iuſtū ⁊ īiuſtū ⁊ pccm̄ eciā Ergo eciā racōe peccati d̓ꝫ pͣpa d̓ ſāgͥne iudicare ſꝫ plumeū ē argumentū ideo leui racōe ſufflatū. Nūc r̄ſtat nob̓oſtendere quomō veſtra cognicō dn̄e clerice circa iuſtum ⁊ iniuſtum ſecundum leges hūanasque de talibꝰ ſanxerūt ſit de temporalibus iudicandis. Sed ſecundum quas et ſub quibusperſonis ſubiectis omnibꝰ eſt videndum: Manifeſtum eſt ergo illum debere ſecūdum legesiudicare et ſecundum eaſdem de iuſto et īiuſtocognoſcere cuius eſt leges condere ⁊ habere interpretari exponere et cuſtodire facere et grauare ⁊ mollire cum videbit̉ expedire. Si ergovos in iudicio temporalium ſimul vultis cumillo ꝯtēdere aut concurrere cognoſcēdo de iuſto⁊ iniuſto iam contra ſcripturam veſtram aratiscum boue ⁊ aſino et cum principe dicente. Hoceſt iuſtum. pontifex dicet hoc ē īiuſtum Fietquod dicet abacuk propheta. In precipiciumfactum eſt iudicium cōtradicente potēciore ꝓpter hoc lacerata eſt lex. et non peruenit vſqꝫad finē iudicij qͥa vere nō erit hoc iuſticiā ⁊ iudiciū facere ī terra ſꝫ iuſticiā ⁊ iudiciū ī terra dilacea̓re Et ego on̄dā vobis ſcd̓m paulū vn̄ vrācogͥcō deꝫ īciꝑe pͥncipes ſuo iure d̓ iuſto ⁊ īiuſto cognoſcēt et eiꝰ fratrē vnuſqͥſqꝫ ſicut tenet̉