¶ Epiſtole quedam.
magni huius p̄ſentis mundi.¶ apitulum. XLV.¶ De tribus modis quibꝰ gratia datur.Icut ſupra memini/ mille ⁊ mille modis ꝯtēplatio variari pōt.⁊ habert. Ideoqꝫ ꝓ tanto ad p̄ſens nō ꝑſiſto relinquēdo quēlibet ſuo ſenſui ⁊ gr̄e a deo collate? ne videar qd̓dā largiſſimū atqꝫ copioſiſſimū ⁊ qd̓dāmodo infinitū in tam breui et modicaimaginatōne velle ꝑſtringere. Sed ꝓ finali adhuc dico. gr̄am dei p̄ſentē eſſe animetribus modis ſpecialiter. ¶ Unus eſt periuſtificationē. ſine hoc ꝙ ſentiat̉ atqꝫ aīamcui ſic adeſt deo acceptabilē reddet. ¶ Alius modus eſt ꝑ ſentimentū ⁊ ꝯſolatōeꝫ aliquā. ſicut in iſtis qui in ſua ꝯtemplatōe/ recipiūt ⁊ ꝑcipiūt diuerſos ꝯſolationū modos atqꝫ gaudia ſpūalia. Nam interdū eiſdem videt̉ ꝙ liquefiāt oīno in quadā dulcedine. in tātū vt omne qd̓ cernunt aut meditant̉/ plenū eſſe tali dulcore iudicāt̉. Aliquādo vero recipiūt ſecuritatē qͣndā admirandā humilitate plenā. quā mediāte ip̄iſibimet diſplicēt ſolā accipiētes delectatōnem ⁊ placentiā eoꝝ in deo. Quotiēs enīſibimetipſi quis placet atqꝫ in ſe de ſeipſogaudet̉. certꝰ ſit a vera humilitate ſe eē alienū. nec ꝯſolatōes ſuas quibꝰ iocūdat̉ a d̓ohr̄e ſciat originē. Uera enī humilitas ſemper exn̄s ſociata viſitationibꝰ bonis atqꝫdiuinis/ dat cognoſcere ad imuꝫ ⁊ veracit̉defectꝰ ſuos: ꝑ qͦs ſibi hō diſplicet. reddit̉qꝫvilis atqꝫ abominabilis in aſpectu ſuo. nihilominꝰ placentiā maximā hn̄s. ſed q̄ ingr̄a miſcd̓ia bonitateqꝫ diuina ꝯſiſtit. Aliquādo aīa deuota ſentiet cordis ſui quādādilatatōeꝫ vel ſui intellectꝰ ꝯprehēdens inſe plꝰ qͣꝫ etiā totꝰ mūdus: iudicabitqꝫ deumfore tā excellentis atqꝫ infinite maieſtatis:ꝙ qͣſi omne qd̓ reſiduū eſt/ ei nihil oīno eēvideat̉. niſi inqͣꝫtū eſſe in talibꝰ deꝰ cognoſcit̉. Qn̄qꝫ vero ſentiet aīa in ſe qͣndā ſpūalem ebriētatē/ ꝯmouentē eā ſobrie/ in laudes ſpūales. ſuſpiriaqꝫ ſancta ⁊ deuota. nōſe valēs ad intra ꝯtinere/ qͥn oporteat d̓ foris erūpere ſeu ad extra id on̄dere/ qd̓ ſentiat. videt̉qꝫ interduꝫ eidē ꝙ oīa plena ſintgloria ⁊ laude plena. ¶ Tertiꝰ vero modꝰhn̄di gr̄am pn̄tie dei / eſt ꝑ vnionē. quēadmodū beatꝰ paulꝰ apl̓s habuit. ceteriqꝫ cōtemplatiui excellētiſſimi. Sed de mō iſto
loqui me indignū reputo ⁊ os meū ꝯtineoaltioribꝰ doctoribꝰqꝫ illud relinquēs diſcutiendum.Finit.¶ Sequitur epiſtolaab eodem edita.Ttulerūt eximie caritatis veſtre lr̄e nō ꝑuū leuamē infortunio meo (ſicut ſpero) felici.Eſt enī flagellū pr̄is miſcd̓iarū qd̓ vſqꝫ mō vere ſupra ſpēet omne meritū meū tꝑauit. Fecit enī cumtēptatōe ꝓuentū vt poſſem ſuſtinere. Gratias igit̉ vr̄e benigniſſime pietati/ q̄ ꝯpaſſionē p̄ſtitit taliter flagellato/ q̄ plena cōſolatōe documēta ſuꝑaddidit/ q̄ demū p̄conijs qualia nec vſurpo mihi nec eis me dignū cenſeo p̄grauauit. Sic plane ſic decebat ſapientiā ꝓfeſſos vt vnū ē cōſortio ſuoquanqͣꝫ abortiuū qꝛ tn̄ in tribulatōe poſitū ſolarent̉. ¶ Uerū et ſi abſqꝫ vlla fictionecū laboribꝰ plurimis ⁊ expēſis. olim iā conatus ſum debiles humeros meos/ ⁊ fragilitatis ſue conſocios ſubducere/ oneri tanto cancellarie ꝑiſienẜ. ⁊ in aliū gradū tranſferre/ uihilominꝰ inegreſſibili quodā laborinto circūactus/ ⁊ quaſi poſuerim pedesmeos in rete ⁊ in maculis eius ambulē/ cōfuſus ſum ab expectatōe/ ſentioqꝫ illud terentianū ꝙ nō licet hoīem ſepe eſſe vt vultMandatꝰ ſum qͥppe ab illo/ cui poſt deuꝫme ⁊ oēs oꝑas meas debeo. dn̄m meū dominū Burgond̓ loquor. cuiꝰ vtinaꝫ aliudcirca me et ꝓ me modeſtiꝰ humiliꝰ ſalubriꝰqꝫ cōſiliū extitiſſet ignoſcat deꝰ idip̄m conſulentibꝰ. ¶ Ibā obediens ſed impediuititer meū qͥ olim aſine Balaam obſtitit/ etinterim ab executione officij cācellarie meſpontaneū illud etiā ꝓrſus deſerere ꝑatumtn̄ illud ꝓ obedientia exequi volentē ſuſpēdit. In qua re facio quod mandatis/ neqꝫaliud ꝓnunc ſubeſſe video ⁊ ſubſtituo enīpro exercendis omnibꝰ que pn̄s agerē cuꝫſolēnitate factum mitto. Bene valete/ meimemores in orationibꝰ veſtris. Scriptuꝫbrugꝭ. xxvij. april̓.Sequitur alia ep̄iſtola eiuſdem:Ocundum eſt ſocij ⁊ fratres inxp̄o dilectiſſimi./ Iocūdū valdeqꝛ verbis nequeo vos alloqui.Sunt eī amieoꝝ grata vndecūqꝫ colja
Bb.
.I.
.H