Ambroſio. SermoDe ſancto

feſſorum finis mundi eſt tēpus preſensNos ſumus in quos fines ſeculoꝝ deuenerunt. pͥma ad Coꝝ. x. Et virgo lauatnos ab īmundicijs peccatoꝝ noſtroꝝ ⁊maculis quia cōtinue orat ꝓ nobis quiaalias iaꝫ fuiſſemꝰ deſtructi. Ideo cantateccleſia ſibi Monſtra te eē matre ſumatper te precem qui pro nobis natus tuliteſſe tuus.¶ De ſancto Ambroſio. SermoNextinguibileeſt lumē illius Sapīe. vij. proaliquali declaracōne huiꝰ verbi ⁊ veniendi ad materiā p̄dicandā Sciendū ꝙ gracia diuina exiſtes in aliqua ꝑſona in hacvita poteſt cōſiderari dupliciter Primoreſpectu cōdicionis humane ⁊ ſic grā deieſt variabilis ⁊ mutabilis ⁊ pōteſt deꝑdiRacō quia cōdicio humana ex libero arbitrio eſt mutabilis vt gallus in cāpaniliIō grā p̄t deꝑdi vel ꝑ inclinacōes carnisvel ꝑ occaſiōes mūdi vl̓ ꝑ tēptacōes dyaboli. Id̓o grā ſpūalis in creatura in hocmūdo nō eſt ita firma qͥn poſſit mutari ⁊deꝑdi. Id̓o ſemꝑ debet eſſe hō cū timore qnͣtucūqꝫ hō ſit ſanctꝰ ⁊ bonus qꝛ poteſt effici malus nec pctōres debēt deſperare qꝛ poſſent redire ad lumē gracie Iōd̓t apoſtolꝰ aliquibꝰ qui pͥus fuerāt maliEratis enī aliqn̄ tenebre nunc autē luxin dn̄o vt filij lucis ambulate Ad epheſeos. v. Illi autē qui habet lumē gracievideant ne extinguat̉ vento ſuperbieluto auaricie vel luxurie ⁊ ſic de alijs Iōxp̄s videt ergo ne lumē qd̓ vite eſt tenebre ſint Luce. xi. vel poſſumꝰ loqui de gracia dei reſpectu diſpoſicōis diuinalis queeſt īpermutabilis qꝛ ꝙ deus ordinat diſponit ⁊ p̄deſtinat inꝑmutabilit̉ ita venitId̓o gregorius in quadā or̄one d̓t deuscuiꝰ ꝓuidencia in ſui diſpoſicōne nō fallitur. Modo loquēdo de gr̄a dei in beatoAmbroſio reſpectu diuine diſpoſicōnis

d̓r inextinguibile eſt lumen illius. patetthema. Ad cōprehendendū ſuā hiſtoriāin certis punctis inuenio ꝙ habuit qͥnqꝫlumina.Primo lume de celeſti deuocioneScd̓o lumen de intellectuali cognicōne.Tercio lume de ſpūali p̄lacioneQuarto lumē de iudiciali correctioneQuinto lumē de integrali ꝑfectioneEt de qͦlibet dicit thema In extinguibileeſt lumen illius. ¶ Dico pͥmo ꝙ beatusambroſius habuit lumē d̓ celeſti deuocōne. Deuocio enī nihil aliud eſt niſi quedam celeſtis illuſtracio in corde homīsqua dulciter afficit̉ ⁊ cū leticia operat̉ eaque dei ſunt. Nā aſpectus rei dilecte mouet affectū. Id̓o dauid d̓t. Signatū eſtſuper nos lumen vultꝰ tui dn̄e dediſti leticiam in corde meo. pͣsͣ. iiij. Iſtud lumēhabuit beatus Ambroſius qͥ in vita ſuahabuit magna deuocione ⁊ cum leticiamagna ſeruiuit deo. Signū erat ꝙ lumēdeuocōnis erat intus Dicat̉ cum adhuceſſet duoꝝ annoruꝫ ⁊ dormiret examenapū intrauit os eius ⁊ exibant ac ſi intrarent ⁊ exirent de alueario. Quod videnseius pater dixit aliqͥd magni erit in īfantulo iſto ſi vixerit. Apes autē que faciūtmel figurabant dul cedine deuocōis eiꝰ⁊ quia exibant de ore eius figurabāt ſuāp̄dicacione futurā. Nā quādo fuit magnus in ſcientia ⁊ etate p̄dicauit feruide.Cuiꝰ p̄dicacio erat circa duo pͥncipaliterPrimo vt deus cognoſceret̉. Scd̓o vtpeccata vitarent̉. Unde cū ſemel extirparet quoddā peccatū in quo quidam eratvalde culpabil̓ ⁊ ſicut debuit corrigi ipēfuit valde indignatꝰ contra beatū Ambroſiū qui inuocauit demones dicēs eisꝙ facerent de eo quicqͥd vellent ſolum ꝙAmbroſiū ſibi interficerent vel grauiterverberaret qui ꝓmiſerūt ſe facturos Cūautē veniſſent ad domū beati Ambroſijin nullo potuerunt ſibi nocere dicentescirca eius domū eſſe murū igneū nec po-