Dei dominatio. Adueniat regnū tuum.Uolūtattū diuine ⁊ hūane vnitio. fiatvoluntas tua ſicut in celo ⁊ in terra. Propria defectio. panē noſtrū quotidianū danobis hodie. Debitorū multiplicatō Etdimitte nobis debita noſtra Tentatōnūinuaſio. Et ne nos inducas in tentatōeꝫ.Mali eterni notatio Sꝫ libera nos a malo. ¶ Percute cordā primā digito ſtudioſe ⁊ attēte meditatōis/ illa reddet ſonituꝫamorꝭ dei. ¶ Percute cordā ſcd̓aꝫ illa reddet ſonū amoris proximi. Percute cordātertiā illa reddet ſonū conſtātis audacie.Percute cordā quartā illa reddet ſonū zeli ⁊ ire in ꝓphanates dei nomen. Percutecordā qͥntā. illa reddet ſonū ſpei ſctē. Porro corda ſexta dū tangit̉ ſonat dilectiōematqꝫ leticiā. Corda ſeptima. deſideriū ⁊ ꝓſecutōꝫ. octaua dolorē ⁊ odiū. Nona fugā.⁊ horrorē. Decima timorē ⁊ de ſuis viribꝰfidētibꝰ deſꝑatōem ¶ Potuerāt hec latiori ſermone deduci. londendo ꝙ etiā cordaprima q̄ eſt pr̄nalis adoptio ſi tangat̉ ſapient̓ digito ſancte meditatōis/ apte reddit ſonū quemlibꝫ virtuoſe ⁊ ſpūalis affectōis. Sic rurſus in alia qͣlibet (qͣꝫuis nōequa facilitate) reꝑies/ vt ſit ſonꝰ tuus ml̓tiplicatus ſuꝑ numerū ¶ Ex qua reſonātia fit. ꝙ cadūt ⁊ recedunt maligni ſpūs vicioꝝ tanqͣꝫ citharizante dauid. deſinat nequa ſpūs exagitare ſaul. ita vt cuilibꝫ decem ſonoꝝ principaliū/ poſſit aptari vnaex tranſgreſſiōibꝰ decē preceptoꝝ: ¶ Addamꝰ ad hec ꝙ dū meditatio noſtra ferturſuꝑ hmōi cordas ſentētioſe veritatis. ⁊ adreddendū ſonoritatē religioſe affectōnisſeu paſſiōis. Fit hoc aliqn̄ per rōnes ſumptas eternas ⁊ ex pͥmis ſapiētie prīcipijs⁊ tunc reddit̉ ſonꝰ in pſalterio tanqͣꝫ de ſuꝑnis. Fit hoc aliqn̄ ꝑ rōes ſumptas ex affectibꝰ ⁊ ſenſualibꝰ exꝑiētijs ⁊ ita reſultatſonꝰ in cithara tanqͣꝫ ex īfimis. Fit hoc aliqn̄ ꝑ rōnes ſumptas ex deductōe concluſionū ꝑ principia prīa; vel ꝑ rōcinatōꝫ abeffectibꝰ ad cauſas ſuas ſumptā. ⁊ ita redditur canticū iocundū velut in gutture ⁊faucibꝰ rōis. ¶ Sic pſallimꝰ ſpū ⁊ mentecantamꝰ in cordibꝰ noſtris cantica domī.Sic cithariſamꝰ mortificatis quodāmō⁊ ꝑ diſciplinā deſiccatꝭ. alioqͥn nō eēt pſalteriū iocundū abſqꝫ hac cithara. Sic optabat pſallere. canere ⁊ cithariſare qͥ dicebat. Exurge pſalteriū ⁊ cithara exurgā di
luculo. Sed qͥd precor eſt. exurgere diluculo? puto ꝙ eſt ad primos grē contēplatiue radios ſplendētes ꝑ aīe regionē protinꝰ erūꝑe ⁊ velut ex ſentētia dicere. bonūeſt cōfiteri domino ⁊ pſallere nomī tuo altiſſime. miſticis modis dictis Ad annūciandū mane ꝓſꝑitatis miſericordiā tuā etveritatē tuā ꝑ noctē aduerſitatis In decacordo pſalterio cū cantico in citharaōſideratio. XXII.et vltima.pAſſionales ẜmones/ aſſumi pn̄tvt inducātur hoīes ad virtutē. veritate tamē ⁊ diſcretōne ſemper obſeruata¶ Laudat Ariſ. in rhetoricis illa iudiciaapud que prohibent̉ dici ſermones paſſionales ⁊ vbi veritas nuda ꝓponi iubet̉. Recte id quidē. ſi nulla ex ꝑte iudex quereret̉aliūde diuerti a tramite recto iuſticie. quēadmodū ſi nullos vnqͣꝫ fieri ꝯtingeret ꝑalogiſmos. ars de ſophiſticis ⁊ elencis fruſtra eſſet. Sed cū ꝑſuaſiones paſſionalesquotidie fieri cernimꝰ aduerſus veritateꝫ.tam per noſipſos in quibꝰ habitāt hmōipaſſiōes ex corruptela pctī qͣꝫꝑ alios. qͥsprohibuerit (ſicut arguit auguſtinꝰ qͣrtode doctrina chriſtꝭ) quis inqͣꝫ prohibuerit eloquentiā ſeu ꝑſuaſionē rhetoricā induci licere ꝓ defenſiōe veritatis ⁊ pro ſuain cordibꝰ humanis plātatōe. vt libēter etobediēter audiat̉ veritas aduerſus palliatam ⁊ fucatā falſitatē? ¶ Addimꝰ in conſideratōe. ꝙ veritas tamē ⁊ diſcretio/ ſemꝑobſeruetur. Male enī pro veritate certarꝫfalſitas qm̄ nō ſunt faciēda mala vt bonaeueniant. Sil̓r nec aſſerēda falſa ſunt/ vtveritas cōfirmet̉. Proinde ſi mouere q̄ſieris aliquē ꝑ ſermones paſſionales nō obſeruata diſcretiōe; nihilominꝰ magis effeceris. qͣꝫ ſi equū velocē ſtimules ad currendū ſine freno Sicut enī diſcretio/ ſine paſſionali iacet. ſic affectio ſine diſcretōne p̄cipitat. Qua in re placet attendere quasinduſtrias obſeruat diſcretio ¶ Diſcretōꝑmittit ſepe paſſiones aliqͣs vicioſas ſuccreſcere. dū plantādis virtutibꝰ curā impēdit. Docet quippe eā/ ꝑabola euangelicade nō extirpandis pro oī tēꝑe zizanijs. neſiml̓ eradicet̉ ⁊ triticū. Raro enī vel nunqͣꝫgerminat in nobis triticū virtutis/ ſine z1zanijs aut paleis alicuiꝰ vanitatꝭ. p̄ſertimcū primū neceſſe ſit eē illd̓ qd̓ aīale eſt ẜm
O