Tractatus. VIII.
regulis patrum. perditꝰ/ ſuꝫ ſine dubioSi ſingularis mihi viuere volo. necdatur nec ſufficit. Ecce quid murmurat.incōſtans quandoqꝫ non ſine magno ꝑplexitatis vinculo. maxime ſi monaſteriamulierum collapſa. iunior iam aliqua nouit ⁊ intrauit ¶ Circuit iſte depoſitus deſede. querit quē deuoret. Inuenit hominem deditum ſtudijs litteraꝝ ⁊ ſcientiaꝝSi poteſt auertit. Affert occupatiōes exſeculo. ſicut ex prelatoꝝ ſeruitijs aut principum. aut penuria tranſcribentium. velimperitia. aut libroꝝ cauſat nimietatemoneroſam. aut fruſtra fieri verba ſurdisdicit Si nequiuerit abducere quatenusocium deſideret ſtudioſum ſed ſibi vacet⁊ ſapientiam ſcribat in ocio. ſubdolꝰ impellit. vt alios dum docere vult ſcribēdoſe ſeducat. Laudat iam laborem. ſed corrumpere ſatagit intentionem. ¶ Eia doctor ſcribe que relegat poſteritas. que tibi ſint in nomen eternum. qm̄ melius eſtnomen bonum qͣꝫ vnguenta precioſa. Orabūt alij pro te. Non tibiſoli laborabistalentum tuum diſtribuēs Sed ad quidſathan iſta? Quid ſibi ſuꝑ aliorū ſalute?Profecto nihil. ſꝫ ſatagit. vt iſte ſub hacintentiōe ſcribens. audiat in iudicio. recepiſti mercedē tuā. Accipe quod tuum eſt⁊ vade. ex ore tuo ⁊ ſcriptis tuis te iudicoſerue nequā. Fers litteras mortis tue ſalinfatuatum. Cia ſcribe. ſꝫ ſubtilia. ſed extranea. ſed nouiter inuenta Turpe eſt alienis vti. Sic īpellit vt deſerat terminosquos poſuerunt patres ſui Ut vane glorioſus dicat Super omnes docētes meintellexi. Ut deſerens vias certas dicat.Aque furtiue dulciores ſunt. ⁊ panis abſconditus ſuauior. ¶ Eia ſcribe. aut detuis ꝟtutibꝰ aut celeritatē on̄de dictandiAut da ſatꝭ ītelligi ꝙ bn̄. ꝙ deuote viuisvt loq̄ris Aut certe in alienis laudibꝰ q̄relaudē tuā. Quere celebritatem noīs ſi nōex te ſalteꝫ ex illis. quos exaltas ſcribēdo.miracula ſua. viſiones vita ſupra moduꝫmirabilem. diuinatōes. ſectas nouas Canoniſatus eris in ip̄orum canoniſationeSed o fraudem ſathane deteſtādā. qn̄qꝫtamen ita fallentē. vt interim taceamꝰ demanifeſtis erroribꝰ et heretica prauitate.¶ Eia ſcribe. totus inſiſte laboribus. importune. Non des requiē calamo poſtpone horas canonicas. aut abſqꝫ intētiōe ꝓ-
feras. īdulge ſecurꝰ lautōribꝰ cibis. vtereſōno vſqꝫ ad ſat̉itateꝫ. Deſere ciuilē alioꝝꝯuerſatōem. Cōpenſabit hec oīa labor tuus in dictādo. Sic̄ impellit iſte neqͣꝫ. ſcitꝙ inutiliter. imo noxie fiūt nō iuſſa p̄ceptis omiſſis Scit ꝙ fauemꝰ vltra moduꝫſcriptis nr̄is. diligimꝰ vt filios. placēt etiam ſi deformia ſunt ⁊ inculta. ſi vacua ſententijs. Teſtꝭ ē ſymea fabuloſa Gallīa dūnimio clamore ꝓdit ouū ꝑdit illud. Coruus crocitās. vt a vl̓pe laudet̉ / fraudat̉ cibo ſuo. Nō aliter ſepe v̓tutes ꝑdūt ſcribedocti. vl̓ q̄ſitas pͥus vel acqͥrendas in tꝑeRō. qꝛ dicūt ⁊ n̄ faciūt. qꝛ de donis d̓i dūgl̓ian q̄runt. deo rapiunt qd̓ ſuū ē. qꝛ ſcitinſuꝑ ſiniſtra tl̓iū. quid facit dextera Poſſūt nihilōinꝰ meritorie fieri noua ſcriptaſi modꝰ affuerit. finis ⁊ ordo recti. Unuꝫfacere ⁊ aliud nō omittere. ¶ Circuit ⁊ inuenit hōieꝫ d̓ditū. ꝯfeſſiōibꝰ audiēdis. Oqͦt immiſſiōes facit ꝑ āgl̓os ſuos malos.Uenit ad ꝯfeſſionē plebeius ideota. veniunt pueri ⁊ puelle iuuēes ⁊ maritate Suadet inueſtigare diligēter ſuꝑ oībꝰ circūſtātijs. vt agnoſcat vultū pecoris ſui. qꝛ necaliter ſolui p̄t pcc̄or. niſi dixerit oīa. Abſitiſte curioſus ſcrutator ⁊ deficiat ſcrutāsſcrutinia. cū ſcādalo ꝯfitētiuꝫ. cum lapſuꝓprio cū ſuſpitionibꝰ infinitis. cū interminabilibꝰ ſcrupulis ſiue remittat n̄ abſolutū ſiue d̓tineat moroſiſſime vix tādē abſoluendū. Ueniūt tl̓es pꝰ modū ⁊ vertitur inoppoſitā qͣlitatē. qꝛ timet exꝑtus; tales facere interrogationes. Dicit ſibijp̄i. ſaluetſe ſi voluerit. nō intrabo domū ꝯſcīe aliene nihil interrogabo. ſcit pcc̄a ſua dicat illa ſi vult. Sic dimittit inſcios ſic verecūdos latere ī pcc̄is ſuis. n̄ vtēs claue ſciētieq̄ data ē ad aperiēdum (cū diſcretōe tam̄)ſecretas ꝯſcīe plagas. Ueniūt alij magniprudētes d̓ ſcl̓o. veniūt p̄dōes vſurarij. ſymoniaci. rācoroſi. violatores ecc̄iaſtice libertatꝭ. cōcubinarij. notorij. nolūt a pcc̄tꝭreſilire. nolūt reſtitutōes facere. ſūt excōicati ſūt irregl̓ares. alij ſi cl̓pāt̉ excuſāt autd̓fēdūt pcm̄ ſuū. dicūt ſe iuſta bella gerereEt plāe miꝝē. ſi etiā āgl̓us de celo reꝑiretqͥd agēdū in tl̓ibꝰ ml̓tis niſi coaſſiſteret ſibi miracl̓oſa d̓i ꝟtꝰ Uēiūt alij l̓ alie curioſe agētes ad fabl̓atōes ꝟtūt ꝯfeſſiōes ſuasmiſcēt̉ colloqͥa d̓ ꝓphāis vtinaꝫ n̄ d̓ nepharijs vtinā que ſpiritū cepiſſe videntur; nōꝯſūmēt incarne. ꝓhibeat deteriora deus.
P.