Ambroſio. SermoDe ſancto

Scripſit imperatori vt cōtradiceret ⁊ īpēapprobauit. Deinde fugit ⁊ abſcondit ſeſꝫ inuentus fuit. Deinde iteꝝ voluit fugere ſꝫ incraſtinū inuenit ſe ad portā romanā de milla. Tunc cognouit dei voluntate ⁊ accepit cū fletu ac ſi ducereturad furcā. Quādo autē fuit conſecratusepiſcopꝰ incepit magnā abſtinenciā ſemper fuit ſibi qͣdrageſima expendebat redditus in pijs cauſis p̄dicabat ſcribebat libros ⁊ habuit graciā in miraculis faciendis. Ecce qͦmodo habuit lumē ſpūalisp̄lacionis. ¶ Queſtio qͣre tantū contradixit cū ſciret ſe multa bona poſſe facereReſponſio quia p̄lacio habet onus importabile niſi deus iuuet .ſ. obligari ſe adreddēdū rōnē de tot animabꝰ quot ſuntin dyoceſi cū tamen de ſua homo debeattremere hoc cogitabat ſancti antiqͥtus ẜꝫmodo nō curant niſi de bonis tēporalibꝰNon attendētes illud verbum terribileSapīe. vi. Iudiciū duriſſimū in hijs qͥp̄ſunt fiet Exiguo enī concedit̉ miſericordia potētes enī potenter tormēta pacietur. Nota iudiciū durū fiet dando computū de ſua vita cū ſit multū difficile bene viuere in tanta habundācia durus incōputo reddendo de diuicijs. Sꝫ duriſſimū in computo reddendo de animabꝰ ẜꝫexiguus dicit dn̄e animā meā porto Dauid aīa mea in manibꝰ meis ſemꝑ. Ideꝫde rectoribꝰ cōmunitatꝭ qui etiā coacti debent venire etiā ꝓclamando qꝛ ſi ſuſtinetpeccata notoria dāpnant̉. Id̓o d̓t. Forcioribꝰ autē forcior inſtat cruciacio. Sapiencie. vi. Ideo Eccleſiaſtici. vij. Noliquerere fieri iudex niſi valeas ꝟtute irrūpere iniqͥtates ne forte extimeſcas faciempotentis ⁊cͣ. ¶ Dico quarto ꝙ habuit lumen de iudiciali correctione. Nā iudicialis correctio nō eſt niſi lumē hoc d̓t apoſtolus. Omnia q̄ arguunt̉ a lumine manifeſtant̉ omne enī quod manifeſtat̉ lume̓eſt. Ad epheſeos. v. Iſtud lumē habuitbeatus Ambroſius ad arguendū ⁊ corri

gendū magnos ⁊ paruos diuitēs ⁊ pauperes ⁊ licet eſſet ep̄s nihilominꝰ poſuitſe ad audiendū cōfeſſiones ⁊ quādo veniebant aliqui ad cōfitendū frigidi ipſe animabat eos vt dicerent pctā quia non itain curia dei ſicut ī curia ſeculari. In curiaenī dei abſoluunt̉ ⁊ in curia ſeculari condēpnant̉. Et flebat vt ꝓuocaret peccatores ad fletū ⁊ orabat ꝓ eis dices Tu paſtor bone reduc oueꝫ errantē. Magnosautē fertebat grauit̉ vt patet de theodoſio Imꝑatore qͥ peccauit puniēdd̓ quandam ciuitate occidendo. Innocetes cuinegauit ingreſſū eccleſie donec publicamageret pn̄iam ⁊ dicenti ſibi ꝙ dauid peccaſſet illico Rn̄dit ſecutus es errante ſequere corrigente qd̓ vbi audiuit. ita ſuſcepit vt publicā pn̄iam nō abhorreret ꝓpt̓hoc in lombardia beatꝰ Ambroſiꝰ depingitur cū funicul̓. quia ita ꝑcutiebat magnos dn̄os oēs ⁊ etiā ꝑuos amicos ⁊ inimicos ⁊cͣ. ¶ ¶ Dico qͥnto ⁊cͣ. ſcilicꝫ de integrali ꝑfectione qn̄ ſcꝫ creatura ꝑſeueratin bona vita vſqꝫ in fine quia nec dyaboli tēptacionibꝰ nec mundi occaſionibꝰ neccarnis inclinacōnibꝰ dimittit bonā vitaminceptā tunc lumē ſcē vite integralit̓ perficitur cū vſqꝫ in fine indeſinent cōtinuat̉Iuxta illud ꝓuer. iiij. Iuſtoꝝ ſemite qͣſilux ſplendes ꝓcedit ⁊ creſcit vſqꝫ ad perfectā diē. Id̓o xp̄s d̓t. Uide ergo ne lumen qd̓ in te eſt tenebre ſint. Si qͦ corpus tuū totuꝫ lucidū ⁊cͣ. Luce. xi. Iſtudlumē habuit beatꝰ Ambroſius Poſtqͣꝫenī vixit ſancte ⁊ ꝟtuoſe. Dicat̉ qmodoconuertit Auguſtinū qͥ tunc tꝑis ibi legebat rethorica ⁊ veniebat ad ſermonesbeati Ambroſij ⁊ fuit ad fidē xp̄i conuerſus. Tunc tꝑis erat etiā ibi quidā aliusinfidelis valde aptus nec aliquis poteratillū ad fidē catholicā trahere fuit dictumſibi ꝙ iret ad audiendū ſermones Ambroſij iuit ⁊ vidit angelū dei loquentē cūAmbroſio ad aure cū p̄dicaret ⁊ ſtatimcōuerſus fuit. Cū autē in fine vite ſue ia