it tumed fdeoe

aūt hore qꝛ ex comeſtiōe pꝰ horā nonā nō aufert̉ pena ſꝫ potiꝰ auget̉et eſt magis ſuꝑerogare qͣꝫ a debito deficere. Sil̓r q̄ nulla hora comedit nō deficit ſed magis ſuꝑerogat. Nec alex. ¶ Tercia cōdicio ieiu-nij dicit̉ quātitas. Ordinauit em̄ ecclēſia ꝙ ſemel comedat̉ in die n̄ aūtpluries ⁊ qͣlibet vice paꝝ. qꝛ nō potuit determinare in ieiunio quāti-tatē pōderis. cū vnꝰ ẜm nature ſue qͣlitatē magis cibo indigeatqꝫ aliꝰSed bn̄ quātitate viciſſitudinis. Exceſſus aūt in quātitate licet minu-at meritū nō tn̄ ſoluit ieuniū niſi eſſet nimiꝰ et immoderatꝰ. vt ſi aliquis excederet in quātitate cibi notabiliter multiplicando fercula. co-medēdo varia cibaria. deuorādo vſqꝫ ad ſummū vetris. vt detineat tēpus ne affligat̉. talis inquā ſoluit ieiuniū ⁊ decipit ſeip̄m. Vn̄ augꝰ inſermone de qͣdrageſima ait. Sunt quidam obſeruatores qͣdrageſimēdelicioſi potiusqͣꝫ religioſi. qui vaſa in quibꝰ cocte ſunt carnes tāquāimmūda horrētes deuitāt. ⁊ in ſua carne vētris aut gutturis luxuriaꝫnō formidāt. Feuināt aūt nō vt ieiunādo minuāt edacitatē. ſed vt īmoderate in differēdo augeāt auiditatē. Artificioſis ac peregrinis cōdi-mentoꝝ diuerſitatibꝰ gulā irritāt. tātūqꝫ capiūt māducādo quātū di-rigere poſſunt nō ieiunādo. Et hiero. ad furiā ait. Nōnulli vitā pudi-cam appetētes in itinere medio corruūt dū carniū abſtinētiā ieiuniuꝫputāt ⁊ ſtomachū leguminibꝰ onerāt. Om̄ia tn̄ intelligēda ſunt cū diſcretōe. qꝛ vt ſcribit̉ j. q. v. c. Preſentiū. Diſcretio mater eſt omniū virtutū. Qd̓ ideo dixerim qꝛ multi indiſcretas ieiunioꝝ regulas ꝯſiderātes quādoqꝫ nimiſ arta imo eis impoſſibilia ſumūt ieiunia. Pro quibꝰquietādis ſtat ſentētia illa hiero. ad ruſticū monachū d. Balneaꝝ fom̄ta nō queras. q̄ calore corporis ieuinioꝝ frigore cupis extinguere. q̄ip̄a moderata ſint ne nimia debilitēt ſtomachū et refectōem maioreꝫpoſcētia erupāt in crudelitatē que parēs libidinū eſt. Et idē ad nepo-cianū d̓ vita clericoꝝ ait. Tm̄ tibi impone ieiunioꝝ quātū ferre potesSint pura caſta ſimplicia moderata ⁊ nō ſuꝑſtitioſa ieiunia. Et idē addemētriadē. v̓. inquit. Neqꝫ vero immoderata tibi imperamꝰ ieiunia⁊ enormē ciboꝝ abſtinentiā quibꝰ ſtatim corꝑa delicata frangunt̉. etante egrotare incipiūt qͣꝫ ſancte cōuerſatōis poſſint iacere fundam̄taPh̓oꝝ quoqꝫ ſentētia eſt moderatas eſſe v̓tutes. Et idē ad ruſticū monachū ita ſcribit. Sunt qui amore cellulaꝝ immoderatiſqꝫ ieiunijs te-dio ſolitudīs ac nimīa lectiōe dū diebꝰ ac noctibꝰ auribꝰ ſuis ꝑſonātvertunt̉ in melācoliā vt hypocratis magis fom̄tis qͣꝫ noſtris indigeant monitis. Idcirco ſeruāda eſt regula fulgētij qui ita ſcribit ad pro-bum. Feuinijs ſic eſt adhibēda tēperies vt corpus noſtꝝ neqꝫ ſaturi-tas excitet nec inedia immoderata debilitet. Saturitas facit vt in caſ-ſum ieiunemꝰ. debilitas vero ne ieiunare poſſimus. Hec ille