Rimiū iudicium vſurpatū d̓r dubietatis. Cū qͥs ꝓximū ſuuꝫex oꝑbꝰ dubijs iudicat malum. Nam ml̓ta ſunt oꝑa q̄ bn̄fieripn̄t et male. ſicut ieiunare orare el̓inam facere audire miſſasviſitare eccl̓ias et ſil̓ia. in qͥbꝰ ſiquis diffinitiue iudicaret ꝓximuꝫ taliamaleface̓ vtputa ꝓpter vanā gl̓aꝫ aut alique aliū malū fine. peccaret ꝑvſurpatōꝫ iudicij. Idcirco in his ẜuāda eſt regula q̄ ponit̉ in glo. Roxiiij. ſuꝑ illis verbis. Qui nō manducat. manducante non iudicēt. Vbid̓r. Dubia ſunt in melioreꝫ partē interp̄tāda. Et ꝙ ita ſit ꝓbari poteſttriplicit̓. Primo autoritatē. ſcd̓o rōe. tercō exemplo. ¶ Primo ꝓbaturautoritate. Vn̄. xxxiij. di. c. habuiſſe. In rebꝰ ambigͣuis abſolutū n̄ debeteſſe iudiciū. Et. xj. q. iij. in. c. graue. Graueſatis eſt vt in re dubia certadet̉ ſnīa. Et. xxx. q. v. c. incerta. Incerta nll̓atenus iudicemꝰ quouſqꝫ veniat dn̄s q̄ latentia ꝓducat in lucem. ⁊ illuminabit abſcōdita tenebraꝝ⁊ manifeſtabit ꝯſilia cordium. Ad hoc facit ibid̓. c. nullū. et. c. indicāteEt idē ponit̉ in glo. ſuꝑ. c. nauigāti de vſuris. et in. c. ex literis de ꝓbatonibꝰ. Ad idē eſt illud dictū extͣ de re. iuris. Eſtote inquit miſericordeſ⁊cͣ. Hoc loco nihil aliud p̄cipi exiſtimo niſi vt ea facta q̄ dubiū eſt quoanimo fiāt in meliorē ꝑtem interp̄temur. VScd̓o ꝓbat̉ ꝙ dubia ſintī meliorē ꝑtē interp̄tanda rōe. Et h̓ t̓plicit̓. Primo ꝓpter d̓mā maieſtatem. Scd̓o ꝓpt̓ ꝓximi caritatē. Tercō ꝓpter ꝓpriam vtilitateꝫ. ¶ Prīoꝓpt̓ diuinā maieſtatē. Dubioꝝ em̄ et ſecretoꝝ iudiciuꝫ deꝰ ſibi reẜuatq̄ dixit hiere. xvij. Prauū ē cor homīs ⁊ īſcrutabile. qͥs ꝯgnoſcet illudEgo dn̄s ſcrutas cor et ꝓbās renes q̄ do vnicuiqꝫ ſcd̓ꝫ viā ſuā. Et. xxxijdi. erubeſcāt. Deꝰ ſecretoꝝ ꝯgnitor ⁊ iud̓x ē. Nīc ē ꝙ ſcribit̉. ij. q. i. c. nōmen p̄ſbiteri. Diuine pietatis ptāti face̓ viderer iniuriā. ſi illiꝰ iudiciūmeo velle iudicō p̄uenire. Et. xv. q. vj. c. ſi aſcēdētibꝰ. Non pn̄t humanoꝯdenari exmīe qͦs deꝰ ſuo reẜuauit iudicō. Scd̓a rō ē ꝓpt̓ ꝓximi caritatem. Scd̓m em̄ tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lx. articl̓o. iiij. Ex hocip̄o ꝙ aliquishꝫ malā opinionē de aliqͦ abſqꝫ ſufficienti cā iniuriat̉ ei ⁊ ꝯtēnit ipſumVullus autem debꝫ alium ꝯtemne̓ abſqꝫ cogēte cauſa. Ideo vbi nonapparent manifeſta indicia de malicia alicuius debemus vt bonū hr̄ein meliorem partem interp̄tando quod dubium eſt. Et ſi dice̓tur ꝙ iudicium debet eſſe magiſde eo quod vt in pluribꝰ accidit vt male agātqꝛ vt dicitur eccleſiaſtes. j. Stultoꝝ infinitus eſt numerꝰ. gͦ dubia ma-gis debemus interp̄tari in malum qͣꝫ in bonum. Reſpondet tho. ꝙ il-le qui in meliorem ꝑtem alioꝝ facta interp̄tat̉ frequētius fallit̓. Sedmelius eſt ꝙ aliquis fallatur habens bonam fidem de aliquo hominemalo qͣꝫ ꝙ rarius fallatur habens opinionē malam de aliquo bono qꝛex hoc ſit iniuria alicui non autem ex primo. Ideo ſene. li. iiij. de bene-ficijs ait. Sanctius eſt prodeſſe etiam malis propter bonos qͣꝫ bonis