ſuū ⁊ ſtelle cadēt de celo. Et luc̄. xxj. Erūt ſigna in ſole ⁊ luna et ſtellisEt hoc p̄dixit eſa. xiij. c. Stelle celi ⁊ ſplendor eaꝝ nō expādet lumē ſuum. obtenebratus eſt ſol in ortu ſuo ⁊ luna nō ſplēdebit in lumine ſuoEt apoc̄. viij. Quartus angelus tuba cecinit ⁊ ꝑcuſſa eſt terciā ꝑs ſoliſterciā ps lune ⁊ tercia ꝑs ſtellaꝝ ita vt obſcuraret̉ tercia ꝑs eaꝝ Circa obſcuratōeꝫ ſol̓ notandū ē ẜm alex. in. iij. ꝑte ſūme ⁊ rich̓. qͥ ſequū t̉magiſtꝝ. xlviij. di. qͣrti li. ꝙ ſolē ⁊ lunā obſcurari pt̄ intelligi vl̓ in ip̄oaduentu iudicis. ⁊ ſic dicunt̉ obſcurari nō ſui luminis: pͥuatōe ſꝫ ſuperueniente maioris luminis claritate. Et hoc p̄dixit eſayas. xxiiij. capl̓oErubeſcet lunā ⁊ ꝯfundet̉ ſol cū regnauerit dn̄s exercituū in montē ſion ⁊ in hieruſalē ⁊ ī ꝯſpectu ſenū ſuoꝝ fuerit gl̓ificatus. Poteſt etiaꝫintelligi ſolē ⁊ lunā obſcurari an̄ iudicis aduētū. ⁊ ſic patient̓ eclipſiniſuꝑnaturalit̓. qm̄ ſi paterent̓ ꝑ naturā nō oporteret hec poni int̓ ſignacū multotiēs hoc acciderit. Illa eſt ſnīa thomē. li. iiij. di. xlviij. articuloſecūdo. in rn̄ſione ad ſecūdam inſtātiam. Sꝫ credēdum eſt ꝙ ꝯtra na-turā patient̉ ſimul eclipſim ad terrorē hominū. Per naturā em̄ īpoſſi-bile eſſet ꝙ ſimul paterēt̉ eclipſim qꝛ naturalis eclipſis ſol̓ cauſat̉ ꝑ in-terpoſitōem lune inter aſpectū noſtꝝ ſoliſqꝫ. Et natural̓ eclipſis luneꝑ interpoſitōꝫ terre dyamētralit̓ inter ſolē et lunā. De illa gͦ eclipſi ſicꝓphetauit iohel. ij. c. Sol vertet̉ in tenebras ⁊ luna in ſanguinē anteqͣꝫveniet dies magnꝰ dn̄i ⁊ horribil̓. De caſu et̄ ſtellaꝝ ẜm aug̓. xx. d̓ ci.dei. c. xxiiij. credēdum eſt ꝙ tropica ſit illa locutō. qua d̓r ſtellaſ cade-re de celo. eo ꝙ ꝓprie loquēdo verificari nō poſſet. qꝛ corꝑa celeſtia nōſunt grauia nec corruptibilia vt dic̄ ari. j. de celo ⁊ mūdo. ō dicūt̉ ca-dere de celo qꝛ videbūtur lumine ſuo priuari ſuꝑueniēte claritate maiori. Vel poteſt intelligi ꝙ ſtelle cadent de celo qͣntum ad apparitōemqꝛ inflamati vapores in tāta multitudine deſcendēt ꝙ videbit̉ aſpiciētibus ꝙ ſint ſtelle de celo cadētes. ¶ Secundum ſignum erit angl̓icarum virtutum ꝯmotō. De quo math̓. xxiiij. Virtutes celorum moue-būtur. Et hoc ẜm doctores p̄fatos poteſt dupliciter intelligi. aut proordine virtutū q̄ ẜm dyoniſiū. li. de angelica gerarchia ē mediuſ ī media gerarchia. Aut ꝓ omībꝰ celeſtibꝰ ſpiritibꝰ. Primo ꝓ tanto v̓tutesceloꝝ ꝯmouebunt̉. qꝛ angeli illius ordinis quoꝝ officiū ē circa mūduꝫregimē gerere. faciēdo aliqua facta inſolita ad reuocandū mentes ho-minum in deum ꝑ modicū tempus an̄ xp̄i aduentu faciēt facta maio-ris admiratōniſ qͣꝫ vnqͣꝫ an̄ fecerint. ⁊ in ip̄o xp̄i aduentu moue̓ ceſſa-bunt corꝑa celeſtia. Accipiēdo v̓o virtutes ꝓ omnibꝰ angel̓ bt̄is dicūtur moueri ẜm magiſtꝝ nō motu damnatōis vl̓ aliqͣ ꝑturbatōne pauoris. ſꝫ quadā admiratōe eoꝝ q̄ videbūt. Et ſic ītelligit̉ illd̓ iob. xxvj.Colūne celi ꝯtremiſcūt ⁊ pauēt ad nutū eiꝰ ¶ Terciū ſignum d̓r ſigni
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten