ꝓ pectandi cōſuetudinem ſordidat̉ et ſimilis effitit̉ ſui q̄ volūtat̉ in volūtabroluti. et quāto lotus luti ſordidior vel fetidior tāto illi delectabilior. ſit eſt hediede multis qui ſunt in pccīs ita abhoīabiles. ꝙ quāto peccatū fetidiq. tāto eisdelectabilius. Iſtī in ſordibus ſuis ſordeſcunt adhut. nec a peccato luti fetorevel dei amore. aut huāno timore. aliqn̄reuocant̉ vel ad horā retrahunt̉. ymmovelud iumenta in ſue ſtertore cōputreſtunt. ¶ Ns̓ de illis qui nec aftinitatēaſpiciunt net ſcandalum ꝑtimeſcunt hominū. facti ſitur equus et mulus qͥbusnō eſt intelleūs ad benefaciendū. qꝛ noluerunt intelligere vt bene agerent. etqd̓ ab eis in occulto ſit turpe eſt et ditē.ymimo cogitare. quanto magis ergo etipſa fatere. Sed ecce verbū uiundatīmet ſanatīm ſcꝫ rerbum diuinū. De quodicit Iacobus in Canonita ſua ſit. Inmanſuetudine ſuſcipite inſitum verbūqd̓ poteſt ſaluare animas veſtras. id ēad ſaluationem diſpouere. ipſas uiundando. fide eū purificans corda noſtraſed fides ex auditu. auditus autem perverbum dei. ergo eſt verbum dei qd̓ purificat et inundat animam. ¶ Tercioeſt eciā verbum dei ſanatīm vulneratorum. anuua eū ꝑ pectatū deſcendit abiheruſalem in ihericho. et tunc inciditin latrones. id eſt in demonū poteſtatēqui ſpoliauerunt eaui gratuita auferendo. et vulnerauerunt in naturalibꝰ eādebilitando. Gꝫ quid facit animia miſera ecce poſita es in tampo certaminis.tur nō allumis gladiuui ſpirito qd̓ eſtverbum dei certe ſi illū haberes in manibus tuis. id eſt in oꝑatōnibus tuis.Si cōlilterent adu̓ſum te caltra inimitorumi. ſi exurgant adu̓ſum te p̄lia tep̄tacionū. nō tuueret cor tuū. ſed vt videovulnerauerunt te inimici tui et nō ſenſiſti. ꝑtulſerūt te et nō doluiſti. Sꝫ c̓teverbū ſanatim oīm languorū. oīm dolorum. ecce medicina oīm vulnerū tuorū.pͣſ. Miſit verbum ſuum et ſanauit eos.ergo ſi vulnus ſentis ne medicinā refugias. ſi autē nō ſentis ſignū eſt ꝙ mortuus es. noͣ. et expone. ¶ Quarto eſteciā verbū dei requies ſatigatorū. aīaſiquidem peccatrix dum ſtatū ſuū cogitat. dum peccatorū ſuorū feditatē exiſtimat. videns inſtans ꝑiculum futurūtimens iudiciū fatigat̉ ꝑ remorſum cōſciēcie. duui videt ſe in vanū laboraſſenet vllum de labore ſuo fructum ſibi remianſiſſe. at ꝓpter hoc penam eternammeruiſſe. et ꝑadiſi gaudia perdidiſſe.anxiatur itaqꝫ ſpūs in ea. et cōturbantur oīa viſcera eius. et ſit fatigata ignorat quid ſaciat aut quid dicat. Sed qͥdtimes milera. nūc deus tui. ſi ad ip̄mrecurreris cōfirmabit te in verbis ſuisdouet dicat tibi. pſaluq̄. Vt requieſcasa laboribus tuis. het requies tua in ſetulum ſeculi. Cur cum ipſa non habitas. non erit tibi auiarum verbum deibonum eſt enim et ſuaue. quoniam dultia fautibꝰ tuis eloquia dri ſuper meltrunt ori tus. ſi in ip̄is requieſcere visdanet aſcendaui ad pepulum accinctū.¶ Eſt eciam quinto verbum dei liquelattiuum induratorum. anima ſiquideun miſera duui diuina non cognoſcitbeneficia. tarnalia appetit ſenecina aſe totum reputans quicquid habet. oculos ſuos ſtatuens declinare in terram