aduētum compleri poſſe dixerūt. Quēadmodum autē quiſqꝫ eorumaſtruat opi ſuā longum eſt demōſtrare: ⁊ nō eſt neceſſariū. Cōiectu-ris quippe vtunt̉ humanis nō ab eis aliquid certū de ſcripture cano-nice autoritare prefertur. Omniū vero de hac re calculantiū digitoreſoluit et quieſcere iubet ille qui dicit. Non eſt veſtꝝ noſſe temꝑa velmomēta que pater poſuit in ſua poteſtate. Nec ille. Quare vt optimehāc ꝑtem ꝯcludam. omni curioſitate dimiſſa. dico ꝙ ſatis debet eē omnibꝰ nobis qꝛ cito deficiemus ⁊ in breui rapiet nos violētiſſima morsTūc ergo deficiet nobis quādo vita preſenti priuabimur.¶ Ꝙ cōtemnēdus eſt mūdus qꝛ eſt falſus ⁊ vanitatē plenꝰ. ſicut ptꝫin exēplis eorum qui dilexerūt illum. ⁊ qꝛ dilectores ſuos ducit in dānationem.¶ Capitulū terciumErcium miſteriū ſiue tercia ratio quare cōtemnedus eſt mū-dus dicit̉ maligne cōdicionis. Reperit̉ ſiquidē in huius mūditemporalibꝰ bonis triplex mala ꝯdicio. Prima dicit̉ falſitatiſſecunda vanitatis. tetcia damnabilitatis. ¶ Prima cōdicio bonorumhuius mūdi dicit̉ falſitatis. Sunt nāqꝫ hec bona falſa nō veraſi in eisfinis cōſtituat̉. quoniā ad veritate boni qd̓ nos beatos facere debet requirit̉ excluſio omnis mali et cuiuſcūqꝫ cōtrarij. Sed in hac vita nullꝰeuitare poteſt labores dolores ⁊ anguſtias calamitates et erunas. q̄bus premit̉ mortaliū genus. Ex quo hieronimus ad heliodoruꝫ de vita nepociani ait. Vbiqꝫ luctus vbiqꝫ gemitus et plurima mortis imago. Et boetius li. ij. de cōſo. Quis eſt inquit tam cōpoſite felicitatis. vtnō aliqua ex ꝑte cum ſtatus ſui qualitatē rixet̉. Anxia em̄ res eſt humanorum bonoꝝ cōdicio. ⁊ que vl̓ nūquā tota ꝓueniat vel nūquā tota ꝑpetua ſubſiſtat. Huic cenſus exuberāt. ſed eſt ſibi pudori degenerſanguis. Hūc nobilitas notum facit. ſed anguſtia rei familiaris incluſus mallet eſſe ignotus. Ille vtroqꝫ circūfuſus. vitā celibem deflet. Ellenuptijs felix orbus liberis alieno cēſum nutrit heredi. Alius ꝓle letatur. filij ſilieue delictis ineſtus illacriminat. Idcirco nemo facile cū fortune ſue cōdicionē cōcordat. Nec ille. Quare qͣſi ꝓ miraculo narrat̉ felicitas Quinti mnētelli de quo valeriꝰ li. vij. ru. de felicitate ait. Quintuꝫmetellū naſci in orbe terrarū principe voluit fortuna. parētes ei nobiliſſimos dedit. Adiecit animi ratiſſimas dotes et corꝑis vires. vt ſufficere laboribꝰ poſſet. vxorē pudicicia et fecūditate cōſpicuam. cōſulatusdecus. imperatoriā poteſtatē. ſpecioſiſſimi triumphi p̄textum largitaeſt. Fecit vt eodem tempore tres filios conſulareſ. vnū etiam cēſoremtriumphale videret. et quartū p̄torem. vtqꝫ tres filias nuptui daret.earūqꝫ ſobolē ſinu ſuo exciperet. Nūc vite actū eius finis ꝯſentaneexcepit. Nā vltīo ſenectutis ſpacio defunctū leuiqꝫ gene̓ mortis. int̓