Eccleſiaſticorum
I
Particula. xlvi.c ¶ Aderet hoc loco materia de mēdicitate corꝑali vtrū videlꝫ obliget̉recipiēs elemē ſinā ſub titulo mēdicitatꝭ.hoc eſt ſolo titulo ⁊ reſpectu natural̓ defectus abſqꝫ alia recōpenſatōe ſeu redditōemutua temꝑali vel ſpirituali. alioqͥn nōeſſet vera mendicitas ſed cōmutatio qualis eſt in ceteris eccl̓iaſticis reddituatis.Utꝝ inquā talis mendicās/ tutiꝰ ⁊ liberius viuat apud deū ⁊ hoīes. qͣꝫ alij qui nōlunt eſſe contenti ſolo hmōi pauꝑtatis titulo. ſed obligatōem iuri diuino ⁊ naturali conſonā volūtarie cōiungūt. īmo conſequēter laberet̉ hec inqͥſitō ſi ſtant iſti duotituli pariter in eodē ⁊ pro eodē; mēdicare⁊ orōnū vicem ſub obligatōis pacto repēdere. Deinde profundiꝰ fodiendo aut agitādo/ pulcer veritatū theſaurꝰ ⁊ fulgor apparet oculis nō infectis. ſed ad exitū ꝓpoſite conqͥſitionis/ iam ſermo feſtinat.Particula XL.VII¶ Concluſio. xiij.Ecipiens defraudat ſe. dū accipitofficiū interceſſiōis; ipſe qͥ deo diV ſplicet ⁊ eſt in pctīs totꝰ. ¶ Fuer̄tqui dixerūt multa ⁊ terribilia circa materiā iſtā/ de pctōribꝰ eccl̓iaſticis/ vt ꝙ ſuntfures ⁊ latrones in tractatōe ⁊ diſpenſatōne ⁊ receptōne tꝑaliū/ ꝙ nō faciūt fructusſuos/ ⁊ ꝙ tenēt̉ ad reſtitutōem. nec pn̄t inde elemoſinā facere. cū multis ſimilibꝰ. qͦrum aliqͣ ſunt expreſſe dānata q̄ erāt de errore albigenſiū ⁊ vualdenſiū ⁊ nouiſſimevuickleffiſtaꝝ ⁊ huiſſitaꝝ qͥ ſumpſer̄t occaſiones errādi/ ex odio ⁊ zelo nō ẜm ſciētiam. cōtra diſcolos mores eccl̓iaſticorūqͦs intuebant̉ magis deteſtando ⁊ cū indignatōne. qͣꝫ miſerando cū pia orōne ⁊ modeſta redargutōe. Arguēdo p̄terea ꝑ ſimilitudines diſpenſatōis tꝑaliū ad ſpūalia.que nō ſemꝑ eiſdem pedibus currūt.¶ Particula. xlviij.Oncedimꝰ autē ꝙ eccl̓iaſtici peccatores/ poſſunt in multis caſibꝰfacere fructus beneficioꝝ aut religionumſuos. qͣꝫuis ad conſecutōnem vite eternenō ſunt digni pane quo veſcunt̉. qͣꝫuis inſuꝑ nō ita ſatiſfaciant deo ſicut iuſti. Sꝫmulta deus concedit ingratis. Nōne poteſt exiſtens in peccato debens decē ſolidos proximo ſatiſfacere ſibi nec obligatꝰ
remanere? Nonne poſſet etiā nomine alterius debitoris quaſi mediator/ ſolutionem hanc offerre Poſſumus ita iudicarede peccatoribꝰ eccl̓iaſticis; ꝙ tam noīe ꝓprio quādoqꝫ/ qͣꝫ in ꝑſona eccl̓ie cuiꝰ miniſtri ſunt/ pn̄t ſe et alios adqͥtare. qͣꝫuisnō ſtat eos eſſe tales ⁊ ſaluari vel mereriParticula. xlix ¶ Concluſio. xiiijEcipiens tēꝑalia/ ſe defraudat etꝓximū. dum ſuꝑinducit ad redditus iā ꝯſtitutos nouas pro alijsobligatiōes/ pͥoribꝰ incōpoſſibiles aut earū diſtractiuas. Sūt qui ſuꝑ priorē fundatiōem exempli gratia. x. fratꝝ ſic recipiunt nouos vt ſeruitiū non hinc augeat̉.Sunt qui recipiunt ſub tali pacto/ ꝙ inomnē euentum/ debeat ſemꝑ fieri ſeruitium pro collatoribus vltimis/ etiam vbideficerent ea om̄ia que tradiderūt ¶ Cōſtat in his caſibus ⁊ ſimilibus/ defraudari pͥores/ qualiter ipſi poſteriores defraudantes non vellent ſibi fieri per eis ſubſequentes. ¶ Particula. L.¶ Concluſio decimaqͥntaEcipiens temꝑalia dum defraudat ſe ⁊ proximū/ dicit̉ interp̄tatiue defraudare deū. quoniā deꝰ eſtprinceps ſupremꝰ/ curam habens hominū. ⁊ reputans ſibi bene vel male fieri qd̓eis fit ⁊ inde cōſurgit meritū noſtrū apd̓ipſum. Facit ad hoc parabola illa de operibus miſericordie cōmemorādis in dieiudicij Ueruntamē appropriatiꝰ dicituraliquid in defraudatōeꝫ dei fieri/ dum directe ⁊ immediate dimittit̉ illud quod adgloriā ſuam celebrandam et recolendamfuerat inſtitutum.Particula .LI¶ Concluſio. xvi.Ecipiens tēꝑalia preſertī cōitaspro ſe ⁊ ſucceſſoribus/ debet cumbona fide ⁊ ſagaci diſcretōne diligenter in recipiendo ꝯſiderare primo qͥdlicet ſecundo quid decet/ tertio quid poteſt ⁊ expedit nedū ad preſens ſed etiā adfuturū Euenit itaqꝫ ſicut in agentibꝰ iterlongum ꝙ paruū pondus in ſe in principio aut pro pauco tꝑe ſit tolerabile; qd̓ ꝑſucceſſionē continuā/ redditur velut importabile Sic de paruis ⁊ paucis ſuffragijs dū vel iungūt̉ alijs vel ꝑpetuant̉/ poſ¶ Particula. lij.ſumꝰ inuenire
C
D