De ſcō MichaheleArchagelo Sermo

dicit o quid faciā de iſto ribaldo ⁊ reditad celū veꝝ tn̄ ex hoc n̄ deſerit īmo ē ꝑatus benefacere ⁊cͣ. ſed poſt pctm̄ cōmiſſū luxurie vīdicte vl̓ alia redit q. d. videbo ſi potero eū inclinare ad pnīam ⁊ loqͥir ymaginationi d. peccaſti. Iō cōfiterelaua aīam tua ⁊ fac pnīam de hoc figuralegit̉. iij. Re. xix. d̓ helya ābulāte ꝑ viā deſertā beſtijs plenā ⁊ dormiuit ſub vmbra iuniꝑi ⁊ angelꝰ dn̄i tetigit eū ⁊ dixit illi. Surge comede. Nota bn̄ textuꝫibidē qꝛ pulcra ē hyſtoria. Nam helyasdormiens in via ꝑiculoſa ē pctōr pn̄s vita nihil aliud ē qͣm via vnꝰ vadit ſcꝫ permortē ⁊ aliꝰ venit .ſ. ꝑ nſtītate .i. ibi morit̉ vnꝰ ſenex ⁊ illic naſcit̉ vnꝰ puer vbiſunt qui erāt mille anni ⁊cͣ Iam cōpleuerūt viā ⁊ viā ē ꝑiculoſa Et nūqͥd ꝑiculoſum eſſet mare in quo de. v. nauibusvix euaderet vna ⁊cͣ. Et peccator dormit nō cogitās offenſam factaꝫ deo necꝑiculū in qͦ ē ſed ridendo cantando ⁊ ſaltando vadit ad infernū ſed qͥd facit angelus. excitat eū ꝑ compunctione ⁊c̄. Inducens ad pnīam cōtritionē cōfeſſioneꝫſatiſfactionē in remiſſione iniuriaꝝ vt deus ei remittat ⁊cͣ. Nota pͥmo tetigit angelus heliā .i. pctōrē ſcꝫ ꝑ cōpunctionemnō enī expectat infirmitatē. ſcd̓o cōmedithelyas .i. pctor edere debꝫ ſcꝫ ꝑ euchariſtie cōionē. qꝛ ſicut cibusᵉ corꝑalis confortat ad ambulandū in hac vita. Ita cibus ſpūalis ⁊cͣ. Tercio ambulauit ꝑ ſenitentie ⁊ ſatiſfactōis cōtritōem. Et ī histribꝰ pͥncipalit̓ cōſiſtit pnīa ꝙ ꝑ angelumꝓuocemur ad pnīam. Aucͣtas ⁊ reuerſus ē angelꝰ qͥ ſcꝫ receſſerat ꝓpter pctm̄qui loquebat̉ in me ⁊ ſuſcitauit me quaſivirū qͥ ſuſcitat̉ de ſomno ergo videte neetcͣ. Dico quarto ꝙ ꝑ ſanctos angelosin fide xp̄iana ſumꝰ informati fides enīxp̄iana ē tante ſubtilitatis altitudinis ⁊ ꝓfunditatis ꝙ intellectꝰ humanꝰ ꝑ ſe nonp̄t attingere ad intelligendū. Credentia

iudeoꝝ ⁊ ph̓oꝝ ꝑ intellectū naturalemp̄t on̄di incōicabilit̉ ſcꝫ ꝙ ē vnꝰ deꝰ vnūpͥmū principiū ⁊ pͥma cā primꝰ motorSed ꝙ ille vnus deꝰ ſit pr̄ generās ⁊ filius genitꝰ ⁊ ſpūſſanctꝰ ſpiratꝰ ut. Exeplificat̉ in ſole hoc nō p̄t ſciri in intellectunaturali. Itē ꝙ deꝰ ꝓuideat oībꝰ creaturis ⁊ aīalibꝰ hoc intellectꝰ p̄t intelligere ſed ꝙ deꝰ ⁊ hō det ſe ad manducandū in hoſtia cōſecrata non ſufficit intellectus nr̄. Ideo requirit̉ ꝙ a maiori intellectu iuuet̉ quēadmodū intellectꝰ nr̄ iuuatur ab angelis qͥ clare vident ſecretū trinitatis. Intellectus enī nr̄ ē vt lux parue candele que nō ſufficit ad legendumpͥmā lr̄am ſed qn̄ iuuat̉ lumīe magni cerei videt̉ optime ⁊ legit̉ lr̄a pͥma ſcꝫ miſterij trinitatis ⁊ alioꝝ articuloꝝ fideiqn̄ lumīe intellectus noſtri iuuat̉ magislūis intellectꝰ angelici. Sic fuit de virgine maria q̄ lꝫ crederꝫ āgelo tn̄ dixit quōfiet iſtud ⁊ intellectꝰ angelicꝰ intellectuimarie applicatus dicēs. Spūſſanctꝰ ſuꝑueniet inte ⁊cͣ. Nota obumbrabit tibiAlie mulieres concipiūt ad ardorē ſolisſcꝫ carnalis cōcupiſcentie ſed virgo cōcepit ſine cōcupīa qꝛ ſicut granū formaturinfra auellanā ⁊cͣ. ⁊ virgo illūiata dixit.Ecce ancilla dn̄i ⁊cͣ. De iſta illuminatōne Auctoritas. In ip̄a nocte ſcꝫ cognitionis noſtre obſcure. Ecce angelꝰ dn̄iaſtitit ⁊cͣ ſcꝫ illuminando ⁊ lumīe reſulſit qn̄ hoc intelligit dicendo. O gratesdeo mō intelligo Actu. xij. Ideo vidētene ⁊cͣ. Dico. v. ꝙ ꝑ ſcōs ſimꝰ corā deoaduocati. qͥ ſūt nr̄i ꝓcuratores nā qn̄ aliqͣmagna q̄ſtio deducit̉ corā rege vel ī curiaregis ꝯͣ aliquē miſerabilē ꝑſona rex ꝓuidet illi miſerabili ꝑſone denotabili aduocato. Ita facit xp̄s. Alte in curia xp̄i deducit̉ litigiū ꝯͣ nos ⁊ xp̄s ꝓuidet das nobis aduocatos ⁊ ꝓcuratores ſcōs angelos ne coronā regni ꝑdamꝰ. Aduocātenī ⁊ ꝓcurant ꝓ nobis pn̄tando bona