Super. cantica. canticorū.
Eſt ⁊ cognitio ſenſualis interior taꝫ imaginatiua qͣꝫ eſtimatīa reſpectu corꝑis xp̄itā veri qͣꝫ myſtici. Hic p̄terea eſt cognitiorōalis ẜm vtranqꝫ rōis portionē ſuꝑiorēet inferiorē qͣ credimꝰ ſperamꝰ ⁊ amamꝰſpūales ſub̓ias/ ⁊ ſub deo / vt aīam xp̄i vtangelos ⁊ ſpūs electoꝝ. Hic eſt deniqꝫ cognitio ſuꝑmental̓ miſtica ⁊ anagogica ipſius ſimpliciſſime deitatis in vnitate trinitatis. Concordātie ſunt plurime noīatim illa iā cōmēorata ab apl̓o. Manifeſteinqͥt Magnū eſt pietatꝭ ſacr̄m qd̓ manifeſtatū eſt ī carne. ⁊ hoc qͦ ad duplicē primūcognitōis modū. Iuſtificatū eſt ī ſpū quoad tertiū. Aſſumptū eſt in gl̓ia quō ad qͣrtum. Teneat̉ ergo ꝓ regl̓a ꝙ qͣlis ē in cognoſcēdo ⁊ amādo deū xp̄ianꝰ talis eſt ſibiin retribuēdo deꝰ. Ego dilecto meo inqͥtſponſa. Et ad me cōuerſio eiꝰ ¶ Glorificatio pr̄is ⁊ filij cū ſpūſcō facta in btīs reꝑitur aliqn̄ dici formal̓. eo ꝙ īmediate fit ꝑeēntiā ſine ſpecie media q̄ ſit rō cognoſcedi diuinā eſſentiā. īmo ꝑ eandē ſpēm autformā qͣ d̓s ꝯgnoſcit ſe ip̄m aīa btā cognoſcit deū. Addūt aliqͥ ꝙ etiā actꝰ beatificꝰcaracteriſet̉ ſeu formet̉ nōniſi a diuīa ſapientia ⁊ eius eēntia dū obiectiue videt̉Un̄ ⁊ ſi diuīa eſſentia ſubtraheret ſe ī rōetalis caracteriſatiōis ſeu formal̓ ꝯfiguratiōis ẜm imaginē btīſſime trinitatꝭ. creatura nullo mō poſſet dici btā. neqꝫ intuitiue videns deū. īmo eſſꝫ implicatio quē admodū implicat creaturā eſſe ⁊ deū ſe ſubtrahere in rōne efficientꝭ. Notādū eſt igit̉ꝓ cōcordia doctoꝝ ꝙ d̓s ꝓprie dicit̉ formaẜm tres cōditiōes forme ꝯueniētes. Forma enim d̓r qꝛ eſt in ſe formal̓r. ſiue ſit abalio ſiue nō original̓r. ſcd̓o qꝛ dat eſſe formale. tertio qꝛ denoīat aliud eē. Conſtataūt ꝙ deꝰ hꝫ eſſe in ſe. ⁊ ꝙ dat eſſe oī creature. ⁊ ꝙ oēm creaturā denoīat eſſe tanqͣꝫp̄cipuā ſue exn̄tie cauſa. Sic enī dicit boetius in qͣlibet creatura eſſe aliud quo eſt.et aliud qd̓ eſt. Quod intelligi alit̓ neqͥt̉niſi de deo quo denomīat̉ exiſtere creat̉a.Doctores igit̉ ponētes deū eſſe btītudinēformalem. accipiūt formā iſto mō ⁊ nulloalio. Nec volūt ꝙ deꝰ ſit formalis beatitudo inhetēs vel cōſtituēs ſicut forme accidentales vel ſubſtātiales inherēt ⁊ ꝯſtituunt/ qͣꝫuis illapſus forme diuīe ſit ꝑfectior ⁊ intimior rei cuilibet qͣꝫ poſſit eſſe forma ſue materie vel accides ſubſtātie. Itaqꝫ res q̄libet plꝰ dependet a cauſis extmn̄ſe
cis qͣꝫ ab intrīſecis ſuis q̄ ſūt forma ⁊ materia q̄ vtiqꝫ neq̄unt eſſe ſine cā extrinſeca efficiente/ exēplante ſeu formāte ⁊ finiente. Porro ſi doctores tal̓r ſe reſoluūtnō ſunt ꝯtrarij articulis ꝑiſien̄. ꝙ deꝰ nonpoſſit eſſe forma vel formal̓ beatitudo creature. Qd̓ vtiqꝫ veꝝ ē de forma inherēte vl̓intrinſece cōſtituēte. Sūt qͥ neceſſario dicunt eſſe formā mediā vel ſpēm in beatisquā noīant lumē gl̓e iuxta determinatōꝫeccleſie reqͥſitā Dicūt alij ſufficere p̄ẜtimde potentia dei abſoluta deū ⁊ aīam ſine tali lumīe ad beatificandū ꝑ formalē illapſūQuicqͥd tn̄ dicat̉ hinc et inde necceſſarioponēdꝰ ē motus intellectꝰ ⁊ volūtatꝭ qͥ vtiqꝫ formoſus eſt illūinoſus ⁊ ſpecioſus. Ethūc vocamꝰ formalē btītudinē ſine quo impoſſibile ē creaturā eſſe btām. etiā de potētia dei abſoluta. Implicaret enī ſicut ptꝫintuēti quicqͥd dictuꝫ fuerit de neceſſitatehabituū diſtinctoꝝ ab actibo iſtis ¶ Glorificatio pr̄is ⁊ filij cū ſpūſcō fit p̄cipue etprincipalit̓ in mēte q̄ ſol a ꝓprie ē ymagoet gl̓ia btīſſime trinitatꝭ. Eſſent hic rememorāde diſtinctōes pl̓ime d̓ diuerſis aīepotentijs ⁊ eaꝝ officijs. maxīe quō diuidit̉aīa a ſpū: ⁊ ſpūs a mēte. ⁊ qͣles ſunt actusſpūs ⁊ mētis. Quēadmodū īſuꝑ ſola mēsponit̉ in ſup̄mo vertice vl̓ culmīe/ vel arcetotius aīe ⁊ potētiaꝝ eiꝰ/ q̄ reſpicit ꝓ obiecto et fine ꝓprio ſolū deū memorādo intelligendo ⁊ volēdo pure liberal̓r qͣꝫuis īmobiliter. Spūs aūt ⁊ mouet̉ liberalit̓ ⁊ arbitrarie ⁊ ꝯtingēter. Mirabilis ꝓrſus ē diuiſio anīe ⁊ ſpūs quē facit ẜm apl̓m ẜmodei viuꝰ ⁊ efficax. Sꝫ eſt ſuꝑadmirabiliordiuiſio ſpūs ⁊ mētis qͣlē dat intelligi paulus cū dicit de ẜmōe dei ꝙ eſt diſcretor intentionū ⁊ cogitationū cordis ꝓut in quodā metro deduximꝰ Arbitror inſuꝑ ꝙ hecmens in cāticis noīat̉ aīa vt ibi. Dic mihi quē diligit aīa mea ⁊c. Et in cātico marie Magnificat aīa mea do. Nō eī ꝯueniēter intelligi p̄t de aīa ſenſuali. nec de p̄ciſerōnali. Anīa igit̉ eſt mēs q̄ manēs ſꝑ ī arce dirigit amorē ſuū vnica in vnicū deuꝫſola ad ſolum. diligens ad dilectū. Exemplo ſolſequij reſpectu ſolis. vel ferri reſpectu magnetis aut poli. Dicuntur iſta ſpecioſe faciliter et ſcholaſtice. Credunturpreterea ſimplici fide ſed rara ē felicitasexperiri. Exꝑiunt̉ tamē aliqui hic in viafortaſſis etiam finaliter reprobandi. vtqui gloriat̉ in domino/ gloriet̉ vt timeat.