De mendicitate ſpūali.

mediatorē recipies/ qͣſi ceteri de hoc velutinuidi turbent̉. Tanta qͥppe caritas ac dilectio verſat̉ apud eos/ vt eorū penitus ſitidē velleº atqꝫ ꝑ hoc qd̓ vnus orat ⁊ deſiderat. orat ⁊ deſiderat alter. Liberū ergo erittibi ꝓ tua deuotione/ ad quēcūqꝫ ſanctumſpēaliter recurrere in tuis opportunitatibꝰẜm ꝙ ad hoc te inclinabit ꝯſideratio virtutum ⁊ donoꝝ/ quas in tali ſancto cognoſcis floruiſſe. Cui quidē ſancto/ cōſulto teꝯmittes. tāqͣꝫ tuo ꝓtectori ac directori. nectn̄ ꝓpterea ceteroꝝ negliges auxilia poſtulare. ¶ Queſiſti aūt quis ad interpellādosſanctos/ locus habeat̉ idoneus. Eſt profecto oīs locus aptus or̄oni dei. ⁊ int̓ceſſioni ſanctoꝝ. Templa tn̄/ deo ⁊ ſanctis dedicata/ ſpēali ꝯgruītate ad hoc deputant̉. inquibꝰ qm̄ cōi noīe totius eccl̓ie fiunt or̄ones. ſūt virtute ⁊ merito p̄ſtātiores ¶ Sicet de tꝑe de quo etiā mouiſti q̄ſtione/ ſentiendū arbitror. Deputati ſunt qͥdē ad orationē ſpēaliter feſti dies ⁊ ſolēnes. quibusetiā frequētius dona gratiaꝝ diuinitꝰ īmitti credunt̉. Exꝑimento enī certiſſimo didicerūt plurimi/ diebꝰ his vberibꝰ ſe diuinitꝰadiutos ⁊ cōſolatos. nec huiꝰ aliā ſcirent aſſignare rationē/ p̄ter diuinā magnificētiaꝫet liberalitatē; inſuꝑ ⁊ ſanctoꝝ interceſſionem copioſam. ¶ Aīa ¶ Uellem p̄ter hecadhuc o homo ex te informari/ ſi mihi liceat ⁊ expediat/ pios homines adhuc in ſeculo viuentes deprecari atqꝫ etiam in eoruminterceſſionibꝰ confidere. p̄ſertim qꝛ meoiudicio in p̄ſenti exilio nemo eſt qui ſuperabundet ⁊ non ſatis opus habeat his quepoſſidet. vixqꝫ ſibi ſufficiat vnuſquiſqꝫ vtꝙ ſatoret ꝓ ſeip̄o. ¶ Hō Tam grata tādilecta deo eſt caritas mutua fratrū o anima. vt eis mandatū dederit ꝓinuicē orareEt cōtingit ꝙ vnus exaudiat̉ orans ꝓ altero/ qui nō exaudiret̉ orans ꝓ ſeip̄o. hac nifallor rōne; qꝛ is alter ꝓ quo orat eſt in caritate. cum tamē ip̄e qui orat ſit peccato mortali obnoxiꝰ ⁊ gr̄a priuatꝰ. ¶ Sed ⁊ optimo iure voles/ vt ex ore infantiū tua deprecatio dirigat̉ in conſpectu dn̄i. etiam ſi qd̓dicant penitus ignorēt. dicendo pater noſter pro te ⁊ ad tuā inſtantiā. Facti enī ſūtper regenerationis lauacruꝫ/ filij adoptionis ⁊ regni. ac ꝑ hoc deo in ſuis orationibꝰaccepti. ſicut ſi filius regis nōdū annos intelligentie attingens offerat patri ſupplicationem alicuiꝰ malefactoris. nō vtiqꝫ re-

pellet̉ a patre vacuus. et ſi neſciat quid ip̄ares importet. Quā ꝓfecto ſupplicationeꝫſi ꝑ ſe malefactor porrexiſſet mox a facie regis eiectus/ grauiorē forſan indignationēincurriſſet. Hac ꝯſideratione mota ꝑſonaquedā mihi nota / ꝑ pueros innocētes proſe orari ⁊ dici pater noſter diſponebat. Etlicet (vt dicis) vix ſatis quilibet ſibi ſufficiat. nihil tamen iuſto aut cuilibet alteri deperit/ dum pro alijs orat? qͥnimo ex caritate hoc faciens/ apud deū abundant̉ in merito proficit. ¶ Conſidera etiā quis adit̓eſt iuſtis apud deū exorandū; per miracula que legimus vicibꝰ innumeris ad eoruꝫp̄ces facta. ¶ Conſidera inſuꝑ ꝙ quātūcūqꝫ grauis peccator ſi id boni faceret qd̓ iuſtus quilibet etiāſi tm̄ ad horaꝫ fecerit. itamoriens indubie ſaluaret̉. Quātū ergo valebit dep̄catio iuſti aſſidua. qui. xxx. vel. xl.vel pluribꝰ annis in bona vita perſeuerauit ⁊ profecit. ¶ Aīa ¶ Bene mihi ꝓrſushec que dicis placento homo atqꝫ tecū ſentio. ꝙ frequēter miſericors deus alicui ſubuenit/ non ad ſuas ſed alterius p̄ces. qͣꝫuishoc ita fieri is qui iuuat̉ ignoret. Ita inqͣꝫſentio ⁊ ſentire debeo indeqꝫ maiorem humilitatē conciꝑe. Sed ⁊ ꝓpter hoc iam cognoſco plurimū ad ſalutē prodeſſe/ pro inuicem orare. idqꝫ fieri ab inuicē expoſcere:p̄ſertim quia ſtabit aliquē ad horaꝫ eſſe ingr̄a/ altero nō exn̄te. Qd̓ ſi vterqꝫ ſit in gr̄atanto cenſebit̉ or̄o amplius vndiqꝫ valitura. Hoc enī ꝯſidero in elemoſyna dū ꝑ aliūfieri mandat̉. que vtiqꝫ fructuoſa erit ſi alter eorū fuerit in gr̄a. ſcꝫ vel mandans velexequens. fructuoſior tn̄ ſi vterqꝫ. Sed etoculum cōuerto ad illos queſtuarios ⁊ ꝓcuratores hoſpitaliuꝫ aut captiuoꝝ quibꝰſatis abundeqꝫ dat̉ eorū intuitu pro quibꝰpetunt. cū tamen nihil eis pro ſe petentibꝰdaretur. īmo forſitan turpiter abigerenturEt nihilominus hi queſtuarij partē diſtributionis accipiūt. Ita ſane concipio multum vtile ac tutū eſſe pro alio ⁊ pro inuicēorare. Sicut etiā in corꝑe mēbra ſe inuicem iuuāt ⁊ mutuo tribuūt alimētū dumſanguis ⁊ ſpūs ab vno defert̉ ad alterumꝰIta ⁊ in corꝑe myſtico ⁊ ſpūali qd̓ ē eccleſia. vita gr̄e deriuatur a capite xp̄o/ per glorioſam eius matrē que eſt velut collum? etper ceteros ſanctos dei ⁊ quoſlibet alios qͦquo mō ad corpꝰ hoc myſticuꝫ ꝑtinentes.Unde etiā rurſus cōcipio/ ꝙ ſꝑ ꝓficit or̄o