antiquos potuiſſe tandiu viue̓. Et has rōes aſſumpſit ſibi nico. de lira.ſuꝑ. v. c. gen̄. ¶ Prima ratō ſumit̉ ex bonitate ꝯplexionis primoꝝ parentū qui fuerūt a deo immediate formati. ⁊ ꝑ ⁊ſequēs optime ꝯple-xionati. ⁊ ſic ad longiorē vitā diſpoſiti. Et illa bonitas ꝯplexionis ma-gis venit ad homines ꝓpinquos illius tꝑis qͣꝫ ad remotos tꝑis mo-derni. ¶ Scd̓a rō ſumit̉ ex modo tꝑate viuēdi. Vt em̄ diximus in ſermone de ieiunio. Victus ſobrius fac̄ ad corꝑis ſanitatē ⁊ ꝑ ꝯſequensad ꝯſeruatōem ⁊ ꝓlongatōeꝫ longioris vite. Tercia ratō ſumit̉ exbonitate nutrimenti. qꝛ ante diluuium terre naſcētia fuere melioraqͣꝫpoſt. quia inundatō diluuij fuit ꝓ maiori ꝑte ex aquis occeani ſalſis.que inducunt ſterilitatē terre. ⁊ ꝑ ꝯſequēs reddūt peiora terre naſcē-tia ex quibus breuat̉ vita hominis. ¶ Quarta rō ſumit̉ ex ꝑfectōneſcientie ade qui cognouit virtutes fructuum herbaꝝ lapidū p̄cioſoꝝet omniū reꝝ naturaliū q̄ faciūt ad ꝯſeruādam ſanitatē ⁊ vitā ꝓlōgā-dam. ⁊ de hoc docuit hoīes illius tꝑis. ¶ Quinta ratō ſumit̉ ex bonoaſpectu ſideꝝ ſuꝑ regionē illā in quā manebāt. qͥ aſpectꝰ multū fac̄ adlongitudinē vite. Sed ꝑ motū celi ꝯtinuū mutatus eſt tꝑe ꝓcedente¶ Sexta rō ſumit̉ ex diſpoſitōe diuina hoc ordināte vt ꝑ longā vitaꝫhominū multiplicaret̉ genus humanū ¶ Tercō ꝓbat̉ ꝙ illi anni taleſerant quales ſunt noſtri exꝑientia. Nam vt inquit augͥ. viij. c. li. xv. deci. dei. Nō potuiſſent tot hoīes ex vno adhuc viuete ꝑ ordinata coniu-gia ⁊ honeſta matrimonia multiplicari. niſi illius vitā fuiſſꝫ diuturnaVt em̄ dicit magiſter hiſtoriaꝝ ſuꝑ. x. c. gen̄. Philo ī li. queſtionū ſuꝑgen̄ narrat ꝙ ex tribꝰ filijs noe adhuc eo viuente poſt diluuium natiſunt. xxiiij. milia virorum ⁊ centum. extra mulieres ⁊ ꝑuuloſ. Vixit q̄ppe noe poſt diluuiū ānis trecētis qͥnquaginta. ⁊ fuere om̄es āni viteeius nōgenti qͥnquaginta. vt ptꝫ gen̄. ix. c. Dicit em̄ augͥ. vbi ſupra. ꝙex vno abraā nō multo āplius qͣdringentis ānis nu̓oſitas hebree gentis tāta ꝓcreata eſt. vt in exitu eiuſdē ppl̓i ex egipto ſexcētamilia ho-minū fuiſſe referant̉ bellicē iuuētutis. Scd̓m inquirendū de vita ho-miniſ lapſi d̓r dubitatō. Dubitāt nāqꝫ quidā vtꝝ poſt diluuiū vixerūthomines vltra centū ⁊ .xx. ānos ꝓpter v̓ba que gen̄. vj. dixit deus adno. Nō ꝑmanebit inqͥt ſpūs meꝰ in homine. qꝛ caro eſt. Erūtqꝫ diesillius centu. xx. annoꝝ. Et rn̄det auguſtinꝰ. ca. xxiij. li. de ci. dei ſuꝑiusallegati. ꝙ iſte nō fuit terminus humane vite poſt diluuiū. ſꝫ terminꝰaſſignatus ad penitentiā his qui in diluuio erant ꝑituri. Et vt teſtatmagiſter in hiſtoria ſcolaſtica. deus dixit illa verba an̄ ānos. cxx. qͣꝫ ce-piſſet archa fieri. que legit̉ facta in centū annoꝝ ſpacō. Vel ſcd̓m ſtra-bum eo anno dixit deus verba illa quo cepit archa fieri. Sed quia inmalicia ꝑſeuerauerūt. ante p̄fixum terminū ſcꝫ anno centeſimo delēti