De ſanctoGarnaba apoſtolo

mentis faciūt mutare volūtatē teſtatorꝭIdeꝫ ſi rex papa vel dominꝰ volebat dare alicui officiū vel beneficiū ⁊ vos impediuiſtis tenemini. Idē de falſis teſtibꝰin iudicio in dāpnum ꝓximis. Ideꝫ ſi aliquis diſplicuit vobis ⁊ vos odio tollatꝭſibi vinea vel ortū arbores ⁊ huiuſmoditenemini ⁊ nullus curat. Idem de iudicibꝰ aduocatis notarijs ꝓcuratoribus nopoteſtis ſaluari niſi reſtituatis. Id̓o dixitille ſanctus pr̄iarcha Iacob laban ſoceroſuo ego om̄e dāpnum reddebam quicqͥdfurtū ꝑibat Geneſꝫ. xxxj. Scd̓a excellentia beati barnabe eſt. qꝛ fuit plene pius qꝛerat bonus. ꝓprie eſſe bonum eſt qn̄ nonſolum ꝑſona curat de bono ſui. Sed etiāꝓcurat bonum proximi ſui. qꝛ alias noneſſet bonus. Si ſolum curaret de ſe. Auctoritas. Deus mandauit vnicuiqꝫ de ꝓximo ſuo Eccl̓. xvij. Item dicit dyoniſiusBonū eſt qd̓ eſt ꝯmunicatm̄ ſuiip̄ius ſcꝫad vtilitatem alioꝝ. Ideo dixit rex athisad dauid. Scio ꝙ bonus es tu in oculismeis ſicut angelus dei. j. Reḡ. xxix. angelus em̄ dei licet nō poſſꝫ perdere gloriamnec ipſam augmentare eſſentialiter expedit ꝙ al̓s ⁊cͣ. Patet ergo ꝙ eſſe bonumeſt curare non ſolum de bono ſuo ſꝫ etiamalterius Sic beatus barnabas fuit nō ſolum bonus de bono ſuo ſꝫ alterius. cupiebat em̄ ſaluare totū mundum incepit irepredicando de uilla in villam de ciuitatein ciuitatem nolebat habere villā ciuitatem nec domū ꝓpriā erat vir bonus. Singulariter dicā vobis vnā bonitatē qͣꝫ fecit quō paulus fuit cōuerſus in via dumiret damaſcū redijt ihrl̓m qui voluit ſociari xp̄ianis om̄s fugiebāt ſciebāt ip̄m perſecutoreꝫ. Beatus barnabas ſolus ſe ſibiaſſociauit ⁊ ip̄m ad apl̓os duxit. Cū aūtpaulus veniſſet ihrl̓m temptauit ſe iūgere diſcipulis ⁊ om̄s cauebāt eum nō credentes ꝙ eſſet diſcipulus Barnabas aūtapprehenſum illū duxit ad apl̓os ⁊ narrauit illis ⁊cͣ. Actuū. ix. Quale feſtū ⁊ gau

dium fuit factum de eius ꝯuerſione mirabili. Item nota quō pie reconſiliauit ſibiſocium Ioh̓eꝫ marci vocatum qui dimiſerat eum cum fuiſſent in periculo mortispatet Actu. xiij. ⁊. xv. ca. Bene ergo poſſumus ſibi dicere ⁊ in bonitate tua doceme iuſtificacōnes tuas ps. lviij. Moraliter etiam nos debemus hanc bonitatē habere nō ſolū ꝓcurādo bonū noſtrum. ſedetiam ꝓximi. Accidit aliquotiens in domo ꝙ vir erit bonꝰ ⁊ deuotꝰ ⁊ vxor eritmala indeuota leproſa ſeu laminera vboſa nō ſufficit viro dicere nō curo ſufficit ꝙ ſaluem aīam meam ſꝫ oportet ꝙ bonis modis ⁊ verbis dulcibꝰ inducat eamad bonum. Et ꝑ oppoſitum ſi mulier eſtbona ⁊ vir ſit malꝰ iurator raptor luſor⁊cͣ. ⁊ vxor ſit bona ⁊ deuota oportet qn̄vir erit in bonis ꝙ ip̄a dulciter īducat eūad bonum dicendo. O marite quare nonconfitemini ⁊cͣ. Idem de parentibꝰ ergafilios non ſufficit habere ⁊ tenere filiospaſtos ⁊ indutos ſꝫ ꝙ ſint bene nutriti nōiurent nec mentientur nec furent̉ ⁊cͣ. Nota qualiter matres tenentur eis oſtendere vt ſignent ſe orent ⁊cͣ. Mane ⁊ ſero ⁊filij ſunt mali culpa eſt parentum qui licꝫde ſe ſint boni tamen erūt dāpnati ex mala cura filiorum quia ſic̄ arbor tenuis poteſt adaptari ⁊ ſi non ſit eſt culpa ortulani ita et cetera. Ortolan in orto xp̄i ſuntilli de matrimonio qui plantant arboresſcilicet filios. Si ergo quando ſunt tortuoſi ⁊ male vite ⁊ ribaldi ⁊ cetera culpa ēparentum. Si quis ſuorum ⁊ maxime domeſticorum curam non habet fidem negauit ⁊ eſt infideli deterior. vidua eligaturnon minus ſexaginta annorum ⁊ cetera.Prima ad Thymotheum quinto capitulo Itē qui hꝫ aliqd̓ officiū vl̓ regimenciuitatis vel cōmunitatis debet procurarebonum non ſolum ſibi. ſꝫ tocius ꝯmunitatis corrigendo peccata. Tercia excellētiafuit vere gratioſus qꝛ plenus ſpirituſctō.