſuos. abſcondunt patres qui peccatorum abſcondunt radices circūſtantias origineshoc eſt quis quid ubi. quibus auxiliis. cur. quō. quādo. hoc modo allegatfidelis aduocatus contra ſe ut debilitatem temptationis frigiditatem cōplexionis deformitatem mulieris in quā deformiter ⁊ viliſſime ſe intulit.narrat ⁊ dei iuſticiam circa ſe ⁊ miſericordiam ⁊ patientiā ⁊cͣ. quibus cauſa ſua infirmet̉. ⁊ allegatiōes iſte ſumūt̉ ex decreto iuris diuini. hoc ē ꝙ exobligationibus ⁊ delictis quibus deo deberemꝰ ex toto obedire q̄ iubꝫ facere: que ꝓhibet declinare ex iure quod habet in nobis ex rōne creationis/ cōſeruationis/ redemptiōis/ reparatiōis perpetue ꝓmiſſe glorificationis ⁊ adpenitentiam expectationis ⁊ huiuſmōi/ ⁊ rōne bonoꝝ naturaliuꝫ/ temporalium/ ſpū alium/ celeſtium ⁊ huiuſmōi. ⁊ ꝓ infinitis ⁊ multis officiis qͥbꝰnobis inceſſanter ſeruit ⁊ ſeruiuit que excedunt nrām narrationē/ ⁊ diligēter cogitata/ noſtram deuotionem excitant/ ⁊ aggrauant nrām ingratitudīnem que tot agminibꝰ beneficioꝝ obruit̉ ⁊ quaſi diluuio diuine largitatis exundat ꝙ etiam potentiſſimū hoſpitem noſtꝝ cui poteſtas omnis terrena eſt incomꝑabilis ita ligatum tenet cum toto ſuo exercitu hoc eſt leonibus infernalibus. ne temptet nos ſupra illud qd̓ poſſumꝰ. hec ⁊ hmōi miniſtrant aduocato materiaꝫ multiplicis allegationis in qua qͣꝫto quis melius videt tanto deo vberiores grās reddet. vnde erubeſcenduꝫ eſt de ad inuentionibus in peccatis quō in cor humanum aſcendere pn̄t/ que ne aerēpolluant/ ⁊ pias aures offendāt ⁊ ne vnqͣꝫ in cogitationē humanā redeātnunqͣꝫ loquēde ſunt niſi in confeſſione ubi locutio eaꝝ mors eſt. citiꝰ ſuntflagicia dyabolica que nō horrent homines perpetrare de quibus mirādaeſt diuina clementia ꝓ eo ꝙ non ſtatim perpetratores rapiunt̉ ad eternacormenta. hi ſunt libri iuris quos reuoluimus. vnde allegationes ſumunt̉ex quibus iudex de iure inſtruit̉. he ſunt pharetre ex quibꝰ ſagitte ſumunt̉quibus in nobis antiquꝫ hoſtis occidit̉. Quarto vocat̉ recognitio diuiniiuris. hoc autem fit in iudicio ſeculari ut citius perueniat̉ ad fineꝫ litis .ſ.in diffinitiuā ſententiam. ⁊ ut releuet̉ ab onere ꝓbationū aduerſarius Iudex uero a tedio ⁊ labore ⁊ ut liberet animaꝫ ſuam qui recognouerit veritatem. qꝛ ſi per mendacium ius alienū retinere vell et animam perderet. ⁊ lꝫin hoc iurgioſo foro cōdēnet̉ qui recognoſcit ius alienū uel ꝓpriā iniuriā
ptri ſini iutem
inaccuſ