ſupremū. non differatvitam ſuam emendare conſiderando ſuam iuuētutēquia mors nō attendit etatem. Nudiui de quodā iuuene nobili vnigent.to patris ſui qui religionē intrauit de quo pater multū doluit ⁊ cōminatus ē ꝙ monachos ⁊ abbatiā combureret niſi filium redderent ſed pater aſcendens equū venit ad filium obſecrans vt reuerteret̉ ⁊ ſuccederet patri inheredītate ⁊ filiꝰº patri inquīt/ quedā periculoſa conſuetudo ē in terra noſtra propter quā habitū monachalē accepi ⁊ pater dicit ego amouebo eāhec ē inquit filius conſuetudo quā timeo quod ita cito vel citius quandoqꝫ morit̉ iuuenis ſicut ſenex/ nā quomodo promittitis me futurū heredemveſtrū cum nō ſim certꝰ ꝙ debeam plus viuere/ niſi ergo hanc amoueritisnō reuertar vobiſcum ⁊ pater videns ꝙ nō poſſet auertere quod deꝰ introduxit/ cōpunctꝰ cum filio habitū monachalem ſuſcepit. ¶ Eſt etiā mortis preſentia locis omnibꝰ expectanda/ nullꝰ enī locus a morte tucus eſtneqꝫ ciuitas neqꝫ caſtrū illa nos locis ōnibꝰ expectat ſimiliter ſi nos ſapimus ⁊ noſipſam/ videat fenerator ⁊ creditor vbi debitorem appellet qd̓debemꝰ parati ſimus vbiqꝫ reddere mors neceſſe ē quod referat vbicunqꝫmoriamur/ vna ē viā veniendi ad mortem/ nec ꝓpinquior celo/ aut regnō celeſti vna terra qͣꝫ alia nec grauior ſomnꝰ ē ſiue domi ſiue foris obrepat. Inde gaudent ſancti viri quia ſciunt ſe morituros ⁊ vbiqꝫ ⁊ ſemꝑ morte expectāt/ īmo ⁊ ꝓuocant Iob. iu. Expectāt mortē ⁊ nō venit gaudētqꝫvehementer cū inueuerint ſepulchrum/ habent enī mortem pre oculis quādiuites negligentes qui toci pendent ex futuro habent poſt tergum. vndeille diues dicebat Lu. xii. Deſtruam horrea mea ⁊ maiora faciam/ ⁊ illuccongregabo que nata ſunt mihi ⁊ ecce repentīa mors irruit/ audiuit eī ſtl̓tē ac nocte repetent animā tuam que autē paraſti cuius erunt/ ſic ē qui ſibicheſaurizat ⁊ nō eſt in deum diues/ nō reprehendit̉ ille diues ꝙ terrā coluerit ꝙ fructus congregauerit ſed ꝙ omni vita ſua fiduciā in rerum ſuarum habundantia poſuerit nec pauperibꝰ erogauit ſed fomentis ſue in futurum luxurie reſeruare ſtuduerit/ ſtulte inquit ac nocte ⁊cͣ. In nocte aufertur anima que ē in cecitate cordis/ que noluit lumē conſiderationis habeivt quod pati poterat preuideret/ nō eſt igit̉ ſtultus ſed in deum diues qͥpauperibꝰ poſſeſſa diſtribuit pſal. Theſaurizat ⁊ ignorat cui cōgregabitea ⁊ ſequit̉ ſubſtantia mea apud te ē. ¶ Vere ſtulta vanitas eorum quicupiunt peritura ⁊ tranſitoria cuſtodire Mors igit̉ vt patuit nō differtloco vel tempori nec ſtatui nec etati ⁊ vbiqꝫ fuerit homo habitat in ſepl̓chro/ corpꝰ enī ſepulchrum ē anime Ro. ix. Infelix ego homo quis me liberabit de corpore mortis hui9¶ Eſt enī mortis preſentia votis omnibus exoptanda phi. i. mihi viuere xp̄s ⁊ mori lucrum/ boni enī in morteſua hoc eſt in fine lucrant̉ ludum quē mali perdunt mors ē humani generis terminꝰ in quo portus ad quem libenter tendere debes ille mori tīmeat qui ex aqua ⁊ ſpiritu nō renaſcit̉/ qui xp̄i morte nō eripit̉/ cui vita
.3. ji