Vtrumqꝫ inquit ſcꝫ contemptus fame ⁊ appetitus poteſt eſſe landabile et vicioſū. Famaenim non neceſſaria eſt homini ꝓpter ſe ipſūſed ꝓpter proximum edificandū. appetere igit̉famam ꝓpter proximum caritatis eſt. Appete̓vero ꝓpter ſeipſum ad inanē gloriā ꝑtinet. Etecontrario contemptus fame racione ſui ipſiꝰhumilitatis eſt racōne vero proximi ignauie ēet crudelitatis. Illi ergo quibꝰ incumbit ex officio vel ex ſtatu perfectionis aliorū ſaluti ꝓuidere peccant. niſi infamiam ꝓp̓am iuxta poſſer̄pellant. Alij vero quibꝰ magis cuſtodia ſue ſalutis imminet poſſūt ſue humilitati prouidentes famam vel infamiam contempnere. Sed cūinfamia dupliciter repellatur ſcilicet occaſioēꝫſubtrahendo et lingnas detrahenciū ꝯpeſcēdeprimo modo tenētur omēs infamiā vitae̓ aliasſine ſcandalo actiuo tranſire non poſſent qd̓ſemper eſt peccatum. Sed ſecundo modo nō tenētur niſi quantum dꝫ aliqͥs ſaluti ꝓxī ꝓuide̓Et hoc eſt quod. Gre. omel̓. ſuper ezech̓. dicitlinguas detrahencium ſicut nō debemꝰ noſtroſtudio excitare ne ipſi peccēt. ita per ſuā maliciam excitatas debemus eqͣnimiter tollerae̓ vtnobis in meritū creſcat. Aliqn̄ eciam cōpeſcerenedum de nobis mala diſſeminant eorum qui