Druckschrift 
3 (1488)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

.De mendicitate. ſpūali.

ergo ita velis. etiā velim nolim/ tua voluntas fiat. Uidi ſepius dn̄e. pr̄ duxittraxit filiū debilē atqꝫ īpotentē vel etiā ſtolidū ad implēdū volūtatē pr̄nam. Ita q̄ſopr̄ me trahere digneris ad te. me derelīquas in manu mei cōſilij nec mee tradasvolūtati. īmo oberrare a tramite virtutis me videbis. retrahe me dn̄e deus velutpauperē ſtolidā cecā atqꝫ impotēteꝫ. hocſiue tuas virgas aduerſitatis ſiue dulcorē ꝓſꝑitatis. ſiue occulte inſpiratōnisinſtinctū a tua bonitate. ſiue altā manuꝫtue ptātis. ſiue bonoꝝ tuoꝝ angeloꝝ veletiā hominū miſteriū. ſiue quēcūqꝫ aliuꝫmodū tibi placituꝫ. Hoc tm̄ fac/ ne ꝑeā.qꝫ tua de me in me mea voluntas fiatet impleat̉. Quid poſſet dn̄e cōuenientiusatqꝫ humilius pauꝑ ceca aut ſtolida petere a ſuo doctore gubernatore. qͣꝫ vt eam ꝑmittat ambulare ẜm ſuā temerariamintentionē in deſiderijs anime ſue?Oratio. eiuſde. concernēs iterū hanc tertiā petitionē ex alia ſimilitudīe/ ſumpta ſuꝑ hoc verbo. In cha et freno.It dn̄e deus/ tuus ꝓpheta: homo ꝯꝑatꝰ eſt iumētis inſipientibꝰin quibꝰ eſt intellectus. Qd̓ ſi ita eſt. dirigas me dn̄e velut beſtiolā indomitā. que pōt aūt vult ſeip̄am domari. īmittens frenū in os meū. aut alias me ligabisprout mihi opus erit dulcibꝰ illis ac ſolidis vinculis tuarū virtutū p̄cipue funiculo triplici qui difficile rumpit̉: videlicetfidei ſpei caritatis. Auiduꝫ eſt dn̄e osmeū: impone ſibi temꝑantie ſobrietatisfrenū. Indomita eſt lingua mea diſcolavagabunda multiloquiū vanū. ꝯſtringe illam freno ſilentij: atqꝫ ita fac circa ſingula membra mea. Et qͣꝫuis frequenter tuo ductui renitar aliter aut alio volēsire qͣꝫtu impellas. ad modū equi laſciuiſibi dimiſſus frequenter impingeret. neſo ꝓpterea dn̄e ita contra me iraſcaris/ vtindignatione me derelinquas ſinas ẜmimpetum ꝓprie inclinationis aut voluntatis incedere. Ita enī mox impingerē memorti traderē doloroſe. more illorū quoste dicꝭ dimiſiſſe ire ẜm deſideria cordis eorum eratqꝫ profecto illa diriſſima libertas:longeqꝫ eligibilior atqꝫ ſuauior eſt tua ſeruitus. tuaqꝫ ſubiectio:

Oratio. ſuper. hocverbo Sicut deſiderat ceruꝰ ad fontem.Fons vite dn̄e deus omnipotensoego ſum illa pauꝑ laſſata. depulſaet vexata/ que ad inſtar cerui deſiderat venire reuerti ad te. vt ſit mihi recreatio cōtra nimiū calorē atqꝫ ardentē ſitim quā mihi illi infernales intulerūt inimici/ me per deſertū huiꝰ mundi continueinſequentes/ cum turba numeroſa canumferociſſimoꝝ mordētiū lacerantiū. Quaꝓpter vagabūda inueniēs requiē hocdeſertū diſcurro. Sunt aūt hi canes/ cureille diuerſe ac ſolicitudines mūdane: varijs modis me mordēt lacerāt. quibꝰ plurimū turbor euagor in deſerto predictonuſqͣꝫ requiē inueniēs nec ampliꝰ reſpirare valeo niſi venero ad te qui es fons viteet refugij locus. in quo mihi erit refugiumet ſecuritas: Meditatio. et oratodiuiſa partes ſuꝑ quarta petitione or̄isdn̄ice. Panē nr̄m qͦtidianū da nob̓ hodie.pꝰ pauꝑ illa famelica/ locata inter duAuꝑi panē propter deū. Ego ſuꝫas menſas. quarū vna ē cibis huiꝰmundi onuſta. quibꝰ quidē veſci poſſem.ſed illos deteſtor recuſo. altera bonis exuberat ſpiritualibꝰ quibꝰ cum affluere deſiderem: minime pro voto illa conſequi valeo. Heu moriet̉ mi pater hec miſera famelica in tuo cōſpectu ac tuoꝝ omniū ſanctorum in hac menſa bonis gratie glorie referta diſcūbentiū: vbi edūt bibūt vſqꝫ adſatietatē: īmo vſqꝫ ad ſobriā ebrietatē.quidē ſum digna ſedere in hac menſa. nechoc requirere p̄ſumo. ſed humiliter peto vl̓de micis reliquijs huiꝰ menſe magnificeparū aliquid ꝑcipere. quo aliquātulū refocillata/ valeā famē ſitimqꝫ mea ſi non adplenū ſedare. Lego in euangelio de diuiteepulone qui grauiter de duricia atqꝫ auaricia arguit̉. īmiſericorditer pauperē lazarum a ſe repulit/ illi ſue menſe micas necvolens tribuere. At ego ſum illa pauꝑ infirma mendica vlceribus ac vulneribꝰ plena/ diuerſorū vicioꝝ. que vr̄is aſſum inſpectibꝰ. O ſancti ſancte dei oēs in veſtris ianuis clamo ſuſpirans. peto de micis vr̄is ne queſo moleſte feratis; more illius diuitis reprobi/ ne me īmiſerioter

.Xc. 3

H.