Sermo factus in ſolennitate

demonis ſocietas. Cur audito miramī?Nolite mirari qꝛ verū eſt quod dicit̉. autcerte miramini ⁊ cauete. Scitote quoniādemon manet habitat ⁊ iacet in lectis immundis malarū conſcientiaꝝ quando ſine labore ſunt ſine ſtudio ⁊ ī ocio. tūc eosinducit cogitare vilia ⁊ turpia que verecūdum eſt nō ſolū facere ſed dicere. Hanc ſocietatē nequiſſimā diaboli fugitote p̄coro pueri ¶ Sed queritis inter vos forte ⁊dicitis. Quomodo fugiemꝰ. Audite beati Hieronimi conſiliū. Semꝑ aliqͥd boni facito. ne te diabolus inueniat ocioſuꝫEt rurſus Ama ſcientiā ſcripturaꝝ/ ⁊ carnis vitia nō amabis. Credite nō mihi ſꝫſapienti. Quia multa mala docuit ocioſitas. Ipſa ꝑuerſa eſt doctrix īmo ſeductrixque ſufflat ignē furioſoꝝ deſideriorū carnaliū aut venenū nutrit infelicis inuidieSciebat hoc Oratius dū ait. Si nō intendas ſtudijs et rebus honęſtis. inuidiavel amore vigil torquebit ¶Dicit forſanhic aliquis ex pueris. Ecce ꝑdidi mundiciā cubiculi mei vel ex propria vel alienamalicia. qͥd mihi reſtat. quid ſuꝑeſt? Propoſui iam et repeto/ vide ſaltē ne dederiscauſam in verbo vel opere ꝙ alius incubili conſciētie ſue maculet̉ Hoc certe eſt officiū diabolicū/ ꝑdere ſocios ſuos. illos ſecum ad damnatōem trahere Sufficiat tibi o quiſqͥs es immūdus/ damnatio tua/parce vite alterius. immo fame tue. immovite proprie ſi ſciretur. Cogita p̄cor quātum potes iterū quoqꝫ atqꝫ iterum vehemēter recogita/ quantū diſplicet deo quātum in ſe ꝑuerſus eſt ⁊ malignus. quantūhabet de periculo nunqͣꝫ ſatiſfaciendi plenarie puer ille qui cauſa eſt ꝑditionis totanimarū ex immūdo facto ſuo. dū tamenſit vitiū ſicut mala ſcabies de vno ad aliūimmo ad alios forte decē forte viginti. forte centū/ forte mille. Ille autē qui cauſamprimā dedit quō poterit tot ⁊ tales ad bonum ⁊ ad mundiciā reuocare. quō poteritſatiſfacere. quō penitere? O ſi attenderētomnes qͣꝫ facilius eſt aliqueꝫ maculare etin lutū peccati proijcere. qͣꝫ lauare. qͣꝫ purgare. et a malo retrahere ¶ Scit hoc inimicus noſter ille dyabolus. procurat igitur tales adinuicem corruptōnes ⁊ contagioſas feditates cognoſcens difficultatem plene poſtea penitendi Circa hoc debet eſſe magiſtroꝝ ſolicitudo p̄cipua. ⁊ ne

pueri maligni/ irrideant bonos et deuotos ſub appellatōne hypocritaꝝ vel taliūnominū. Tales non poſſent nimis acriter verberari / immo ſi nō deſiſtant debētexterminari ab om̄i cōſortio meliorū Cōparant̉ his qui fetꝰ in maternis vteris ſuffocant aūt allidūt. ¶ Sed quid fiet eis/quid agēt in inferno damnat ex malo aliorū cōſortio. vultis ſcire quid agēt? Ululabunt acerrime pre rabie tormētorū maledicentes illis ⁊ clamātes. Ue ve tali perquē ego damnatus ſuꝫ maledictus ſit ineternū per quē crucior in hac flamma. ¶Narrat autor libelli de diſciplina ſcholariū ꝙ filius quidā nobilis ciuis romaniqui cōſumpſerat miſere ⁊ immūde iuuentutē ſuaꝫ/ dū duceret̉ ad patibulū ad mortem ſequebat̉ eum pater ſuus flens Uiditeum filius ſuꝰ/ queſiuit vt oſcularet̉ pr̄emſuuꝫ. pater approximauit. ſed filius locooſculi/ momordit ſibi naſum ⁊ eraſit Dūalij culparent ⁊ mirarētur exclamauit. Opater tu me ſuſpendis/ tu me interficis. ſienī duꝫ me iuuenē (vt debueras) correxiſſes/ ego nō veniſſem ad hāc mortē inhoſtam ¶ Hoc eſt o pueri quod an̄ notaueram/ ꝙ neqꝫ ego neqꝫ alij dum p̄dicamusneqꝫ magiſtri p̄cipue/ debemꝰ vos dimittere quin moneamus ⁊ corrigamꝰ vos/ nepoſtmodū mordeatꝭ naſos noſtros Hocdicebat quedā pia mater puerꝭ ſuis. Egotaliter vos corrigā ꝙ non mordebitis naſum meū ¶ Hoc habetur in libro de apibus. ca. xxx. ¶ Legi quendā magnū virūnarrantē de ſeipſo/ ꝙ habuerat vnū iuuenem nobilem pudicū ⁊ caſtum in principio ſed per maliciam vniꝰ magiſtri ſui/ fuit ſeductus ⁊ pluries monitus noluit tandem defiſtere/ ſed plus obediebat magiſtro illi in crimine peſſimo qͣꝫ amicis ſuis et deo. Quid euenit. Audite rem horrēdam. Uenerāt amici illius pueri in magna pompa viſitare eum. ⁊ dū poſt cenaꝫretractis om̄ibꝰ ad cameras ornatas/ duꝫpuer eſſet in lecto ſuo/ cepit horribilit̓ clamare et plangere. venerunt ad eum ſeruitores ſui et amici/ ⁊ dum neſcirent cur clamaret nec dicere vellet/ aduocatus eſt decanus eccl̓ie ⁊ alij canonici. cōcitus ille venit reſidet ad lectū clamātis/ ſuadet ꝯfiteri peccata. hortatur vt cōfidat in deo nōin homine. Hec cū decanꝰ fortiter ei diceret/ tandem puer eum audiens/ inſpexit