inter mulierculas de ſacris lr̄is philoſophantur. Nec ille. Sed nōnulliimpiti illiterati ⁊ idiote p̄ſumptionis vento tumēfacti ſcientiā dānātſtudialiteraꝝ ſacrarū vitupant. laudāt vero ignorantiā ⁊ ruſticitatēAſſerūt em̄ chriſtu humillimoſ piſcatores apl̓os .ſ. ad predicandū mi-ſiſſe. Qd̓ paulus pͥmo cor. ij. c. aꝓpbat dicēs. Que ſtulta ſunt mūdi elegit deus vt ꝯfundat ſapiētes. Si igit̉ apl̓i omnino rudes ad p̄dicatōꝫeuangelij ſunt electi. nō vr̄ rationi cōſonū dicere ſcienciā fore p̄dican-tibus neceſſariā. Talibꝰ ſic arguentibꝰ rn̄det hiero. ad paulinū. Sanctaquippe ruſticitas ſolū ſibi ꝓdeſt. ⁊ qͣntū edificat ex vite merito ecc̄iamxp̄i tm̄ nocet ſi deſtruentibꝰ nō reſiſtat. Malachias ꝓphā imoꝑ ma-lachiā dn̄s interrogat ſacerdoteſ legē intantū ſacerdotis officiū ē interrogatum rn̄dere d̓ lege. Et in deutero. legiuiꝰ. Interroga pr̄em tuumet annūciabit tibi ẜmones tuos ⁊ dicet tibi. In pſal. quoqꝫ. cxviij. Cantabileſ mihi erāt iuſtificacōes tue in loco ꝑegrinatōiſ mee. Et ī d̓ſcriptiōe viri iuſti cū eū arbori vite dauid q̄ ē in ꝑadiſo cōꝑaret. int̓ ceterasv̓tutes h̓ etiā intulit En lege dn̄i volūtaſ ei ⁊ ī lege eiꝰ meditabit̉ dieac nocte. Paniel in fine ſacratiſſime viſionis iuſtos ait fulgere quaſiſtellas. ⁊ intelligentes id eſt doctos quaſi firmamentū. Vides qͣntuminter ſe diſtant iuſtā ruſticitas ⁊ docta iuſticia. Alij ſtellis. alij celo cō-ꝑantur. Quāquam iuxta hebraicā veritatē vtrūqꝫ de eruditiſ poſſit intelligi. Eta em̄ apud eos legimus. Qui aūt docti fuerint fulgebunt qͣſiſplendor firmamenti ⁊ qui ad iuſticiā erudiunt multos quaſi ſtelle inꝑpetuas eternitates. Cur d̓r paulus apoſtolus vas electionis. Nēpequia vas legis ⁊ ſcripturaꝝ ſanctarū armariū erat. Phariſei ſtupentin doctrina dn̄i. ⁊ mirant̉ in petro ⁊ iohāne quō lege ſciant cū non didicerint lr̄as. Quid quid em̄ alijs exercitatio ⁊ quotidiana in lege meditatio tribuere ſolēt. hoc illis ſpūſſanctꝰ ſuggerebat et erāt iuxta qd̓ſcriptum eſt docibiles deo. Nec ille. Ex cuins verbiſclare d̓p̄hendimꝰꝙ licet apoſtoli ſcientiā non habuerint acquiſitam tn̄ illā habuerunt infuſam. Sil̓r pater noſter frāciſcus ex dono ſpūſſancti tantā plenitudinem gr̄e ⁊ ſcientie accepit vt predicans omnes in ſtuporē ꝯuerteretaudiētes. vn̄ d. bon̄. iij. ꝑte legēde maioris de eo ſic ait. Erant eloqͥaeius nō inania nec riſu digna. ſed virtute ſpūſſancti plena. erāt medullas cordis penetrantia ita vt in vehemente ſtuporem audientes con-uerterent. Et in. xij. ꝑte legende inquit. Erat verbuꝫ eius velut ignisardens penetrans intimā cordis. omniūqꝫ mēteſ admiratōe replebatcū nō hūane inuētionis ornatū p̄tenderet ſed diuine reuelatōis affla-tu redoleret. ¶ Secunda ꝯdicio quā p̄dicator habere debet d̓r mun-dicia. Debet em̄ eſſe mundus ⁊ immaculatꝰ nō ſolum in ſe ſꝫ ꝓximisexemplo bono illos edificās. Qꝛ vt inquit greg̓ in omel̓. Quius vita