todeuio extuasuiij ndmnēlturoytpnad atulm

operemur bonum. Et apoc̄. xxij. inducitur deus iudex omnium dicēsEcce venio cito et merces mea mecum eſt dare vnicuiqꝫ ẜm oꝑa ſuaEt apoc̄. xiij. dicit̉ d̓ bonis. Oꝑa em̄ illoꝝ ſequūt̉ illoſ. Et math̓. xvj. c.Reddēt vnicuiqꝫ ẜm opera ſua Ex quibꝰ om̄ibꝰ colligit̉ ꝙ aſtringūt̉omnes ſalutē volētes acquire̓ non ſolum ad bn̄ volēdum intrinſecusſꝫ et̄ ad bn̄ oꝑandum extrinſecus. Inſuꝑ pn̄s euāgelium explicat māifeſte ꝙ oparijs tātum dominꝰ mercēde tribuēdā deſignat. Pro huiuſq ſolutōe notāda ē ſnīa dn̄i Bonauen. di. xl. ſcd̓i. vbi ait. ꝙ volēs oꝑaribonum aut pōt in actu extrinſecum aut non pōt. Si nō pōt. volūtasreputat̉ pro fcō. et intētio bona ſufficit ad eius meritum. qꝛ vt dicit̉. ff.d̓ re iurͣ. l. Empoſſibilium. Ad impoſſibile nemo tenet̉. Et hoc atteſtat̉greg̓. in omel̓. ſuꝑ math̓. Eſtimatione regnum dei non habꝫ. Tm̄ valꝫquātum habes. quatum potes. Si v̓o quis dicit ſe velle oꝑari bonum⁊ potēs illud non oꝑat̉ credēs ꝓfice̓ decipit ſeip̄m. qꝛ talis volūtas ſe-iiplena ē ⁊ pigra nec rationē v̓tutis habꝫ niſi ducat̉ ad opuſ. O quotſunt tali errore deluſi qui cū admonēt̉ vt bn̄ faciāt. rn̄dere ſolēt. Suffi-cit nobis intētio nrā. Sicut dicit vſurariius vales vſuras reſtituere ⁊non reſtituēs. Sufficit mihi intētio mea. Scio ꝙ bonā habeo voluntatē. Et tn̄ illā non exequunt̉ in re. Sic faciunt adult̓i. ſic fornicatores. ſic⁊ alij pctōres qͣꝫplurimi. O miẜabilē errorē quo ſit vt inſenſati et ſtulti ſuas infirmitates ſanare non curāt.¶ Ꝙ volētes bn̄ oꝑari debet ſeq̄ xp̄m in generali. ſcꝫ quo ad obẜuan-tiā diuinoꝝ p̄ceptoꝝ ex debito. et ꝯſilioꝝ d̓ ꝯſilio.Ecundū ꝯſiderādum circa regulā neceſſariā et qͣlitatē bonorūopum dicit̉ exēplaris imitatō. Vbi dubiū nō immerito decla-rādum occurrit. vtꝝ ſcꝫ neceſſariū ſit volēti bn̄facere ſeq̄ xp̄min oꝑbꝰ bonis ea faciendo q̄ ip̄e fecit. Et ꝓ vna ꝑte ꝓbo ꝙ ſic. ꝑ dictaſanctoꝝ. Inquit em̄ petrus. j. cano. ij. c. Chriſtus paſſus ē ꝓ nobis. vobis relinquēs exēplum vt ſeqͣmini veſtigia eius. Et ioh̓. j. canō. ij. cap̄.Qui dicit ſe in xp̄m crede̓. debꝫ quō ille ābulauit ⁊ ip̄e ābulare. Et aug̓.in li. d̓ doc. chriſtiana. Ex ſacr̄o vnctōnis xp̄ianoꝝ oīm vocabulū deſcēdit et nomē. quod ille fruſtra ſorcit̉ qui xp̄m minime imitat̉. Et greg̓.in omel̓. Qui veſtigia xp̄i dedignāt̉ ſequi. qͣ temeritate ſperāt ad eiusclaritatis gaudia ꝯtuēda ꝑuenire. Et ī. c. cū veniſſent. extra. d̓ ſacra vnctiōe. A xp̄o xp̄iani dicūt̉ tāqͣꝫ vnctideriuāt̉ ab vncto. vt oēs currāt rodore vnguētoꝝ illiꝰ cuiꝰ nomē oleū ē effuſuꝫ. Et ioh̓. viij. xp̄c ip̄e dicebat. Ego ſu lux md̓i. q̄ ſeq̄t̉ me n̄ ābulat ī tenebris ſꝫ hēbit lumē vite Etio. xiij. Exēplū eī dedi vob̓ vt quēadmod̓ feci ego ita ⁊ vos faciatiſ. Ergo ꝑ autoritates p̄dcās ꝯclude̓ poſſumꝰ hoīes d̓ ncc̄itate tener̄i ad ẜuāda oꝑa xp̄i. Et ſic cū xp̄c ſuit pauꝑ ⁊ multi ſint diues. xp̄c v̓ginitatem