Alius tractatus eiuſdē
⁊ ſcandalū notoriū datū ī materia ſciſmatis ⁊ periurij ⁊ incorrigibilitatē ſit ab omni officio papatꝰ vero vl̓ p̄tenſo rationabiliter ⁊ iudicialiter deponendꝰ ꝓut multi ſolēniter ex iuribꝰ allegarūt ⁊ ꝓbauerūtnihilominꝰ ex ſolis eiſdē ꝓductis ⁊ ꝓbatnō videt̉ ſufficiēter cōcludi ꝙ ſit hereticuſꝓprie dictus niſi confundat̉ ex ꝓprijs aſſertionibꝰ ſuis/ ꝯſtitutionibꝰ ⁊ reſpōſionibus datis tam v̓bo qͣꝫ ſcripto Quā obrem ſtudioſiꝰ ſcriptū eſt vl̓ articulatū circa hmōi aſſertiones/ attēto p̄cipue ꝙ nonnulli reuocāt ī dubiū an papa deponi poſſit. vel habeat iudicē ſuperiorē in quocūqꝫ crimine niſi ſit a fide deuiꝰ vel hereticꝰproprie dictus.¶ Finis tractatꝰ ꝯtra petrū de luna¶ Diſcuſſio illius aſſertionis Sn̄ia paſtoris etiā iniuſta tenēdaeſt ꝑ eundē cancellariū.¶ Caſus eſt Quidā ſe gerēs ꝓ cōmiſſariopape/ poſuit ī ſuo proceſſu publico aſſertionē que ſequit̉. Sentētie noſtre etiā ſi eſſent iniuſte/ ſunt tenēde ⁊ timēde. Querit̉ ſuꝑ hac aſſertione. Primo ſi ſit falſa eterronea: Scd̓o ſi ſit iudicō fidei reprobāda Tercio ſi aſſertor ſit ad iudicium fideirationabiliter euocandꝰ. Arguit̉ ꝙ ſitvera: qꝛ ẜm beatū Gregoriū/ ſentētia paſtoris ſiue iuſta ſiue iniuſta fuerit timēdaeſt. Cui ꝯſonat vrbanꝰ papa dicēs. ꝙ valde timēda eſt ſentētia ep̄i licet iniuſte ligetSꝫ papa ne dū eſt paſtor vl̓ ep̄s: ſꝫ ſupernus paſtor ⁊ ep̄s. Sꝫ ꝯtra eſt dictū hieronimi ſuꝑ epl̓am pauli ad philemonē etfundat̉ in dicto Iſaie. v. Si qͥs dixerit iniuſtū iuſtū abomīabilis eſt apud deū. Etgregoriꝰ in omel̓. xxvij. Ipſe ligandi atqꝫſoluendi ptāte ſe priuatꝭ qͥ hanc ꝓ ſuis voluntatibꝰ ⁊ nō ꝓ ſubditoꝝ iuribꝰ exercet.Et idē Tūc eſt v̓a abſolutio p̄ſidētis: cuꝫinterni iudicꝭ ſequit̉ arbitriū Et idē. Nōdebet is penā ſuſtinere canonicā: in cuiusdamnationē nō eſt canonica ꝓlata ſententia. Conſtat aūt ꝙ ſententia iniuſta nō eſtcanonica ⁊c̄.Ponunt̉ ꝓ deciſione ꝓpoſitiones queſequunt̉ ad examinandū.Hec aſſertō ꝓpoſita in ꝓceſſu publicoſi ſit erronea ī fide ⁊ moribꝰ nō eſt diſſimulanter p̄tereunda cū ſit ſcandaloſa. ⁊ ex deliberatione poſita. Hec aſſertio eſt vna
ꝓpoſitio ꝯditionalis includēs vnā ꝯſq̄ntiā talē ſi ſentētie nr̄e ſunt iniuſte ille etiāſūt tenēde ⁊ timēde. Hec aſſertio ꝯditionalis ſic reſoluta/ ſi ſit falſa/ eſt impoſſibilis patet hec ꝓpoſitō ſic̄ ⁊ p̄cedēs/ ex regulis infallibilibꝰ logicoꝝ addēdo ꝙ aſſertōp̄dicta ꝯtinet iſtā vniuerſalē ꝙ omēs ſn̄iedicti cōmiſſarij qͣꝫtūcūqꝫ iniuſte ſūt tenende. Hec aſſertio falſa eſt/ qm̄ oppoſitūꝯſeq̄ntis ſtat cū antecedēte/ qm̄ ſtat aliqͣsſentētias paſtoris vl̓ pape ⁊ ſuoꝝ cōmiſſarioꝝ nō eſſe tenēdas/ īmo nec timendasdū ſūt iniuſte? Et hͦ in multis caſibꝰ. Primo ſi ſentētia lata ſit poſt appellatōneꝫ legitimā / vt notauit Innocētiꝰ terciꝰ ī epl̓aad archiep̄m ſenonen̄: Scd̓o ſi ꝯtineat errorē intolerabilē / vt notauit idē? Et hocml̓tipliciter p̄t euenire cū nullꝰ paſtor viuens ī terrꝭ/ īmo nec papa ſit impeccabilquin poſſit abuti ſua ptāte / cū circūdatuſſit infirmitate. vt dicit̉ ad Heb̓. Unꝰ caſeſt ſi ſentētiet exp̄ſſe vl̓ etiā implicite ꝯtrafidē ⁊ ſcripturā ſacrā. Alter ſi ſentētiet inp̄iudiciū veritatꝭ vite ⁊ iuſticie. vt ſi volēſraꝑe ſpōſam alteriꝰ/ ferat in cōtra nitētesſentētiā excōicatōnis. Alter ſi ſentētiet inp̄iudiciū iuſte libertatꝭ vt ſi volens vſurpare ciuitatē vniꝰ principis. ferat ſentētiāexcōicatōis ī nolētes eā ſibi tradere ⁊ itd̓ ml̓tis ſimilibꝰ/ vt ſi excōicare velit illosqͥ ſuo regi ⁊ ſuis edictis rationabilibꝰ obediunt. Notauit hec Innocētiꝰ vbi priꝰ/ ⁊habet̉ fundamentaliter ex infallibili legediuīa ⁊ naturali: cuiꝰ deductionē hic obmittimꝰ. Hec aſſertio eſt impoſſibilis.Sequit̉ hec ex p̄cedētibꝰ. Notādo ꝙ iuraquibꝰ inniti videt̉ nō loquunt̉ tali modoꝯditionali ⁊ ypothetico: nec dicūt ꝙ ſn̄iapaſtoris ſit tenēda. qꝛ lōge aliud eſt dicereꝙ ſentētia aliqͣ ſit timēda/ ⁊ ꝙ ſit tenendaqꝛ tyrānica iniqͥtas etiā timeri p̄t ſꝫ nō teneri debet/ īmo ꝯtemni vel perſeqͥ. Hecaſſertio cenſenda eſt erronea ꝯͣ bonos mores/ ⁊ canones patet qꝛ cū ſpectet ad mores ⁊ canones ſic̄ ꝯſtat ⁊ nō eſt eis ꝯformūin veritate/ īmo nec eſſe p̄t / ſic̄ patet ex p̄cidentibꝰ. ſequit̉ ꝙ eſt eis diſſona atqꝫ ꝯͣria.Hec aſſertio debet ī fide merito ſuſpecta reputari patet ex p̄cedētibꝰ: ⁊ hͦ accipendo fidē ꝓ obiecto fidei ꝓ ſcriptura ſacra⁊ iure diuino. Hec aſſertio reddit aſſettorē ſuū in fide ſuſpectū ⁊ ita ꝯſequentetad iudiciū fidei rationabiliter euocandū-
L